All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 481 - Chapter 490

ฮั่วจี้เซินพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉยเขารู้ดีแก่ใจอยู่แล้วคนจำพวกนี้ไม่ควรค่าแก่การเสียเวลาแม้แต่นิดเดียวสิ่งที่สำคัญและทรงคุณค่ามากกว่าไอ้สุนัขจนตรอกตัวนี้ คือผู้อยู่เบื้องหลังเบอร์โทรศัพท์เหล่านั้น และตัวอันเหวินโม่นั่นเองเมื่อก้าวขึ้นสู่รถ ฮั่วจี้เซินก็เอ่ยสั่งการ “ไปหาอันเหวินโม่”เซ่ามู่ตอบกลับด้วยท่าทีลังเล “เมื่อครู่คุณสวี่โทรมาถามว่าคุณจะกลับไปทานมื้อเย็นตอนไหนครับ”คืนวันสิ้นปีเช่นนี้ไม่ใช่วันที่เหมาะจะไปเยือนสถานพินิจเพื่อเผชิญหน้ากับผู้ต้องขังจริง ๆ ฮั่วจี้เซินถอนหายใจยาวพลางหลับตาลงเพื่อผ่อนคลายปมคิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่บนใบหน้าให้ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อยซาลวี่เอินที่นั่งรถมาด้วยกันเอ่ยขึ้น “ไว้หลังปีใหม่ค่อยไปเถอะ คนไม่หนีไปไหนหรอก ปล่อยให้ยัยนั่นจมอยู่กับความหวาดกลัวไปสักสองสามวันเถอะ”หากไปตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะได้ความจริงอะไรกลับมาในตอนนั้น ฮั่วจี้เซินเริ่มมองเห็นคำตอบลาง ๆ ในใจแล้วการไปหาอันเหวินโม่ในตอนนี้คงเป็นเพียงการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานเท่านั้น หากปราศจากหลักฐานมัดตัว ต่อให้พูดอะไรไปก็อาจถูกตีความเป็นเพียงการใส่ร้ายเท่านั้นเขาพ่นลมหายใจออกช้า ๆ “กลับบ

“ธะ เธอ!”“ฉัน? ท่านหมายความว่าไม่ต้องลดราคาให้ แล้วจะให้ฉันช่วยตบอั่งเปาปีใหม่ให้ด้วยหรือคะ? เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ งั้นเอาเป็นว่าจ่ายให้ฉันทั้งหมดเจ็ดร้อยห้าสิบล้านบาทแล้วกันนะคะ”คุณปู่ฮั่วรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกขึ้นมาทันทีสวี่เพียวเพียวไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากขู่กรรโชกทรัพย์ต่อหน้าต่อตาเขา!ทว่าประเด็นสำคัญที่ทำให้เขาต้องชะงักคือ มูลค่าทางธุรกิจมหาศาลที่คอเลกชั่นนฤมิตปีกสร้างให้กับบริษัทของสวี่เพียวเพียวนั้น พุ่งทะยานเกินห้าร้อยล้านบาทไปไกลโข ต่อให้เขาจะพยายามหาเหตุผลมาคัดค้านเพียงใด แต่ตัวเลขค่าปรับจากการผิดสัญญานี้ก็นับว่าสมเหตุสมผลและรัดกุมตามหลักกฎหมายอย่างไม่อาจปฏิเสธได้“ฮั่วจี้เซิน แกจะนั่งนิ่งดูเฉย ๆ ให้เมียแกมารังแกปู่ของตัวเองแบบนี้หรือไง? ฉันเป็นปู่แกนะ!”ฮั่วจี้เซินตักซุปวางลงในชามของสวี่เพียวเพียว “ลองดื่มดูสิ ไม่เลี่ยนเลย”จากนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นมองคุณปู่ฮั่ว “เงินขวัญถุงที่คุณปู่เตรียมจะมอบให้ผม รบกวนโอนรวมไปให้ภรรยาผมพร้อมกันเลยนะครับ เพราะเงินของผม ก็คือเงินของเธอทั้งหมด”คุณปู่ฮั่วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายต่อหลายครั้งก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาจนหมดตลอดทั

เธอต้องใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่เพื่อทำใจยอมรับความจริงที่เจ็บปวดลึก ๆ ว่าซาลวี่เอินอาจไม่ได้แคร์เธอมากถึงขนาดนั้นเหตุผลที่เธอไม่เคยเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ออกมา ไม่ใช่เพียงเพราะความจำเป็นส่วนตัว แต่มันคือความเชื่อที่ฝังรากลึกในใจมาตลอดว่า สิ่งที่ซาลวี่เอินเรียกว่าการคบกันนั้น เป็นเพียงความสัมพันธ์ที่มีวันหมดอายุรออยู่เบื้องหน้า เธอเฝ้าบอกตัวเองเสมอว่า วันใดที่เขาเบื่อ วันใดที่ความตื่นเต้นเลือนหาย หรือเมื่อเขารู้สึกว่าเธอไม่ได้มีสีสันน่าดึงดูดใจเหมือนวันแรก ๆ เขาก็คงจะปล่อยมือจากเธอไปอย่างง่ายดาย ไร้ความอาลัยอาวรณ์ใด ๆย้อนกลับไปในวันที่เธอตอบตกลงคบกับเขา มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ เป็นจังหวะที่หัวใจอ่อนแอจนเผลอไผลไปตามความเรียกร้องซูหว่านเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างขมขื่น ความรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนัก ๆ มาบีบคั้นหัวใจจนแน่นหน้าอก ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดไปหมดเธอนั่งจ้องหน้าจอมือถือที่ดับมืดลงอยู่นาน นิ้วเรียวลังเลอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ความต้องการที่จะอธิบายเรื่องโพสต์เจ้าปัญหานั้นพุ่งพล่าน แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะวางมือถือลงโดยไม่ได้พิมพ์ข้อความอะไรออกไปเลยสักตัวอักษรช่างเถอะ ปล่อยให้มันเ

หลังทักทายเสร็จสิ้น เด็กน้อยก็เบนความสนใจกลับไปที่หนังสือเล่มโปรดของตนต่อ ราวกับไม่ได้รับรู้หรือถูกรบกวนจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อยฮั่วเยวียนละสายตาจากเด็กน้อยกลับมา “แล้วพ่อล่ะ?”“เมื่อเช้าเพิ่งกลับไปที่บ้านใหญ่ จะแวะไปหน่อยไหม?”ฮั่วเยวียนนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธพลางแค่นหัวเราะเยาะในลำคอ “พ่อคงไม่อยากเห็นหน้าฉันหรอก และตัวฉันเองก็ไม่ได้อยากจะเอาหน้าไปเสนอให้พ่อรังเกียจเล่นเหมือนกัน!”หลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างฮั่วเยวียนกับคุณปู่ฮั่วได้ขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิง ทั้งสองฝ่ายต่างแบกรับความโกรธแค้นและทิฐิที่ติดค้างอยู่ในใจเอาไว้ฮั่วหงถอนหายใจยาว “หลายปีผ่านไปขนาดนี้แล้ว ความโกรธในใจนายก็น่าจะเบาบางลงได้แล้วนี่! ในฐานะลูก จะมัวแบกความโกรธเคืองพ่อไปให้ได้อะไรขึ้นมา?”ฮั่วเยวียนตบลงบนตำแหน่งขาซ้ายที่ว่างเปล่าของตัวเองเสียงดังปึก “พี่ใหญ่ คำพูดน่ะมันพูดง่ายหรอกนะ แต่พี่ลองหันไปถามขาฉันดูสิ ว่ามันเต็มใจจะยกโทษให้หรือเปล่า!”ในปีนั้น หากคุณปู่ฮั่วไม่ตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลม สิ่งที่ฮั่วเยวียนต้องสูญเสียไปอาจจะไม่ใช่แค่ขาเพียงข้างเดียว แต่เป็นถึงชีวิต

ประสบการณ์การสอบสวนอันยาวนานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทำให้พวกเขาสามารถจับพิรุธจากคำพูดของอันเหวินโม่ได้ในทันที“เธอไปล่วงเกินใคร?”น้ำเสียงของอันเหวินโม่ชะงักกึกไปในทันที!ร่างกายของเธอพลันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันของเจ้าหน้าที่สอบสวน เธอขบฟันแน่น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฮั่วจี้รุ่ย สวี่เพียวเพียวไปล่วงเกินฮั่วจี้รุ่ย”เจ้าหน้าที่ตำรวจสบตากัน ในขณะนั้นเอง ที่มุมหนึ่งด้านนอกห้องสอบสวน นัยน์ตาคมกริบเย็นเยียบของชายหนุ่มคู่หนึ่งที่จ้องมองผ่านช่องกระจกที่ประตูฉายแววความเด็ดขาดออกมา ร่างของเขาสูงตระหง่านจนศีรษะแทบจะแตะขอบบนของกรอบประตู สายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ตรงช่องมองพอดีฮั่วจี้เซินส่ายหน้าช้า ๆ ไม่ใช่แค่ฮั่วจี้รุ่ย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของฮั่วจี้รุ่ยเพียงคนเดียวฝ่ามือของอันเหวินโม่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ ริมฝีปากของเธอสั่นระริก “ยัง ยังมีซูมู่และซูอัน พวกเขาติดต่อมาบอกว่า ถ้าฉันสามารถทำให้บริษัทของสวี่เพียวเพียวล่มได้ ก็จะ... จะมอบผลประโยชน์ก้อนโตให้ฉัน”ผลประโยชน์ที่ว่านั้น อันเหวินโม่ไม่ได้ระบุรายละเอียดให้ชัดเจ