Todos os capítulos de มายาพ่ายเล่ห์: Capítulo 81 - Capítulo 90

“หม่อมฉันน้อมส่งองค์ชาย” เหม่ยเซียนเอ่ยจบก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างผู้เป็นนายและคนสนิทอย่างเซี่ยเหยา เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองสีหน้าผู้เป็นนายซึ่งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยถูกปฏิเสธอย่างไร้มารยาทเช่นนี้มาก่อนถึงอย่างนั้นเขาก็ได้แต่เลิกคิ้วพร้อมกับความประหลาดใจสุดแสน เมื่อมองเห็นใบหน้าครุ่นคิดของอีกฝ่าย ฉินฉางเหยียนองค์ชายใหญ่ผู้ทระนงกลับไม่แม้แต่จะโกรธเคือง นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน“เซี่ยเหยา”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”“ช่วยข้าแต่งตัว เราจะเร่งเดินทางกลับทันที”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”เหม่ยเซียนยืนมองส่งรถม้ากลางเก่ากลางใหม่ไม่สะดุดตาวิ่งออกไปจากคฤหาสน์ด้านหลังความเงียบและความมืดยามค่ำคืนช่วยอำพรางสิ่งต่างๆ ได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นรถม้าที่เพิ่งจะวิ่งจากไป หรือสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของหญิงสาว“เทพธิดาเหม่ยเหริน นั่นคือท่านจริงๆ ใช่หรือไม่ ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดี” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงเบาข่าวการโจมตีอย่างอุกอาจของมือสังหารซึ่งไม่ทราบฝ่ายที่หอสราญรมย์ ทำให้ขุนนางคนสำคัญหลายคนได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังล้มตาย การรักษาความปลอดภัยภายในเมืองหลวงที่ถูกสั่นคลอ

“นี่...” เหม่ยเซียนขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นแล้วว่าคนตรงหน้าหลับไปแล้ว นางมองคิ้วเข้มที่ยังคงมุ่นนิดๆ ก่อนจะใช้มือนวดคลึงลงไปเบาๆ ซึ่งก็ได้ผลเขาดูผ่อนคลายมากขึ้นกว่าที่เป็น “ข้าควรทำเช่นไรดีหากเข้าใกล้ท่านมากเกินไป นั่นอาจทำให้ท่านเจ็บปวดหากวันนั้นมาถึง แต่ยิ่งข้าพยายามหลีกเลี่ยงดูเหมือนทุกอย่างก็ยังคงกลับมายังจุดเดิม...”รุ่งเช้าวันต่อมาเหม่ยเซียนได้พบกับคนสนิททั้งสองคนของฉินฉางเหยียนดังคาด อีกทั้งนางยังรู้มาว่าทั้งสองเฝ้าอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ตลอดทั้งคืน เนื่องจากผู้เป็นนายสั่งการเอาไว้ว่าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของคฤหาสน์ก็ห้ามก้าวเท้าเข้าไปด้านใน“เข้าไปหานายของพวกท่านเถิด ที่นี่มีสาวใช้เพียงคนเดียวและนางดูแลเพียงข้าเท่านั้น พวกท่านขาดเหลืออะไรก็บอกนางได้ โบตั๋นนำทางพวกเขาเข้าไปเถิด อ้อ จากนี้ไปข้าจะย้ายไปนอนอีกห้อง ห้องนั้นเตรียมเอาไว้เป็นห้องนอนแขกก็แล้วกัน”ภูตโบตั๋นขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็รับคำก่อนจะเดินจากไปโดยดี“นายหญิงท่านจะ...”“ข้าปฏิเสธได้ด้วยหรือ”“เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าน้อยเอง” หลิ่วเจี้ยนน้ำเสียงสลด เขาปล่อยให้ฉินฉางเหยียนเข้าไปหาผู้เป็นนาย เนื่องจากสังเกตเห็นแล้วว่าอีกฝ่าย

“มิใช่ว่าทั้งองค์ชายรองและนายของท่านออกสืบสาวประวัติของข้าแล้วหรอกหรือ”เฉินคุ่นถอนหายใจออกมาโดยไม่ปิดบัง “ข้าเพียงหวังว่าท่านจะไม่ทำอะไรที่เสี่ยงต่อความปลอดภัยขององค์ชายใหญ่ แม้เรื่องที่หอสราญรมย์ข้าจะรู้สึกขอบคุณท่าน แต่อย่างไรก็ตามข้ายังคงไม่อาจไว้ใจท่าน”กล่าวจบก็เหินกายขึ้นไปยังหลังคาเรือนเร้นกายเพื่อคอยคุ้มครองหญิงสาวเงียบๆ ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย เหม่ยเซียนเงยหน้ามองเงาร่างที่หายไปด้านบนก่อนจะเดินออกมาจากเรือน ที่ห้องโถงหญิงสาวพบกับคนหลายคนที่รออยู่ก่อนแล้ว“คฤหาสน์หลิงเซียวของเรามีแขกหรือ”“ยังไม่รีบถวายพระพรองค์หญิงหย่าฉีอีก” เสียงสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งดังขึ้นเหม่ยเซียนเพียงยิ้มที่มุมปากเดินเข้าไปด้านใน สายตาของนางมองตรงไปยังหญิงสาววัยกำดัดที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ความเย่อหยิ่งและดื้อรั้นแผ่กำจายออกมาจากร่างอรชรที่จ้องเขม็งมายังนางเช่นกัน“ถวายพระพร...”ยังพูดไม่จบประโยคสตรีสูงศักดิ์หนึ่งเดียวในที่นี้ก็เดินฉับๆ ข้ามาหาเหม่ยเซียน “เจ้าคือสตรีที่มีนามว่าเหม่ยลี่เซียนคนนั้น คนที่ตัดเย็บและปักชุดให้กับไป๋เฟิ่งใช่หรือไม่” ฉินหย่าฉีเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง “ข้าจะจ่ายให้สามเท

ท่ามกลางเงาแห่งความฝันที่ปะปนมากับภาพอดีต เหม่ยเซียนยืนสบตากับสตรีผู้หนึ่ง ใบหน้างดงามของอีกฝ่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ความมืดที่ค่อยๆ กลืนกินร่างของอีกฝ่าย ความชั่วร้ายที่เปล่งประกายออกมาจากดวงตาแดงก่ำ ความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างที่เคยเต็มไปด้วยคุณงามความดี เงาร่างที่นางยืนมองอยู่นั้นแท้จริงแล้วสะท้อนอยู่บนผืนน้ำเรียบนิ่ง ความชั่วร้ายตรงหน้าก็คือนางเอง!!!“ไม่!!” เหม่ยเซียนสะดุ้งตื่นขึ้น เหงื่อเย็นที่ซึมออกมาทั้งร่างด้วยความตระหนก ความหวาดผวากับสิ่งที่นางได้รับรู้ แม้ว่าใจหนึ่งจะคาดเดาเอาไว้นับตั้งแต่มองเห็นดวงตาแดงก่ำคู่นั้น แต่ใจหนึ่งนางกลับอยากปฏิเสธว่านั่นไม่เป็นความจริงกลุ่มควันสีดำแห่งความชั่วร้ายนั้นไม่มีทางเป็นนาง ไม่มีทางใช่เทพธิดาเหม่ยเหรินไปได้ ไม่มีทาง!!“เกิดอะไรขึ้น” ฉินฉางเหยียนก้าวเข้ามาในห้องเหม่ยเซียนขมวดคิ้วเพราะนี่คือห้องของนางเอง ทั้งยังเป็นห้องซึ่งนางยกให้กับผู้บุกรุกซึ่งชอบทำอะไรตามใจชอบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางให้ภูตโบตั๋นย้ายข้าวของของนางไปไว้ในห้องซึ่งถัดออกไปโดยมีห้องหนึ่งอยู่ตรงกลาง “สาวใช้ของข้าเล่า” เมื่อนึกถึงภูตโบตั๋นนางพลันนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่

แม้ภายนอกไป๋เฟิ่งจะดูเป็นสตรีอ่อนโยน แต่นางล่วงรู้เท่าทันทั้งยังรู้จักตอบโต้อีกฝ่ายหลังมองทะลุจุดประสงค์อันคลุมเครือ รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเสแสร้งแกล้งทำ แต่ไป๋เฟิ่งยังรู้จักการควบคุมอารมณ์ ผิดกับเฟิ่งเซียนเพราะหากเป็นฝ่ายนั้นตอนนี้คงลงไม้ลงมือไปแล้ว!!!หลังมองส่งหลินเยว่ฉีกลับเหม่ยเซียนตั้งใจจะถามไป๋เฟิ่ง เผื่อว่าอีกฝ่ายจะยังคงติดใจเรื่องที่ฉินอวี้หลงไปเยือนนาง ไม่คิดว่าไป๋เฟิ่งจะไม่ถือสาแม้แต่น้อย “พี่ลี่เซียนท่านเอารถม้ามาใช่หรือไม่”“ใช่” เหม่ยเซียนตอบนางงงๆ“เช่นนั้นข้าไม่ส่งท่านนะข้าจะเข้าวัง ข้าต้องไปเข้าเฝ้าองค์ชายรอง ทรงเสด็จไปคฤหาสน์ท่านเป็นการส่วนพระองค์ ที่หลินเยว่ฉีรู้เช่นนี้แสดงว่าข้างกายองค์ชายรองต้องมีสายสืบของตระกูลหลิน หรือไม่อาจจะมีคนของตระกูลหลินสะกดรอยตามพระองค์อยู่ ตอนนี้ข้าเริ่มรู้สึกสนุกแล้วท่านกลับไปก่อนนะ ข้ารีบ” พูดจบก็สาวเท้าเดินตรงไปยังรถม้าของตัวเองโดยมีสาวใช้วิ่งตามไปด้วยใบหน้าแตกตื่นเหม่ยเซียนยืนอึ้งอยู่ครู่ใหญ่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขึ้นรถม้าไปแล้วจึงหัวเราะออกมา “ข้าชอบนางจริงๆ ชอบกว่าตอนได้รู้จักเฟิ่งเซียนอีก” เหม่ยเซียนกล่าวจบก็เดินไปยังรถม้าของตัวเอง แต