มายาพ่ายเล่ห์ のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

“ท่านเป็นใคร” นางหรี่ดวงตามองเขาก่อนยื่นหน้าเข้าใกล้ มือเล็กโบกไปมาจนเผลอใช้พลังออกมาโดยไม่รู้ตัว นางถึงกับทำลายเวทย์พรางตาของเทพมังกรจื่อหมิง ทั้งยังใช้เพื่อเผยใบหน้าและฐานะที่แท้จริงของเทพมังกร!!!จื่อหมิงคว้ามือนางเอาไว้ก่อนจะรีบร่ายเวทย์พรางตาอีกครั้ง เขารีบพาหญิงสาวออกมาจากตรงนั้น หากแต่เทพธิดาผู้เมามายกลับไม่ใคร่จะให้ความร่วมมือ นางพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของเขาก่อนจะยื่นมือไปยังไหสุราซึ่งเสี่ยวเอ้อร์กำลังนำไปให้โต๊ะข้างๆเทพมังกรยกร่างของหญิงสาวขึ้น ขยับตัวหลบไม่ให้มือนางแตะต้องโดนผู้อื่นเข้า “ขออภัยด้วยฮูหยินของข้าไม่เคยดื่มสุรา นางเมามากแล้วข้าคงต้องขอตัวก่อน”“ขอรับนายท่าน” เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้ารับด้วยใบหน้าเข้าอกเข้าใจ“ข้าจะดื่ม” เหม่ยเหรินหน้างอง้ำเมื่อเทพมังกรจื่อหมิงวางร่างนางลงเตียง เขาอมยิ้มมองใบหน้าน่าเอ็นดูนั้นก่อนจะเคาะนิ้วลงไปยังสันจมูกของนางเบาๆ“เจ้าเมามายแล้ว”“ข้ายังไม่เมาเสียหน่อย” นางส่ายหน้าไม่ยอมรับ “ทำไมตอนนี้ใบหน้าท่านกลับกลายเป็นเช่นนี้อีกแล้ว”“ไม่ชอบหรือ”เหม่ยเหรินส่ายหน้าก่อนจะทำลายเวทย์พรางตาของเทพมังกรอีกครั้ง เขาเองก็ไม่ได้พยายามห้ามปราม เพียงปล่อย

เจ้าบ้านทั้งสองเดินออกมาส่งเทพมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ในยามเช้าตรู่ซึ่งแสงแรกแห่งอรุณมาเยือน จื่อหมิงก้าวออกมาด้านนอกด้วยท่วงท่าสง่างาม เขามองพี่ชายทั้งร่วมสายเลือดของชายาตน เหยียนหย่งหลุน[1] และเหยียนหย่งเล่อ[2] ก่อนไล่สายตาไปมองพี่ชายซึ่งเกี่ยวข้องกับนางเพราะความผูกพันของบุพการีอีกเจ็ดคน“เหยียนหย่งหลุนและเหยียนหย่งเล่อ สองทายาทมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ได้เวลาที่เจ้าทั้งสองจำต้องออกเดินทางไกลแล้ว เจ้าทั้งสองจงแยกกันออกเดินทาง ในอีกสองวันจะเป็นวันที่ฟ้าเบื้องบนเปิดทางให้ หย่งหลุนจงไปทางทิศตะวันออกเจ้าจะได้พบสิ่งที่เจ้าค้นหา หย่งเล่อจงมุ่งหน้าไปทางเหนือที่นั่นจะมีผู้ที่รอคอยเจ้าอยู่ อย่าได้หวั่นเกรงต่อสิ่งใด ตระหนักเอาไว้ว่าเจ้าคือทายาทมังกรแคว้นจ้าว”กล่าวจบเขาก็หันไปมองจ้าวเหยียนเจี๋ย “อย่าได้กักขังมังกรสองตนเอาไว้อีกเลย สิ่งใดจะเกิดก็ต้องเกิดไม่ว่าจะร้ายแรงเพียงใดท่านสมควรปล่อยให้พวกเขาแบกรับด้วยตนเอง หยางเจี๋ยหวงหลง...ปล่อยพวกเขาไปเถิด”“เหยียนหว่านเอ๋อร์ หากเหม่ยเหม่ยตื่นขึ้นแล้วถามถึงเรา จงตอบไปว่าเราจะกลับมารับนางในอีกไม่ช้า เรา...ฝากนางด้วย” จื่อหมิงยิ้มละมัยก่อนร่างของเขาจะหายวับไปจ้าวเหยี

