มายาพ่ายเล่ห์ のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“นี่เป็นคำตอบของเจ้าหรือ คำตอบที่ข้ายังไม่ทันได้เอ่ยถาม” เขายังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ เพียงแต่นางมองเห็นความร้าวรานในดวงตาคมเข้มซึ่งไม่ได้พยายามปิดบัง“เหตุใดแม้รู้ว่าทางเดินข้างหน้ามืดมน ท่านกลับยังคงดึงดันจะเดินหน้าไปต่อเล่า มิสู้หันหลังกลับไป...” นางมองกลับไปยังทางเดินซึ่งทั้งสองคนเพิ่งเดินผ่านมา มองดูอีกฟากทั้งคนของนางและคนของเขาหาได้ติดตามมา“เมื่อไม่นานมานี้ข้าเคยฝันเห็นทางเดินหินทอดยาวไปกับริมลำธารน้ำที่ตื้นเขินกระนั้นตลอดทั้งปียังมีน้ำไหลผ่าน ทั้งสองด้านของลำธารริมทางเดินปลูกดอกโบตั๋นมากมายหลากสีสัน เบ่งบานหอมกรุ่นตลอดทั้งปีไม่มีร่วงโรย โบตั๋นที่ดูไม่เหมือนดอกไม้ทั่วไป คล้ายกับว่านั่นไม่ใช่ดอกโบตั๋นแต่เป็นหยกหลากสีหรือแก้วเจียระไน ข้ายื่นมือออกไปในมือมีโบตั๋นแก้วสีชมพูงดงามดอกหนึ่ง จากนั้นก็มีสตรีนางหนึ่งยื่นมือออกมารับ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี ทันทีที่มองเห็นรอยยิ้มนั้นของนางข้ารู้สึกราวกับว่าข้าไม่อาจมอบหัวใจให้สตรีใดได้อีกแล้ว” เขาก้มลงสบตากับนางอย่างจริงจัง “เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ใช่นาง แต่ข้ากลับไม่คิดเช่นนั้น” กล่าวจบเขาก็ออกเดินต่อไปเหม่ยเซียนมองแผ่นหลังเ

“นั่นไม่ใช่นิมิตแห่งอนาคต” เหม่ยเซียนเบิกตามกว้าง “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการเลือกของ...ข้าหรือ” นางแทบจะหมดแรงและนั่งลงไปตรงนั้น “หากข้าเลือกให้เขาอยู่ แดนมายาก็จะล่มสลาย หากข้าเลือกให้เขาตาย ชะตาหงส์เหนือมังกรจึงจะดำเนินต่อไป ผู้คนที่นี่ก็จะไม่ต้องหลั่งเลือด...”หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงเบาอย่างไร้เรี่ยวแรง “ท้ายที่สุดแล้ว ข้าก็คือดาวพิฆาตมังกรผู้ที่นำความตายมาสู่เขาสินะ” นางเงยหน้าขึ้นมองฉินฉางเหยียน “โบตั๋น ข้าต้องไปแล้ว”“ไม่รอองค์ชายใหญ่ก่อนหรือเจ้าคะ”“เขารู้ว่าจะหาข้าพบที่ไหน ข้าออกไปครู่เดียวภูตแห่งกาลเวลาจะมาแทนที่ข้า” ในระหว่างที่กระซิบกับคนของตนเหม่ยเซียนก็หันไปมองกุ้ยเฟยอีกครั้ง “ท่านแม่” นางเรียกอีกฝ่ายเสียงเบาไม่รู้เหม่ยเซียนคิดไปเองหรือไม่ ดูเหมือนกุ้ยเฟยเองคล้ายได้ยินเสียงของนาง ทั้งยังหันมามองยังจุดที่นางเคยนั่งอยู่เพียงแต่...เหม่ยเซียนเลือกที่จะหันหลังจากมาเงียบๆ ซึ่งในยามนั้นภูตโบตั๋นก็ถูกเรียกขานให้ออกไปประจำยังลานกว้าง เพื่อเตรียมตัวในการบรรเลงเพลงพิณฉินฉางเหยียนเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อมองไม่เห็นหญิงสาว เขากำชับนางแล้วว่าจะเป็นคนส่งสัญญาณ ไม่ใช่ตอนนี้ที่งานเลี้ยงเพิ่

