All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 491 - Chapter 498

สวี่เพียวเพียวกะพริบตาถี่ “กำลังนึกสงสัยอยู่เชียวว่าแก้วกาแฟที่วางอยู่บนโซฟานั่น ใครกันนะที่เป็นคนเอามาให้ ดูมุ้งมิ้งผิดวิสัยนายอยู่นะ”ฮั่วจี้เซินปรายตามองไปยังแก้วกาแฟใบนั้น ร่างกายของเขาชะงักไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัดสวี่เพียวเพียวเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาหวังจะจับสังเกตพิรุธใด ๆ บนใบหน้าของอีกฝ่าย ทว่าเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำคู่นั้นของเขาแล้ว สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงรอยยิ้มที่เร้นลับเกินหยั่งถึงเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้เธอดิ่งจมลงไปอย่างมิอาจถอนตัวฮั่วจี้เซินเลื่อนมือไปเชยคางของสวี่เพียวเพียวขึ้นมาแผ่วเบาเช้านี้เธอขี้เกียจเกินกว่าจะแต่งเติมใบหน้า ครั้นตอนที่ปลุกเหลียนฮว่าให้ตื่น สองแม่ลูกก็ต่างออดอ้อนนัวเนียกันอยู่พักใหญ่ จนเธอยอมหยิบเบบี้ครีมของลูกสาวมาทาจนทั่วใบหน้า ในตอนนี้ผิวหน้าของเธอจึงยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำนมจากเนื้อครีมเหล่านั้นฮั่วจี้เซินหัวเราะในลำคอเบา ๆ “คุณนายฮั่ว เธอกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่? แก้วใบนั้นฮว่าฮว่าเพิ่งให้ฉันเมื่อวานตอนที่เราออกไปข้างนอกด้วยกันนั่นแหละ”เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบแก้วกาแฟบนโซฟามาส่งให้สวี่เพียวเพียว บนตัวแก้วยังมีลายเส้

เขาพาฝ่ามือของเธอเลื่อนต่ำลงไปสวี่เพียวเพียวรีบเอ่ยอธิบาย “บางครั้งลูกค้าที่จ้างงานเขาก็ต้องการสรีระที่ไม่ได้เป็นแบบนายนี่นา แล้วฉันเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้ชายคนอื่นจะมีรูปร่างเป็นยังไง จะไม่ให้เปิดดูเพื่อศึกษาบ้างได้ยังไงล่ะ”งานวาดภาพประกอบนั้นซับซ้อนกว่าที่คิด ลูกค้าบางคนหลงใหลในเรือนร่างของเด็กหนุ่มที่ดูบอบบางหน้าตาหล่อเหลา ในขณะที่บางคนกลับชื่นชอบผู้ชายร่างกำยำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยฮอร์โมนเพศชาย สวี่เพียวเพียวจะให้วาดทุกอย่างโดยยึดตามแบบร่างของฮั่วจี้เซินเพียงคนเดียวได้อย่างไรกันทว่าฮั่วจี้เซินกลับขมวดคิ้วแน่น ในน้ำเสียงของเขานั้นเจือไว้ด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อน“เธอยังอยากดูเรือนร่างของผู้ชายคนอื่นอีกงั้นหรือ?”สวี่เพียวเพียวได้แต่ปิดปากเงียบปากเสียจริงนะตัวเรา คราวหน้าคราวหลังหัดพูดให้มันน้อยลงกว่านี้หน่อยเดิมทีเธออยากจะสวนกลับไปว่าเรื่องเพียงเท่านี้จะเป็นไรไป เพราะสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อฝึกฝนการวาดภาพสรีระ เธอเคยผ่านการวาดภาพหุ่นแบบเปลือยเปล่ามาไม่รู้กี่ภาพต่อกี่ภาพยิ่งไปกว่านั้นสมัยนั้นยังมีนายแบบตัวจริงมานั่งเป็นแบบให้เห็นกันจะ ๆ อีกด้วยทว่าพอได้เห็นสีหน

