《เจ้านายสายฟ้าแลบ》全部章節：第 471 章 - 第 480 章

เมื่อปิดประตูห้องทำงานลง ความเงียบสงัดของยามดึกก็เข้าปกคลุมภายในตึกเล็กเงียบเชียบ เหลือเพียงห้องนอนของสวี่เพียวเพียวเท่านั้นที่ยังคงเปิดไฟสว่างไสวอยู่ โดยมีทีมพยาบาลส่วนตัวที่ฮั่วจี้เซินว่าจ้างมาเป็นพิเศษคอยสอดส่องดูแลอาการของเธอฮั่วจี้เซินหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องของสวี่เพียวเพียว แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงลำลองของเขาสว่างวาบขึ้นมันเป็นข้อความจากเซ่ามู่ที่รายงานสถานการณ์ล่าสุดว่า หลังจากที่อันเหวินโม่ถูกนำตัวไปคุมขัง เธอยังคงปากแข็งและไม่ยอมปริปากสารภาพอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อยนิ้วของฮั่วจี้เซินเกี่ยวบานประตูห้องพักฟื้น ก่อนที่เขาจะหันตัวเดินไปยังระเบียงมุมอับสายตาลมหนาวในยามดึกพัดกรรโชกมาที่เบื้องล่างในสวน ต้นแอปเปิลต้นนั้นยังคงหยัดยืนเติบโตอย่างมั่นคง กิ่งก้านสาขาที่เคยเขียวชอุ่มในยามปกติ บัดนี้กลับถูกหิมะสีขาวโพลนปกคลุมฮั่วจี้เซินกดโทรออก ก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“กดดันทางนั้นให้พูดออกมาให้ได้ บอกพวกเขาว่า ตึกที่ฮั่วซื่อร่วมลงทุนด้วย ฉันจะถอนทุนคืนเมื่อไหร่ก็ได้”“รับทราบครับ”บานหน้าต่างระเบียงแง้มออกเพียงเล็กน้อย สายลมหนาวพัดกรรโชกผ่านช่องว่า

หลังจากกลับมาถึงตึกเล็กฮั่วจี้เซินเอ่ย “ค้างที่นี่สักคืนไหม?”“ก็ดีเหมือนกัน กูขี้เกียจขับรถกลับแล้ว เดี๋ยวไปนอนพักที่ห้องทำงานมึงก่อนก็แล้วกัน”เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง แสงสีทองของรุ่งอรุณก็เริ่มทาบทาขอบฟ้าซาลวี่เอินหาวหวอดใหญ่ก่อนจะแยกตัวไปนอนที่ห้องรับรองส่วนฮั่วจี้เซิน หลังจากจัดการชำระล้างร่างกายเสร็จ ก็สาวเท้าเดินตรงเข้าสู่ห้องพักฟื้นของสวี่เพียวเพียวภายในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์จนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างพอจะขยับตัว ฮั่วจี้เซินยืนจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของสวี่เพียวเพียวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงพับสำหรับผู้ติดตามที่จัดวางอยู่ข้างเตียงคนไข้เจ้าหน้าที่พยาบาลเห็นท่าทางเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยความเห็นใจ “คุณฮั่วคะ ขึ้นไปพักผ่อนชั้นบนเถอะค่ะ ทางนี้พวกเราดูแลเอง หากคุณผู้หญิงมีอาการผิดปกติอย่างไร พวกเราจะรีบเรียกทันทีค่ะ”“ไม่จำเป็น ฉันจะอยู่ที่นี่ พวกคุณไปพักผ่อนเถอะ”ฮั่วจี้เซินหลับตาลงพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมกายการนอนบนเตียงพับที่ทั้งแคบและสั้นสำหรับร่างสูงโปร่งของเขา ย่อมไม่ใช่การนอนที่สุขสบายนักแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาใส่ใจขอเ