ฉินฉางเหยียนพุ่งตัวเข้าไปหมายห้าม แต่เขากลับคว้าเอาไว้ได้เพียงความว่างเปล่า“เหม่ยเหริน เจ้าต้องเข้าใจแม่ เจ้าต้องเข้าใจว่าแม่ทำไปเพื่อเราสองคน นี่เป็นเศษเสี้ยววิญญาณของดวงจิตมังกรที่สามารถรักษาร่างของเจ้า เสียดายที่แม่ไม่อาจฆ่ามันในยามนี้ ที่ทำได้ก็เพียงแค่สร้างฝาแฝดจากดวงจิตของจื่อหมิงเท่านั้น แต่ยาพิษนั่นก็ช่วยสะกดความเป็นเทพของเขาเอาไว้ได้ อย่ากังวลเลยเขาไม่มีทางจดจำเรื่องทั้งหมดได้ รอเจ้าแข็งแรงกว่านี้จนสามารถลงมือด้วยตัวเอง ขอเพียงเวลานั้นมาถึงแล้วเจ้ากลืนกินดวงจิตของเจ้าอีกดวงที่กำลังจะติดตามลงมา จากนั้น...”ดวงตาเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน ในยามที่มองไปยังเหม่ยเหริน “เจ้าต้องอยู่ข้างแม่ เจ้าต้องฆ่ามันด้วยมือของเจ้าเอง! มันไม่มีทางขัดขืน มันไม่มีทางทำร้ายแม่ เพราะมันคิดว่าแม่คือมารดาผู้ให้กำเนิด เจ้าต่างหากหนึ่งเดียวที่แม่รัก!”พูดจบกุ้ยเฟยก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดวงตาของนางฉายแวววิปลาสทั้งๆ ที่มือทั้งสองเอื้อมออกไปกอดบุตรสาวที่นอนดิ้นทุรนทุราย“เทพมังกรจื่อหมิง ไม่สิ ฉินฉางเหยียน ใกล้ถึงเวลาที่ข้าจะได้ชำระหนี้แค้นแล้ว เจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์ โทษฐานที่บิดาของ

“เสด็จพี่ กุ้ยเฟยให้การว่านางคือหนึ่งในแผนการก่อกบฏในวันนี้ ข้าคงทำอย่างที่ท่านประสงค์ไม่ได้” ฉินอวี้หลงขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาเองก็ฉายแววเป็นกังวลเพราะไป๋เฟิ่งเองก็ยืนยันว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ความจริงเขาเองก็เชื่อว่าเรื่องนี้น่าจะมีเงื่อนงำ เพราะเขาสืบประวัติของหญิงสาวมาตั้งแต่แรกและไม่พบความเกี่ยวโยงใดๆ ของเหม่ยลี่เซียนกับคนในวังหลวง ถึงอย่างนั้นการที่กุ้ยเฟยให้การว่ารู้จักกับหญิงสาวทำให้เขาเองก็คลางแคลงใจเช่นกัน“เป็นไปไม่ได้ เสด็จแม่...” ฉินฉางเหยียนหวนนึกไปถึงเหตุการณ์ในห้องลับเมื่อครู่ ก่อนจะเงียบเสียงลงและยินยอมติดตามฉินอวี้หลงไปยังท้องพระโรงระหว่างทางที่ถูกควบคุมตัวไปเขามองเห็นคนจากตำหนักเสียนหย่าทุกคนล้วนแล้วแต่ถูกควบคุมตัวเอาไว้ นับตั้งแต่เหล่าราชองครักษ์ ขันที นางกำนัล รวมไปถึงทหารรักษาการซึ่งเขาเป็นผู้สั่งการ ในยามนี้ทุกคนต่างก็นั่งคุกเข่าอยู่ที่ลานหน้าท้องพระโรง เสียงสะอื้นไห้ในยามเดินผ่าน สร้างความสะเทือนใจให้เขาไม่น้อยเบื้องบนเหนือบันไดสูงคือท้องพระโรงสำหรับพิธีสำคัญของราชสำนัก สถานที่ซึ่งกำลังจะตัดสินชะตากรรมของเขา ชายหนุ่มรู้ดีถึงจุดจบของตัวเอง รู้ดีว่าทั้งหมดน

เลือดที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากบาดแผลแดงฉานหยดลง หยดแล้ว หยดเล่า...เสียงกรีดร้องของดวงจิตมารซึ่งต้องคมกระบี่แห่งเทพมังกรดังสะท้านสะเทือน แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าไหวยวบ เสียงอสุนีบาตฟาดลงมายังลานหน้าท้องพระโรง แรงของแผ่นดินไหวส่งผลให้กำแพง สิ่งก่อสร้างเริ่มสั่นไหวสั่นคลอน ปลายยอดอันวิจิตรของหลังคาท้องพระโรง ค่อยๆ พังร่วงหล่นลงมาเป็นเศษเสี้ยวชิ้นส่วนผู้คนซึ่งหลบอยู่ภายใต้ต่างก็วิ่งหลบหนีออกมาด้านนอกจ้าละหวั่น ไม่เว้นแม้แต่ราชองครักษ์ที่จำเป็นต้องอารักขาฮ่องเต้และฮองเฮาออกมาด้านนอกเงาดำซึ่งบัดนี้ไหลวนออกมาจากร่างของเหม่ยเซียน ถูกเผาไหม้เป็นจุณ สูญสลาย ลอยขึ้นเหนือร่างของหญิงสาว กระทั่งหลงเหลือเอาไว้เพียงกลุ่มควันที่ค่อยๆ ลอยหายไปกับสายลมเสียงกรีดร้องหวีดแหลมราวกับเสียงของปีศาจแห่งความชั่วร้ายของกุ้ยเฟยดังขึ้น นางกวาดสายตาไปรอบด้าน พลังที่นางพลั้งเผลอไหววนอยู่กลางฝ่ามือ พลังที่เกิดขึ้นจากการที่นางมีสายเลือดมังกรบริสุทธิ์สาดซัดออกไปทุกทิศทุกทางฉินฉางเหยียนนั่งคุกเข่าลงกอดประคองร่างที่หายใจรวยรินของเหม่ยเซียนหวังปกป้องนางเอาไว้ให้นานที่สุด กระนั้นเลือดที่หลั่งรินออกมาก็ทำให้เขาใจเสีย “เหม่ยเซียน