ในสมัยที่แม่ของว่านฉู่กวางคลอดเขาออกมา เธอก็เกิดอาการป่วยเรื้อรังจนต้องพักรักษาตัวมาตลอดด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่อยากให้ภรรยาต้องตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน เขาจึงพยายามเก็บหอมรอมริบเงินก้อนโตเพื่อจองห้องคลอดแบบส่วนตัวและเลือกบริการที่ดีที่สุดให้แก่เธอสวี่เพียวเพียวเม้มปากแน่น เธอรีบค้นหาชื่อโรงพยาบาลที่ลุงเฝิงเพิ่งกล่าวถึง ก่อนจะพบกับชื่อที่คุ้นตา“โรงพยาบาลของตระกูลหานงั้นเหรอ?”ฮั่วสวินเจินชะโงกหน้าเข้ามาดูจอ “ใช่แล้ว โรงพยาบาลของตระกูลหาน ไม่นานมานี้เพิ่งมีข่าวฉาวเรื่องความผิดพลาดทางการแพทย์ไปหยก ๆ มีเคสทารกเกิดปัญหาลักษณะคล้าย ๆ กันนี้ด้วย...”ในใจของสวี่เพียวเพียวเต็มไปด้วยความรู้สึกขมขื่นในฐานะที่เธอเองก็เป็นแม่ของลูกสาวคนหนึ่ง แค่ได้ยินเรื่องราวนี้ หัวใจของเธอก็ปวดร้าวอย่างไม่อาจห้ามได้“ฉีเหมี่ยว ช่วยหาเลขบัญชีธนาคารของว่านฉู่กวางให้ฉันที ฉันจะโอนเงินไปให้ ถือว่าทำบุญส่งผลกุศลให้เด็กน้อย”“ได้ค่ะ”ลุงเฝิงรีบปฏิเสธพัลวัน “ไม่ครับ ๆ คุณสวี่ ไม่ต้องเลยครับ ถ้าหมอนั่นรู้ว่าผมมาขอเงินคุณแบบนี้ มันต้องโกรธจนเป็นฟืนเป็นไฟแน่ ๆ ครับ! พวกเราเผาสิ่งของจำเป็นไปให้เด็กแล้วครับ เธอน่าจ

สวี่เพียวเพียวจ้องมองดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยของหานรุ่ยเธอเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เธอบอกว่าเด็กเหล่านั้นดวงไม่ดีงั้นเหรอ? เธอรู้ไหมว่าพ่อแม่ของพวกเขาต้องยอมทำงานหนัก ยอมจ่ายเงินแพงกว่าปกติถึงสามถึงห้าเท่า เพื่อเลือกโรงพยาบาลของเธอ เพียงเพราะหวังให้ลูกได้เกิดมาอย่างปลอดภัย? แค่เพราะคำว่าดวงไม่ดี เลยทำให้พวกเขาต้องกลายเป็นเหยื่อของการปฏิบัติงานที่ละเลยความปลอดภัยของโรงพยาบาลเธองั้นเหรอ?”“หานรุ่ย ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเคยสัมผัสถึงความคาดหวังที่พ่อแม่และครอบครัวมีต่อเธอจริง ๆ บ้างไหม? ถ้าหากวันนี้ลูกของเธอเองที่ต้องนอนไร้ลมหายใจอยู่บนเตียงผ่าตัด เธอจะยังสามารถพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ไหม ว่านั่นเป็นเพราะลูกของเธอดวงไม่ดี?”ถ้อยคำเหล่านั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับกำลังชวนคุยเรื่องทั่วไป ทว่าในขณะที่สวี่เพียวเพียวพูด หยาดน้ำตาก็เอ่อล้นและไหลรินออกมาจากดวงตาคู่นั้นเธอรีบหันหน้าหนีพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็วทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพของลุงเฝิงที่เดินคอตกกลับไปมักจะย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออยู่เสมอ สวี่เพียวเพียวค้นหาจนเห็นภาพถ่ายเหตุการณ์ที่ว่านฉู่กวางถูกสื่อม