เฮเลนขอร้องให้เอริคมาด้วยเพราะเธออยากมางานบางกอกเจมส์ แอนด์ จิวเวลรี่ งานแฟชั่นโชว์เครื่องประดับจากผู้ประกอบการทั่วทุกมุมโลก เพราะในงานจะมีผลงานการออกแบบของช่างฝีมือที่มีชื่อเสียงมากมาย หนึ่งในนั้นก็คือฉู่อวี๋ นักออกแบบเครื่องประดับชาวจีนที่มีแบรนด์เป็นของตัวเองจุดประสงค์ของเฮเลนก็คือต้องการให้บิดาซึ่งเป็นหนึ่งในนักธุรกิจแนวหน้าของจีน พาเธอไปแนะนำให้รู้จักกับฉู่อวี๋เพื่อเป็นใบเบิกทางให้ตัวเองได้ก้าวเข้าสู่วงการออกแบบเครื่องประดับของจีน เพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยพบเจอกันมาบ้างตามงานสังคมเอริคนัดเหม่ยเซียนไปทางมื้อค่ำด้วยกันที่โรงแรม หญิงสาวเองก็ยอมรับนัดครั้งนี้ เพราะเธอไม่ได้พบเอริคบ่อยนักถึงยังไงเขาก็เคยเอ็นดูและเคยอยากจะรับเธอไปเป็นลูกสาว แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีเรื่องผิดใจกัน แต่ตอนนี้เรื่องทั้งหมดก็จบลง เธอเองก็ได้หยกแก้วคืนมา ดังนั้นเหม่ยเซียนจึงไม่มีเหตุผลที่จะตัดขาดกับเอริคใกล้จะถึงเวลานัดเหม่ยเซียนมาถึงที่โรงแรมด้วยรถแท็กซี่ เธอสวมชุดกระโปรงผ้าแก้วปักลายดอกไม้มีซับในสีครีมจับจีบตรงเอว ส่วนของกระโปรงบานออกเล็กน้อย เครื่องประดับเธอสวมเพียงสร้อยคอหยกแก้ว ในมือมีกระเป๋าถือใบเล็กน่

“อวี๋” ฉู่เฟิงปราบน้องสาวให้หยุดพูด ดวงตาน่ากลัวราวกำลังโกรธจ้องเขม็งจนแม้แต่เอริคเองยังแอบกลืนน้ำลายถึงอย่างนั้นฉู่อวี๋กลับเพียงแค่ยักไหล่ “ฉันแค่อยากช่วยนี่นาเห็นพี่อยากได้นักหนาถึงกับลงทุนตามฉันมาที่เมืองไทย”“ช่วยได้มากเลยนะ ช่วยให้วุ่นวายกว่าเดิม” พูดจบก็จ้องไปยังเหม่ยเซียนที่เอาแต่เงียบด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ถูกเอริคที่สังเกตเห็นว่าเหม่ยเซียนและฉู่เฟิงน่าจะรู้จักกันจึงเอ่ยปากชวนสองพี่น้องตระกูลฉู่ให้นั่งร่วมโต๊ะ ทั้งนี้เขาเองก็จะถือโอกาสทำความสนิทสนมกับฉู่เฟิงผู้นี้ด้วย เนื่องจากไม่มีใครไม่รู้ว่าฉู่เฟิงเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ของปักกิ่ง เขาเองก็เป็นนักธุรกิจที่กำลังต้องการตีตลาดอสังหาริมทรัพย์ โอกาสที่จะสนิทสนมกับฉู่เฟิงจึงเป็นเรื่องที่หาไม่ได้อีกแล้ว“หนูจะกลับแล้วค่ะ ถ้าคุณมาเพราะเรื่องธุรกิจเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกัน หนูบอกไปหลายครั้งแล้วว่าจะไม่พูดถึงเรื่องการขายหยกแก้วอีก” เหม่ยเซียนลุกขึ้นแล้วคว้ากระเป๋าถือ “ขอตัวนะคะ”ไม่รอให้ใครเอ่ยปากเหม่ยเซียนเดินออกมาทันที แม้ว่านี่ค่อนข้างเสียมารยาทแต่เธอหรือจะสน“เหม่ยเหม่ย” ฉู่เฟิงเรียกหญิงสาวเบาๆ แต่ชื่อนั้นทำให้เอริคเลิกคิ้วก่

ฉู่เฟิงที่กำลังระงับอารมณ์พลุ่งพล่านมองริมฝีปากแดงเรื่อตรงหน้าอย่างหลงใหล ขณะที่พูดลมหายใจอบอุ่นของเขาเป่ารดลงไปยังแก้มนวล ทำให้หญิงสาวหน้าแดงซ่านขึ้นอย่างจนใจ แม้ไม่ได้สบตาแต่กลับรับรู้ได้ถึงสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายจ้องมองหน้าอกที่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ กระทั่งไม่อาจแยกแยะว่าจังหวะรัวแรงถี่ยิบนั้นเป็นของใครกันแน่ เสียงหอบหายใจและสายตาร้อนแรงของฉู่เฟิง ทำให้เหม่ยเซียนร่างแข็งทื่อไม่กล้าขยับ เธอก้มหน้าลงมองแผ่นอกแกร่งตรงหน้า ไม่มีความกล้าที่จะเงยขึ้นสบตากับเขาภาพความทรงจำในอดีตที่มาพร้อมกับจุมพิตของเขา ทำให้เหม่ยเซียนพ่ายแพ้เธอรักเขา...ไม่ว่าเขาจะเป็นเทพมังกรจื่อหมิงฉินฉางเหยียนหรือแม้กระทั่งตอนนี้เขากลายเป็นฉู่เฟิงที่จดจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่ได้เหม่ยเซียนร้องไห้ออกมาเงียบๆ และนั่นทำให้ฉู่เฟิงตกใจ เขารั้งหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอด กดศีรษะเล็กให้พิงเข้ากับบ่ากว้าง “ผมขอโทษ”ประโยคนั้นทำให้เหม่ยเซียนมั่นใจ จุมพิต...ไม่อาจคืนความทรงจำใดๆ ให้เขา ดังนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นและยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอเขา รั้งเขาให้ก้มลงมาหาริมฝีปากอิ่มกดริมฝีปากหนาของเขาแผ่วเบา จากน