เมื่อทราบว่าทั้งคู่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน สวี่เพียวเพียวก็ดึงความคิดที่ฟุ้งซ่านกลับมาสู่ปัจจุบัน ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับงานตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่มั่นคงขึ้นทางด้านฮั่วซื่ออันเหวินโม่จ้องมองข้อความที่ตนเพิ่งส่งไป แต่กลับเงียบหายราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร สวี่เพียวเพียวไม่มีแม้แต่การตอบกลับมาสักคำความร้อนรนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจจนเธอไม่อาจอยู่นิ่งทำไมสวี่เพียวเพียวถึงได้นิ่งเฉยได้ถึงขนาดนี้?เธอไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยหรือว่างานนิทรรศการอัญมณีในวันพรุ่งนี้อาจเกิดปัญหาขึ้น?ทั้งที่ตัวเธอก็ยังเป็นพนักงานของฮั่วซื่อแท้ ๆ สวี่เพียวเพียวไม่คิดระแวงถึงเบื้องหลังงานนิทรรศการครั้งนี้เลยหรือว่าอาจมีความไม่ชอบมาพากลที่อาจส่งผลกระทบต่อผลงานของเธอ?อันเหวินโม่เม้มริมฝีปากล่างแน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะโยนมันทิ้งไปด้านข้างอย่างหัวเสียพร้อมสบถออกมาด้วยความโกรธเคืองทว่าเพียงครู่เดียว เธอก็หยิบมันกลับขึ้นมาใหม่อีกครั้ง กระทั่งตัดสินใจกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง-ช่วงบ่ายแก่ ๆ สวี่เพียวเพียวตรวจนับสินค้าจนเสร็จสิ้นในที่สุดเธอตั้งใจตรวจสอบทุกรายละเอียดอย่างถี
Read more
LOGIN
