All Chapters of นางร้ายหวนคืนพร้อมระบบพลิกชีวิต 80s: Chapter 31 - Chapter 40

นี่คือสิ่งที่เธอทำเองไม่ได้ และมองหาใครที่จะช่วยก็ไม่เจอ นอกจากสามีของสหายอย่างตู้เซียว“อืม ฉันจะคุยกับพี่ตู้เซียวให้นะ ฉันมั่นใจว่าคนในบ่อนน่าจะทำได้ เพราะพวกมันต้องการเงินอยู่แล้ว แต่ขอถามหน่อยได้ไหมว่า แผนการต่อจากนี้ เธอคิดไว้หรือยังว่าจะทำยังไง” ซูผิงเนี่ยนพยักหน้ารับว่าจะบอกสามีให้ และถามถึงแผนการต่อไปของสหายแต่พอเห็นว่าสหายส่ายหน้าเหมือนยังไม่มีการวางแผนไว้ ซูผิงเนี่ยนจึงถอนหายใจออกมา แล้วพูดขึ้น “ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามแผนแรกไปก่อนก็แล้วกัน ที่เหลือค่อยมานัดแนะกันอีกทีว่าจะเอาอย่างไร”“อืม ขอบใจนะ แล้วฉันยังอยากจะหาคนสืบเรื่องของผู้ชายที่ชื่อโม่ทัง ที่มาจากหมู่บ้านต้งเกลี้ยน เพราะฉันกำลังคิดว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนรักของแม่เลี้ยงฉัน และหลินเพ่ยหรานคือลูกของพวกเขาทั้งสองคน” หลินเม่ยเม่ยพูดถึงอีกเรื่องที่เธอต้องการจะทำ และบอกความลับนี้กับสหายด้วย“อย่าบอกนะว่านี่เธอก็รู้มาจากความฝันเหมือนกัน ในความฝันบอกเรื่องนี้ด้วยเหรอ” ซูผิงเนี่ยนถามด้วยอาการตื่นตกใจ“ใช่แล้ว แต่ฉันก็ยังไม่กล้าฟันธงหรือมั่นใจอะไรหรอกนะ เพราะมันเป็นแค่ความฝัน ฉันจึงอยากจะสืบให้รู้อย่างแน่ชัดและมีหลักฐานเสียก่อ

พอได้ยินหญิงสาวพูดออกมาแบบนี้ ทั้งสองคนก็รู้สึกเสียหน้ามากพอสมควร เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้หลินเม่ยเม่ยเลยจริง ๆ ขณะที่คนเป็นพ่อกำลังจะพูดตอบกลับมา ก็ถูกลูกสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพูดสวนกลับมาอีกครั้ง“ที่เงียบไปเพราะไม่ได้เตรียมอะไรให้ฉันเลยใช่ไหมล่ะ ส่วนเรื่องอาหารนั้น ฉันเป็นคนมาขอร้องสหายและครอบครัวของเธอให้ช่วยงานเอง การที่ฉันเอาอาหารมาไว้ที่นี่มันก็ถูกต้องแล้ว หรือจะให้ฉันเอากลับไปไว้ที่บ้านหลิน แล้วรอให้พ่อกับภรรยาของพ่อแอบเอาไปขายหมด จนงานแต่งของฉันในวันพรุ่งนี้พังไม่เป็นท่า สร้างความอับอายให้ฉันจนคนทั้งหมู่บ้านพูดนินทา ดีไม่ดีอาจจะพูดไปถึงในเมือง ว่าเจ้าสาวของผู้หมวดเมิ่งไม่ได้ให้เกียรติครอบครัวสามีเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่มีอาหารไว้ต้อนรับแขก”ตอนที่พูดหญิงสาวก็มองหน้าพ่ออย่างไม่หลบสายตา เนื่องจากเธอไม่ได้กลัวอะไร เพราะทุกสิ่งที่เธอพูดออกมาล้วนเป็นความจริงทั้งนั้นเมื่อพูดกับคนเป็นพ่อแล้วเห็นเขานิ่งไป เธอก็หันไปทางแม่เลี้ยงแล้วพูดขึ้นมาอีกว่า “ส่วนน้าเจียงซื่อ ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายว่าอย่ามายุ่งกับฉัน เพราะไม่อย่างนั้นแล้วน้าจะได้เจอความร้ายกาจของฉันแน่ อยากจะลองดูไ

