All Chapters of นางร้ายหวนคืนพร้อมระบบพลิกชีวิต 80s: Chapter 11 - Chapter 20

แค้นจุกอกหลินเม่ยเม่ยเมื่อแยกตัวออกมา เธอก็รีบกลับบ้านทันที และพอมาถึงก็ถูกแม่เลี้ยงตวาดใส่ทันที เพราะเธอยังไม่ทำความสะอาดบ้านและยังไม่ได้ทำอาหารให้คนในครอบครัว“นี่แกไปไหนมา ทำไมป่านนี้ยังไม่ทำความสะอาดบ้านและอาหารอีก” เจียงซื่อตวาดใส่อย่างไม่พอใจ“แล้วทำไมฉันต้องทำคนเดียวล่ะ คุณและลูกสาวของคุณก็มีมือเหมือนกัน ทำไมไม่ทำเองบ้าง” หญิงสาวสวนกลับไปทันทีเหมือนกัน โดยไม่สนใจว่าใครจะมองอย่างไร จะมองว่าเธอเปลี่ยนไปจนน่าตกใจก็ตามแต่ เพราะเธอไม่อยากต้องเป็นบ่าวรับใช้ใครอีกแล้ว“นี่แกผีเข้าเหรอ ทำไมถึงพูดจาแบบนี้กับฉัน” แม่เลี้ยงอย่างเจียงซื่อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ และรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ลูกเลี้ยงแข็งข้อกับเธอ“ฉันไม่ได้ผีเข้าหรอก แต่ฉันเบื่อที่คอยรับใช้ทุกคนในบ้านแล้ว ตั้งแต่คุณเข้ามาในบ้านหลังนี้ ฉันก็คอยทำงานทุกอย่างให้ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่อยากทำอะไรแบบนี้อีก หวังว่าคุณจะเข้าใจ” เธอบอกไปอย่างชัดเจน และดูเบื่อหน่ายคนทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าไม่น้อยเลย“พี่ใหญ่ พี่พูดกับแม่อย่างนั้นได้ยังไง แม่เลี้ยงพี่มาก็ตั้งหลายปีเลยนะ พี่จะเนรคุณแม่เหรอ แล้วทำไมงานบ้านพวกนี้พี่ถึงไม่ทำล่ะ”

ฉันไม่มีทางเลือกสินะหลินเม่ยเม่ยคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนตัดสินใจถามบางอย่างออกมา ‘เสี่ยวฟาง การที่ฉันมีโอกาสได้กลับมาแก้ไขอดีต โดยมีเธอมาเป็นผู้ช่วย ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่า หากฉันไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเมิ่งเฟยเทียนคนนั้น จะมีผลดีหรือผลเสียกับฉันมากกว่ากัน เธอตอบฉันได้ไหม’ ‘มีผลเสียมากกว่าค่ะ การที่เจ้านายได้กลับมาเกิดใหม่เพื่อแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเมิ่งเฟยเทียน แต่เป็นสาเหตุอะไรนั้น ฉันบอกได้แค่ว่าเขาเป็นคนดีและไม่ควรถูกใส่ร้าย จนต้องถูกประหารและอยู่ในฐานะของกบฏ ส่วนการที่เจ้านายจะมีอยากความเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้านายเองค่ะ’ เสี่ยวฟางบอกตามที่เธอสามารถบอกได้ ความจริงแล้วทั้งสองคนเป็นเนื้อคู่กัน แต่เพราะถูกแม่เลี้ยงกับน้องต่างมารดาเล่นงานทำให้ด้ายแดงของคนทั้งคู่ขาดสะบั้นลงนั่นเอง ‘ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกสินะ คงต้องหาข้ออ้างเพื่อให้เขามาแต่งงานด้วย จะได้ช่วยในเรื่องที่เขาถูกใส่ร้ายด้วย คนบ้านเมิ่งจะได้ยังอยู่ดีมีสุข เพราะดูแล้วฉันก็สงสารป้าเมิ่งเหมือนกัน เธอดูเป็นคนใจดีมาก แต่ตอนนี้ฉันหิวแล้ว ฉันแลกอาหารออกมากินได้ใช่ไหม’ หญิงสาวพ

เข้าใจผิดเมิ่งเฟยเทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ ชายหนุ่มรู้สึกขอบคุณเธอไม่น้อยที่ทำอาหารมาให้แม่ของตน จึงตัดสินใจยื่นมือไปรับตะกร้าที่เธอถือมา“ส่งมาเถอะครับ ผมช่วยถือ” เขาบอกพร้อมกับยิ้มให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” หลินเม่ยเม่ยส่งตะกร้าให้เขาอย่างยินดี ก่อนที่จะชวนกันเข้าไปในโรงพยาบาล เพื่อไปเยี่ยมแม่ของชายหนุ่มและเมื่อมาถึงห้องคนป่วย ก็พบกับเมิ่งเย่อิงที่กำลังนั่งเฝ้าแม่ของเธอ พร้อมกับปอกสาลี่ให้กิน พอเห็นว่าพี่ชายมาแล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวหน้าตาดีเดินเข้ามาด้วย เลยส่งเสียงกระเซ้าเย้าแหย่พี่ชาย “นั่นว่าที่พี่สะใภ้ของฉันหรือคะพี่ใหญ่”พูดจบเธอก็รีบวางมีดและสาลี่ในมือ ก่อนจะเดินเข้ามาหาคนที่เธอคิดว่าเป็นพี่สะใภ้ตนเอง“สวัสดีค่ะว่าที่พี่สะใภ้” เธอทักทายขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม“อย่าเสียมารยาทสิเย่อิง นี่คือคนที่ช่วยแม่ไว้เมื่อวาน เธอชื่อหลินเม่ยเม่ย” ชายหนุ่มรีบห้ามน้องสาวไม่ให้พูดเหลวไหล เพราะเกิดใครมาได้ยินเข้าแล้วคิดว่าหลินเม่ยเม่ยคือคนรักของเขา จะทำให้เธอเสียหายได้ ก่อนจะแนะนำน้องสาว“เธอชื่อเมิ่งเย่อิง เป็นน้องสาวของผมครับ”“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ พี่สาวเม่ยเม่ยไม่โกรธฉันนะค

