All Chapters of มายาพ่ายเล่ห์: Chapter 71 - Chapter 80

การบังเอิญพบกันกับไป๋เฟิ่งเป็นไปอย่างราบรื่น ท่านหญิงแห่งจวนเสนาบดีที่เพิ่งจะกลับมาจากวัดนอกเมืองตื่นเต้นมากที่ได้พบกับเหม่ยเซียน หญิงสาวถึงกับสั่งให้รถม้าหยุดลงเพื่อเข้ามาทักทายเหม่ยเซียน เนื่องจากจดจำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเคยช่วยไม่ให้นางตกลงไปในแม่น้ำเฮยหลงเหม่ยเซียนยังคงใช้ชื่อแซ่ที่เคยใช้ นั่นก็คือแซ่เหม่ยนามว่าลี่เซียน ทั้งยังเจาะจงบอกรายละเอียดที่ตนเองนั้นย้ายมาจากต่างเมืองและเช่าคฤหาสน์หลิงเซียวอยู่เป็นการชั่วคราวเพื่อตามหาญาติที่หายตัวไปความเชื่อใจที่ไป๋เฟิ่งมีต่อเหม่ยเซียนทำให้หญิงสาวอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ นางเอ่ยถามออกมาตรงๆ และอีกฝ่ายเองก็ตอบนางตรงๆ เช่นกัน“ข้ารู้สึกคุ้นเคยกับท่านราวกับว่านี่หาใช่การพบกันครั้งแรกไม่”ไม่เอ่ยเพียงแค่ลมปากไป๋เฟิ่งถึงกับขอติดตามเหม่ยเซียนกลับไปยังคฤหาสน์หลิงเซียวเพราะเคยได้ยินว่าเป็นคฤหาสน์ผีสิง ระหว่างทางรถม้าของทั้งสองก็จำต้องหยุดและหลบทางให้ขบวนเสด็จขององค์ชายใหญ่ฉินฉางเหยียน ซึ่งได้รับพระราชโองการให้ไปสำรวจความเรียบร้อยของชายแดนทางใต้“เหตุใดฮ่องเต้ส่งองค์ชายใหญ่ไปเล่า ข้าคิดว่าคนที่เหมาะสมยามนี้น่าจะเป็นองค์ชายรอง” ไป๋เฟิ่งเอ่ยเสียงเบาพร้

ฉินอวี้หลงจ้องมองนางอย่างหงุดหงิด ทั้งนี้ก็เพราะเขาไม่อาจมองทะลุผ่านดวงตาและท่าทีของนางแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าเหม่ยลี่เซียนผู้นี้หาใช่หญิงสาวธรรมดาไม่!!!“นายหญิงเจ้าคะ” ภูตโบตั๋นเรียกเหม่ยเซียนด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล เนื่องจากคิ้วเรียวของหญิงสาวขมวดมุ่นราวกับกำลังกลัดกลุ้ม“การแข่งขันเพลงพิณที่จะถึง อาจจะเป็นหมากกระดานแรกของฉินฉางเหยียน เขาจะใช้เรื่องการแข่งขันเพลงพิณครั้งนี้หยั่งเชิงขุนนางว่ามีใครยืนอยู่ฝ่ายองค์ชายรองบ้าง การที่ตัวเขาได้ชื่อว่าอยู่ไกลถึงชายแดนใต้ ทำให้ไม่มีใครสงสัยว่าเขาก็คือผู้ที่อยู่เบื้องหลัง” เหม่ยเซียนพึมพำหญิงสาวยังคงครุ่นคิดถึงกลิ่นคาวเลือดและเสียงกรีดร้อง ซึ่งยังคงดังกึกก้องในยามที่มือสังหารลงมือเข่นฆ่า นางยืนอยู่ด้านข้างราวกับเป็นหนึ่งในผู้คนที่เข้าร่วมการแข่งขัน ทุกอย่างชัดเจนในความรู้สึก เช่นกันกับดวงตาวาววับน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ในเงามืดคู่นั้น ดวงตาคมดุที่จดจ้องมายังจุดที่นางยืนอยู่“เขา...ทำไมเขาจึงไม่เหมือนกับเทพมังกรจื่อหมิงเลยแม้แต่น้อย เหตุใดเขาจึงโหดเหี้ยมเพียงนี้ เพื่ออำนาจเขาถึงกับอยู่เบื้องหลังการสังหารผู้อื่นอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ เป็นเ

หญิงสาวเงยหน้ามองความแปรปรวนของแดนมายา ซึ่งเกิดขึ้นอย่างกะทันหันด้วยความตื่นตระหนก ขณะเดียวกันร่างใหญ่ก็ค่อยๆ ปล่อยมือก่อนจะจมลงไปในน้ำดวงตาคมหรี่ปรือปิดลง กระทั่งตัวเขาจมลงไปเหม่ยเซียนจึงพลันได้สติ และมองเห็นความว่างเปล่าตรงหน้า “จื่อหมิง! ไม่นะ!”“นายท่าน/นายหญิง!!”นั่นเป็นเสียงร้อนรนของใครสักคนที่นางได้ยิน ก่อนที่หญิงสาวจะดำลงไปใต้ผืนน้ำเย็นเยียบ เสื้อคลุมตัวนอกเปียกชื้นถ่วงการเคลื่อนไหวดังนั้นเหม่ยเซียนจึงกระชากมันออก หัวไหล่เปล่าเปลือยสัมผัสความเย็นเยียบของผืนน้ำโดยตรง ทำให้นางสะท้านไปทั้งกายแต่นางยังคงดำดิ่งลึกลงไปเมื่อมองเห็นเงาร่างแน่นิ่งซึ่งอยู่ลึกลงไปปลายนิ้มแตะลงไปยังสองข้างแก้มเขาราวกำลังเรียกสติ แต่ที่ตอบกลับมามีเพียงความนิ่งเฉย เหม่ยเซียนสอดแขนสองข้างรัดร่างใหญ่ตรงหน้าพร้อมพาเขาถีบตัวขึ้นสุดแรงเกิดทันทีที่โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำหญิงสาวก็รีบสูดอากาศเข้าปอด พร้อมกันนั้นก็รั้งใบหน้าของคนในอ้อมแขนให้ลอยเหนือน้ำ เสียงพายุฝนและอสุนีบาตที่ฟาดฟันลงมาไม่อาจสะเทือนเข้าไปในจิตใจนาง เพราะความสนใจของนางทั้งหมดนั้นถูกดึงดูดไปจนสิ้น“จื่อหมิง!” หญิงสาวตะโกนเรียกเขา มือหนึ่งตะกุยผืนน้

‘เช่นนั้นท่านก็ฆ่าข้าเสียเถิด หากหนึ่งชีวิตของข้าจะทำให้ท่านคลายโทสะและยอมปล่อยผ่านเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขในอดีต’ แม้ดวงตาจะเต็มไปด้วยความเศร้าแต่นางยังคงยิ้มให้กับมารดา‘อยากให้ข้าปล่อยมือจากเรื่องราวในอดีตเช่นนั้นหรือ’ แรงบีบบนลำคอขาวผ่องเริ่มผ่อนลง พร้อมกับดวงตาครุ่นคิดของมารดาทำให้เทพธิดาเหม่ยเหรินเริ่มมีความหวัง แต่เมื่อประโยคต่อมาดังขึ้นนางกลับต้องหม่นหมองอีกครั้ง เพราะคำขาดของมารดาช่างทำร้ายจิตใจของนางเหลือเกิน‘เจ้าต้องไปจากที่นี่ ไปกับข้า จากนั้นก็ไม่หวนกลับมาที่ตำหนักหวงหลงอีก เช่นนี้แล้วข้าจะปล่อยจื่อหมิงไป’เทพธิดาเหม่ยเหรินจมอยู่กับความเศร้าได้ไม่นานก็ยอมพยักหน้าตกลง นางยินยอมขอเพียงเทพมังกรจื่อหมิงปลอดภัย ...ขอเพียงมารดาของนางไม่โกรธแค้นและยอมปล่อยวางเรื่องในอดีต อย่างน้อยจากนี้ไปนางก็จะมีเวลาอยู่กับมารดาและดูแลนางเพื่อทดแทนคุณ‘อีกสองวันเจ้าจงไปพบข้าที่บ่อพันวิญญาณ ข้าจะไปรอเจ้าที่นั่น จำไว้ว่าอย่าได้แพร่งพรายเรื่องที่เจ้าจะไปที่นั่นให้ผู้ใดรับรู้ หาไม่ตลอดทั้งชีวิตนี้ของข้า ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าเด็ดขาด’‘หากลูกทำเช่นนั้นท่านแม่รับปากลูกได้หรือไม่ว่าจะไปจากที่นี่กับข้าเ

“นั่นเป็นเพียงความฝัน”ฉินฉางเหยียนได้ยินเช่นนั้นกลับยังคงมีท่าทีครุ่นคิด “ได้ยินมาว่าท่านหญิงแห่งจวนเสนาบดีกำลังคบหากับสตรีผู้หนึ่งเป็นสหาย ดูแล้วทั้งสองน่าจะสนิทสนมกันมาก ข้าให้คนของข้าไปสืบดูจึงรู้ว่าสตรีผู้นั้นพำนักอยู่ที่คฤหาสน์หลิงเซียว นางแซ่เหม่ยมีนามว่าลี่เซียน นอกจากนั้นประวัติที่เหลือก็ดูจะไร้ที่มาที่ไปโดยสิ้นเชิง” เสียงเนิบนาบของชายหนุ่มหาได้คาดคั้นเพื่อเอาคำตอบจากนาง ตรงกันข้ามท่าทีของเขากลับทำให้คนฟังรู้สึกว่าเขากำลังพูดประโยคเหล่านั้น เพียงเพื่อให้คนฟังรับรู้ว่าเขาล่วงรู้ตัวตนของนาง เขาไม่ได้หันมามองหญิงสาวด้วยซ้ำในยามที่เอ่ยถึงเรื่องที่ตนสืบมาโดยละเอียด“เจ้า...ไม่ใช่คนของน้องรอง ไม่ใช่คนของฮองเฮา ยิ่งไม่ใช่คนของเสด็จพ่อ เจ้าหาทางเข้าใกล้ไป๋เฟิ่งเพื่อจุดประสงค์ใด เจ้าเป็นใคร”“เหตุใดทรงมั่นพระทัยว่าหม่อมฉันหาใช่คนขององค์ชายรอง หากให้คนสืบเรื่องราวของหม่อมฉัน พระองค์น่าจะทรงทราบว่าองค์ชายรองเคยเสด็จไปที่คฤหาสน์หลิงเซียว” เหม่ยเซียนเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม “เพราะน้องรองเองก็ดูเหมือนจะกำลังสืบหาตัวตนของเจ้าอยู่เช่นกัน” เขามองสตรีตรงหน้านิ่งราวกำลังหยั่งเชิง กระนั