ยังไม่ทันพูดจบดี เธอก็ถูกพ่อเขกหัวเข้าให้ แล้วพูดตำหนิออกมาเล็กน้อยว่า “ความคิดลูกนี่เลอะเทอะกันใหญ่แล้วนะ ยังไม่รู้จักนิสัยพี่ชายของลูกอีกหรือ ว่าเขาเป็นคนเงียบขรึมและเย็นชามากขนาดไหน ไม่อย่างนั้นแล้วตระกูลเมิ่งของเราคงมีหลานวิ่งกันเยอะแยะไปหมดแล้ว แล้วที่สำคัญ หากพี่ชายลูกไม่เห็นด้วย งานแต่งครั้งนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นได้หรอกนะ”“นั่นสิ เราเตรียมงานกันถึงขนาดนี้แล้ว จะให้ยกเลิกได้อย่างไรกัน ถึงแม้ว่าพี่ชายลูกดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจ แต่ลูกไม่เห็นหรืออย่างไรว่าชุดแต่งงานนั้น เขาแทบไม่ให้พวกเราเข้าไปยุ่งวุ่นวายเลยนะ เก็บไว้ในห้องส่วนตัวซะมิดชิด กลัวว่าแม่จะขโมยไปทิ้งอย่างนั้นแหละ” คนเป็นแม่พูดเหมือนบ่นออกมาบ้าง แต่ก็ยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้ลูกชายจะแต่งงานแล้ว“เข้าใจหรือยังลูกรัก” คนเป็นพ่อเขกหน้าผากลูกสาวอีกครั้งแล้วพูดขึ้นยิ้ม ๆ“โอ๊ย..เจ็บนะพ่อ อย่าลืมว่าพ่อเป็นทหารเหมือนกับพี่ใหญ่ มือหนักยังกะอะไรดี ฉันก็พูดตามเนื้อผ้าเหมือนกันนั่นแหละ มีอย่างที่ไหนกัน พรุ่งนี้จะแต่งงานอยู่แล้ว วันนี้ก็ยังออกไปทำงานอยู่อีก แล้วที่สำคัญนะ ท่าทีของพี่ใหญ่นิ่งเฉยมาก มากจนฉันคิดว่าพี่ใหญ่ไม่ยินด

หลินเพ่ยหรานเองก็มาร่วมงานครั้งนี้ด้วย รวมถึงครอบครัวสามีของเธอ ทุกคนได้แต่อิจฉาที่งานแต่งครั้งนี้ยิ่งใหญ่พอสมควร ดูเหมือนว่าเจ้าบ่าวจะใส่ใจเจ้าสาวมาก เนื่องจากคิดว่าทุกอย่างในงานวันนี้ คือสิ่งที่ตระกูลเมิ่งจัดหามาให้เจ้าสาวแต่แค้นใจไปก็เท่านั้น เพราะทำอะไรไม่ได้ งานแต่งยังคงดำเนินต่อไป โดยคนบ้านเฉินต่างก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารที่เลิศรสส่วนหลินเม่ยเม่ยเวลานี้เตรียมตัวเสร็จแล้ว แต่ยังอยู่ภายในห้องส่วนตัวของเธอ เพราะต้องรอเจ้าบ่าวมารับก่อน ถึงจะออกไปได้หลังจากที่กุ้ยเจียงฟางจัดการแต่งตัวและหวีผมให้เจ้าสาวเสร็จแล้ว ก็รีบออกมาช่วยงานด้านนอก ภายในห้องนี้จึงเหลือเพียงเจ้าสาวและสหายอย่างซูผิงเนี่ยนเท่านั้น“เมื่อคืนฉันกลัวเหลือเกินว่าน้องสาวของเธอเกิดบ้าขึ้นมา แล้วมาเล่นงานเธอ จนไม่มีงานแต่งในวันนี้” ซูผิงเนี่ยนพูดขึ้นเบา ๆ“เธอก็คิดเยอะไป ไม่เกิดเรื่องอะไรก็ดีแล้ว” หลินเม่ยเม่ยบอกสหายกลับไป ที่เธอนิ่งนอนใจได้นั้น เป็นเพราะเสี่ยวฟางบอกอย่างไรล่ะว่าฝ่ายนั้นยังคงทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ก็ยังมีความตื่นเต้นในการที่จะได้แต่งงานมากกว่า เลยทำให้ต้องนั่งพูดคุยกัน จนไม่มีใครแทบจะได้นอน‘แต่ก็น่าแปลก เพรา

ประกายตาของเมิ่งเฟยเทียนมีความโหดเหี้ยมฉายออกมา แต่เพียงแค่ชั่วขณะเดียวเท่านั้นก็ปรับมาเป็นปกติ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่ทว่าสายตากลับไม่ยิ้มเลย แล้วพูดเสียงขึ้นดัง ๆ เพื่อให้ทุกคนได้ฟังอย่างชัด ๆ ว่า“ในเมื่อของหมั้นนี้ผมยกให้เจ้าสาว ถ้าอย่างนั้นไม่ว่าเธอต้องการจะเอาไปที่ไหน ก็แล้วแต่เธอ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มายุ่ง หากใครไม่เชื่อฟังก็ถือว่าอยากมีปัญหากับผม และตอนนี้ใกล้จะได้ฤกษ์เข้าพิธีแล้ว ดังนั้นเราสองคนขอตัวไปที่ตระกูลเมิ่งก่อน”พูดจบเขาก็ส่งสายตาให้ลูกน้องเอาของหมั้นทุกอย่างกลับไป ก่อนจะยื่นแขนไปให้เจ้าสาวตนเองหลินเม่ยเม่ยเอาแขนมาคล้องกับแขนสามี แล้วเดินตามเขาออกมาขึ้นรถ โดยมีครอบครัวของสหายติดตามมาด้วย เนื่องจากเธอต้องการพาพวกเขาไปเป็นญาติของเจ้าสาว เพื่อเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าบ่าวอย่างเมิ่งเฟยเทียนเมื่อรถของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเครื่องขบวนออกไปแล้ว คนบ้านเฉินก็แทบจะไม่อยากอยู่ต่อ แต่เลี่ยงจื่อก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับคนบ้านหลิน “ฉันไม่คิดมาก่อนเลยนะว่า พวกเธอทั้งสองคนจะสั่งสอนลูกสาวได้ดีซะขนาดนี้ ฉันเป็นแม่สามีแท้ ๆ ยังไม่คิดจะไว้หน้ากันเลย หากบ้านเฉินของเราไม่มีความดี อย่างนั้นก็ควรให้ล