ยื่นมือเข้าช่วยเหลือส่วนทางด้านหลินเม่ยเม่ย หญิงสาวกลับเข้ามาหมู่บ้านพร้อมกับเมิ่งเฟยเทียนโดยนั่งรถยนต์ของเขามา‘จะว่าไปตระกูลเมิ่งก็มีฐานะไม่น้อย แม้ว่าจะเป็นนายทหารยศไม่ใหญ่ แต่ก็มีรถส่วนตัว นับว่ามีเงินและมีฐานะพอสมควร’ ระหว่างทางหญิงสาวพยายามครุ่นคิดเรื่องราวจากชาติที่แล้ว แต่น่าแปลกที่เรื่องของสหายไม่มีเข้ามาในความทรงจำของเธอเลย จำได้แต่เพียงว่าตอนที่เธอแต่งเข้าบ้านเฉิน เพราะบ้านนั้นไม่พอใจที่จะให้เธอคบหากับใคร เลยทำให้เธอต้องตัดความสัมพันธ์กับสหายไปโดยไม่รู้ตัว และไม่เคยได้ติดต่อกันอีกเลย จวบจนเธอตายไป‘ทำไมชาตินี้ซูผิงเนี่ยนถึงถูกย่าขายให้กับพ่อค้าเขียงหมูในเมืองนะ ดูเหมือนว่าเรื่องราวบางอย่างก็จะเปลี่ยนไป’ คิดมาถึงตรงนี้ เธอจึงตัดสินใจถามเสี่ยวฟาง ‘เสี่ยวฟาง ฉันจะช่วยเนี่ยนเนี่ยนได้หรือเปล่า’ ‘เรื่องนี้น่าจะเกินความสามารถของเจ้านายค่ะ หญิงชรา จากบ้านซูขี้งกและต้องการเงิน หากไม่มีเงินมาเสนอเพื่อแลกกับอิสระของบ้านรอง เห็นทีจะยากค่ะ’ เสี่ยวฟางบอกออกมา เธอเป็นเพียงระบบ บางอย่างก็ไม่อาจจะช่วยได้ นอกจากเสนอความคิดเห็นเท่านั้น ‘แล้วฉันจะทำอย่างไรดี ตอนนี้ตัวฉันเองก็ไม่ได้มีเงินมา

เล่นงานลูกเลี้ยงเมื่อจัดการเรื่องสหายเรียบร้อยแล้ว หลินเม่ยเม่ยจึงกลับมาที่บ้านตัวเอง วันนี้เธอมีเวลาว่างจึงขึ้นเขาอีกครั้ง เพื่อเก็บทุกอย่างเอามาแลกกับระบบ แต่เธอกลับได้ของที่ไม่ค่อยมีราคา ในใจนั้นคิดว่า ‘วันหลังค่อยเข้าป่าลึกกว่านี้ และจะต้องเข้าตลาด เพื่อขายของหาเงินเข้ากระเป๋าสักหน่อย’ ‘เจ้านาย สองคนนั้นได้ยามาแล้ว และคิดจะวางยาเจ้านายพรุ่งนี้’ เสี่ยวฟางรีบส่งเสียงบอก เมื่อระบบของเธอตรวจพบและรับรู้ในเรื่องนี้‘ขอบใจมากนะ ฉันคิดว่าคงต้องจัดการแม่เลี้ยงด้วยแล้ว’ หญิงสาวตอบกลับไปในใจ‘เจ้านาย ฉันมีเรื่องจะเล่า เจ้านายอยากฟังไหม’ เสี่ยวฟางถามอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย‘เธอก็เหมือนป้าข้างบ้านเลยนะ อยากจะเม้าท์อะไรก็รีบพูดมา อย่ามาทำให้ฉันอยากรู้แล้วเงียบไปเชียวนะ’ หญิงสาวตอบกลับไปหลินเม่ยเม่ยคิดว่าหากเสี่ยวฟางมีตัวตน เธอคงจับมานั่งเม้าท์และดื่มด้วยกันแล้ว นี่ขนาดเป็นแค่ระบบนะ ยังขี้เม้าท์ขนาดนี้‘หลินเพ่ยหรานไม่ใช่น้องสาวสายเลือดเดียวกันกับเจ้านาย ฉันเพิ่งค้นพบความลับวันนี้ พ่อของเธอคือคนรักเก่าของเจียงซื่อ’ เสี่ยวฟางเล่าออกมาเบา ๆสิ่งที่ได้ยินทำให้หลินเม่ยเม่ยนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถ