All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 501 - Chapter 510

หนึ่งสัปดาห์ล่วงเลยผ่านไป กลิ่นอายของเทศกาลโคมไฟ เริ่มอบอวลในที่สุดสวี่เพียวเพียวก็ได้รับอนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ โดยมีฮั่วจี้เซินคอยดูแลเคียงข้างอย่างใกล้ชิด ก่อนจะพากันตรงไปยังแผนกศัลยกรรมกระดูกเพื่อเยี่ยมเยียนเจินอวิ๋นที่กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงในวันเกิดเหตุนั้น แรงกระแทกจากการที่หัวเข่าฟาดเข้ากับบันไดอย่างจัง ทำให้กระดูกหน้าแข้งซ้ายของเธอหักจนต้องนอนอยู่บนเตียงทว่าสภาพจิตใจของเธอจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ ทันทีที่เห็นสวี่เพียวเพียว เจินอวิ๋นก็แสดงท่าทีแปลกใจไม่น้อย “เธอเพิ่งจะพ้นขีดอันตรายมาแท้ ๆ ทำไมไม่พักผ่อนอยู่ที่ห้องล่ะ มาหาฉันทำไม?”“วันนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ เลยอยากแวะมาเยี่ยมคุณสะใภ้สามสักหน่อย เรื่องเหตุการณ์วันนั้น ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ”เจินอวิ๋นรับแอปเปิ้ลที่ฮั่วสวินเจินปอกให้มาเตรียมจะยื่นส่งให้สวี่เพียวเพียว ทว่าครู่หนึ่งเธอกลับชะงักมือแล้วดึงกลับมาเข้าปากตัวเองแทนเธอเคี้ยวแอปเปิ้ลคำโตอยู่สองสามทีพลางเอ่ยขึ้น“เธออย่าเพิ่งกินผลไม้เย็น ๆ ช่วงนี้เลย ฉันจัดการเองดีกว่า ส่วนเรื่องวันนั้นน่ะเหรอ เหอะ ก็แค่อะไรที่ทำไปตามสัญชาตญาณเท่านั้นแหละ!”

ยอดขายของคอลเลกชั่นนฤมิตปีกพุ่งทะลุเกินความคาดหมายไปไกล เงินโบนัสก้อนโตที่สวี่เพียวเพียวมอบให้ฉีเหมี่ยวนั้นก็นับว่ามากมายไม่น้อยทีเดียว เมื่อรวมกับพื้นฐานที่สวี่เพียวเพียวไม่ใช่เจ้าของกิจการที่ขี้เหนียวกับเรื่องเงินทองแล้ว เงินก้อนในมือของฉีเหมี่ยวย่อมเพียงพอสำหรับค่าเล่าเรียนในระดับปริญญาโทได้อย่างสบาย ๆ ทว่าฉีเหมี่ยวกลับยังมีท่าทีลังเลเธอรู้สึกผิดที่ไม่ทันไรสวี่เพียวเพียวที่เพิ่งจะพ้นช่วงการอยู่ไฟมาหมาด ๆ ก็ต้องมาถูกเธอรบกวนด้วยเรื่องยุ่งยากสารพัดแต่เธอก็รู้ดีว่านิสัยของสวี่เพียวเพียว หากเธอเลือกที่จะเก็บงำไว้เพียงลำพัง อีกฝ่ายก็จะคอยเพียรถามไถ่จนกว่าจะได้คำตอบอยู่ดีเมื่อเห็นฉีเหมี่ยวยืนก้มหน้าเงียบงัน สวี่เพียวเพียวจึงแสร้งถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “เดี๋ยวนี้แม้แต่เหมี่ยวเหมี่ยวก็มีเรื่องไม่สบายใจแล้วไม่ยอมเล่าให้ซะแล้ว ดูท่าว่าคงจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ”ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ช่องว่างระหว่างวัยของพวกเธอห่างกันเพียงไม่กี่ปีเท่านั้นสวี่เพียวเพียวรู้ดีว่าฉีเหมี่ยวได้รับการอุปการะจากเธอและเหลียนอวี้คังมาตั้งแต่สมัยมัธยม ความผูกพันที่สั่งสมมานานทำให้ยามที่มอง

เมื่อเห็นซูหว่านหันหลังกลับและก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดฝีเท้านั้นเลยแม้แต่ก้าวเดียวแถมยังกำชับว่านฉู่กวางไม่ให้ปล่อยคนทั้งสองเข้าไปในตัวอาคารอีก!ซูมู่เอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคือง “พี่ใหญ่ ดูยัยนั่นสิ! พวกเรากลับบ้านกันเถอะ คอยดูเถอะว่าคืนนี้ตอนกลับบ้านยังจะกล้าทำหยิ่งผยองแบบนี้ได้อีกไหม!”ซูอันขมวดคิ้วแน่น เขาเอื้อมมือไปกดไหล่ซูมู่เอาไว้“หุบปากซะ”ตระกูลหานเพิ่งจะเผชิญกับหายนะจนถึงขั้นล้มละลายไปหมาด ๆ เขามีลางสังหรณ์อยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และรายต่อไปอาจเป็นตระกูลของเขาเอง แม้ว่าก่อนหน้านี้ในตอนที่หานรุ่ยพยายามติดต่อมาเพื่อขอร่วมมือทางธุรกิจ เขาจะอ่านเกมออกและปฏิเสธไปแล้วเพราะเห็นว่าตระกูลหานใกล้ถึงคราวอับจนก็ตามทว่าเมื่อนึกถึงเฉินอวิ๋นชายที่มีไฝโดดเด่นอยู่บนคาง ความรู้สึกสงบใจก็มลายหายไปสิ้นช่วงนี้เขาสูญเสียการติดต่อกับเฉินอวิ๋นไปโดยสิ้นเชิงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายถูกทางการจับกุมตัวไปแล้ว หรือว่ากำลังหลบซ่อนตัวอยู่กันแน่เฉินอวิ๋นเป็นเพื่อนมัธยมของซูอัน และผ่านทางเฉินอวิ๋นนี่เองที่ทำให้เขาได้ก้าวเข้าไปรู้จักกับฮั่วจี้รุ่ยใ

สีหน้าของสองพี่น้องซูอันและซูมู่เปลี่ยนสีฉับพลันในชั่วพริบตาเดียวเปลี่ยนสลับไปมา ทั้งคู่นิ่งอึ้งไม่เข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ซาลวี่เอินเพิ่งประกาศกร้าวออกมาเขาบอกว่า ซูหว่านเป็นแฟนเขา?นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?ทำไมพวกเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้จากปากของซูหว่านมาก่อนทว่าในวินาทีต่อมา ความยินดีก็พุ่งพล่านขึ้นมาในใจของซูอัน ใครบ้างล่ะจะไม่รู้ว่าซาลวี่เอินนั้นสนิทสนมกับฮั่วจี้เซินราวกับพี่น้องท้องเดียวกันยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลซาทั้งในเมืองเอและเมืองหลวงต่างมีอิทธิพลมหาศาลล้นฟ้า แค่อิทธิพลจากฝั่งครอบครัวทางแม่ของซาลวี่เอินก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนมากมายต้องคุกเข่าเกรงใจแล้วถึงแม้ในปัจจุบันซาลวี่เอินจะยังไม่ได้ขึ้นครองอำนาจหลักในตระกูลซาอย่างเต็มตัว แต่ใครจะไปรู้ถึงอนาคตเล่า? หากฮั่วจี้เซินตัดสินใจหนุนหลังอย่างเต็มที่ ก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันเลยที่วันหนึ่งซาลวี่เอินจะก้าวขึ้นเป็นผู้นำกลุ่มบริษัทซาผู้ทรงอิทธิพลแทนที่คนอื่น“หว่านหว่าน ทำไมถึงไม่บอกทางบ้านสักคำเลยล่ะ? แหม่ เจ้าเด็กคนนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงปิดบังกัน!”ซูอันเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือ

ในปากของเธอเหมือนกำลังเคี้ยวเยลลี่ที่คลุกด้วยผงรสเปรี้ยวจี๊ดจนตัวสั่น แต่กระนั้นก็ยังมีความหวานบางเบาซ่อนอยู่ลึก ๆ “เป็นลูกค้าค่ะ แล้วเขาก็เป็นรุ่นพี่มัธยมปลายของฉันด้วย ตอนนั้นฉันยืมโทรศัพท์เขาโทรหาแม่ เขาคงนึกว่าเป็นโทรศัพท์ตัวเองเลยเผลอโพสต์ลงสตอรี่น่ะค่ะ แต่ฉันลบออกไปเรียบร้อยแล้วนะคะ”ซาลวี่เอินกัดฟันแน่นเพื่อนสะกดอารมณ์จนรู้สึกปวดหนึบ เขาเหลือบมองซูหว่านที่ยังคงนั่งอธิบายเรื่องราวข้าง ๆ ด้วยความตั้งอกตั้งใจอย่างใสซื่อใบหน้าของเธอนั้นค่อนไปทางกลมมนเป็นรูปไข่ที่ดูคลาสสิก ทว่าใบหน้าประเภทนี้ หากปราศจากร่องรอยของประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชนเพียงพอ ก็มักจะทำให้เจ้าตัวดูเด็กและไร้เดียงสาเกินวัยวันนี้ซูหว่านแต่งหน้าเพียงบางเบาสำหรับการไปทำงาน มีเพียงแค่รองพื้นบาง ๆ และปัดอายแชโดว์สีระยิบระยับไว้ที่หางตาเพียงเล็กน้อยยามที่เธอเอ่ยปากอธิบายเรื่องราว ล้วนปราศจากความซับซ้อนหรือเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ เจือปนและเพียงแค่ถูกดวงตาคู่นั้นมองมา ความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์พลุ่งพล่านมากมายที่สุมอยู่ในอกของซาลวี่เอินก็พลันถูกกดทับลงไปจนมิดสิ่งที่เขาครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงมาตลอดทาง กลับดูเหมือนเป็นเพีย