เมื่ออาจวีไปถึง สวี่เพียวเพียวกำลังตื่นและนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นเพื่อรับแสงแดดอุ่น ๆ ยามสายหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เธอก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอาจวีมองดูภาพตรงหน้าพลันรู้สึกได้ว่าคุณนายใหญ่ผู้นี้ช่างงดงามเหลือเกินสำหรับบางคน ความสวยมักหยุดอยู่แค่ใบหน้า ทว่าบางคน ความงามนั้นดูเหมือนจะเปล่งประกายออกมาจากจิตวิญญาณภายในภายใต้แสงแดดอ่อน ๆ ที่ตกกระทบลงบนใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูอ่อนโยนนั้น ทำให้อาจวีนึกย้อนไปถึงภาพของโสงเจี๋ยในสมัยสาว ๆ ขึ้นมาทันทีในตอนนั้น คุณนายก็มีความงามสะพรั่งและมีเสน่ห์เหลือล้นเช่นนี้ไม่ผิดเพี้ยนทว่าในตัวสวี่เพียวเพียวกลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว และมีพลังมากกว่าเธอฝากบอกอาจวีให้กลับไปบอกโสงเจี๋ยว่า ฮั่วจี้เซินเพิ่งจะหลับไป ให้โสงเจี๋ยไปหาคุณปู่ฮั่วเพื่อขอความเป็นธรรมแทนดวงตาของอาจวีพลันสว่างวาบขึ้นมาทันทีเธอตระหนักได้ในฉับพลันว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นผลผลิตจากความต้องการของท่านผู้อาวุโสฮั่วเพียงผู้เดียวในฐานะผู้นำตระกูลอีกทั้งฮั่วจี้รุ่ยไม่ได้เกิดจากโสงเจี๋ยโดยตรงนั้นไม่ว่าจะเอ่ยสิ่งใดออกไป ก็ล้วนมีช่องโหว

ฮั่วหงชะงักไปครู่หนึ่ง“พ่อหมายถึงฮว่าฮว่าเหรอครับ?”คุณปู่ฮั่วขมวดคิ้วแน่นจนหนวดกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะตวาดกลับด้วยความไม่สบอารมณ์ “ถ้าไม่หมายถึงเด็กคนนั้น จะให้หมายถึงแกหรือไง?”ฮั่วหงรีบรับคำสั่งแล้วหันไปกำชับให้อาจวีรีบไปตามคนมาทันทีครู่ต่อมา ฮั่วจี้เซินก็ปรากฏตัวพร้อมกับเข็นรถเข็นของสวี่เพียวเพียวเข้ามาภายในห้อง ผ้าพันคอโอบล้อมร่างเธอไว้อย่างมิดชิดเพื่อกันลมหนาว ทันทีที่เข้ามาถึงด้านในที่อบอุ่นขึ้น ฮั่วจี้เซินจึงค่อย ๆ ถอดผ้าพันคอให้เธอตอนแรกคุณปู่ฮั่วนึกขัดใจไม่น้อยทั้งรถเข็นเอย ทั้งห่อตัวมิดชิดราวมัมมี่เอย เขานึกค่อนขอดในใจว่าลูกหลานจะทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่าแตกหักง่ายไปถึงไหนแต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่รอบศีรษะของสวี่เพียวเพียว ภาพความทรงจำเกี่ยวกับบทสัมภาษณ์อันชาญฉลาดของเธอในงานนิทรรศการวันนั้นก็แล่นเข้ามาในหัวประกอบกับราคาหุ้นของตระกูลฮั่วที่พุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงที่ผ่านมาท่านจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบในจังหวะนั้น เหลียนฮว่าที่อยู่ในอ้อมแขนของถงซินก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ทันทีที่ถูกวางลงบนพื้น เธอก็รีบวิ่งไปยืนรวมกลุ่มกับอาจวี

ชายคนนั้นถูกซ้อมจนร่างสะบักสะบอมร่อแร่ทว่าเมื่อได้ยินคำถามของฮั่วจี้เซินอีกครั้ง นิ้วมือที่หักงอของเขากลับขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยเขากัดฟันแน่นกว่าเดิม ปฏิเสธที่จะหลุดปากคำใดออกมาทั้งสิ้นในโลกของเงามืดที่ไม่อาจนำเสนอต่อหน้าสาธารณชน ซาลวี่เอินเข้าใจสถานการณ์นี้ดีกว่าฮั่วจี้เซินหลายเท่าเพียงแค่กวาดสายตามองสภาพของชายตรงหน้า เขาก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังถูกบีบคั้นด้วยสิ่งที่หวาดกลัวยิ่งกว่าความตายหากชายผู้นี้กล้าเปิดปากพูดชื่อใครออกมา ชีวิตของเขาก็คงไม่มีวันได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้ซาลวี่เอินปรือตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหันไปสบตากับชายวัยกลางคนข้างกายซึ่งบนใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากของมีคมลากยาวตั้งแต่หางตาซ้ายลงมาจนถึงมุมปากขวาดูน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดเขาตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าแขนฮั่วจี้เซินไว้แล้วกระตุกเบา ๆ “ไปทางนั้นหน่อย ไปสูบบุหรี่กันก่อนดีกว่า”ฮั่วจี้เซินยอมเดินตามซาลวี่เอินไปด้านข้างโดยดี ขณะที่ชายหน้าแผลเป็นก้าวเข้าไปหาแล้วนั่งยอง ๆ ลงข้างร่างของเหยื่อ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบคำบางคำที่ข้างหูของชายคนนั้นบรรยากาศภายในตึกร้างปกคลุมไปด้วยฝุ่นคละคลุ้งและเศษหินกระจัด