มายาพ่ายเล่ห์ のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

สิ่งที่หลิ่วเจี้ยนพูดเอาไว้นั้นไม่ผิด การจะนำดวงจิตมังกรกลับมา มีเพียงให้ฉินฉางเหยียนสิ้นใจในดาบเดียวโดยที่ตัวเขาเองก็ยินยอม...ท้องฟ้าแดงฉานเริ่มสั่นคลอนในยามที่ลมหายใจของฉินฉางเหยียนสูญสิ้น แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าพลันไหวโยก เสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นบาดแก้วหู สายลมที่พัดกรรโชกเข้ามา นำเอาเศษซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างลอยสูงขึ้นผู้คนต่างก็แตกตื่นและพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ท้องฟ้าเบื้องบนเกิดรอยร้าวและส่งเสียงสะเทือนทั้งแผ่นดิน รอยแยกบนท้องฟ้าสร้างความแตกตื่นให้ผู้คนบนพื้นจนแทบสิ้นสติพื้นดินตรงหน้าเกิดรอยแยกเป็นทางยาว หลายชีวิตร่วงลงไปในรอยแยก บ้างก็ถูกสายลมโหมกระหน่ำพัดพาไป บ้างก็ถูกอสุนีบาตฟาดฟันลงมาจนร่างแตกสลายกลายเป็นจุณถึงอย่างนั้นร่างของฉินฉางเหยียนและเหม่ยเซียนกลับค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ไม่มีสิ่งใดแตะต้องได้ ทั้งสองยังคงกอดประคองกันและร่างยังคงสมบูรณ์แม้สายฝนและสายลมจะยังคงเทกระหน่ำซัดโหมฉินอวี้หลงเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง เขาเอื้อมมือขึ้นไปคว้าชายเสื้อของผู้เป็นพี่ชาย ก่อนกระซิบเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา “เสด็จพี่”เพียงเท่านั้นภาพทุกอย่างก็หยุดชะงักลง เนิ่นนานราวชั

“เอาเป็นว่าข้าไปเพื่อให้ตัวเองกระจ่างว่าเหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าข้าเคยไปที่นั่นมาแล้ว ทั้งที่เจ้าก็บอกว่าข้าไม่เคยไปที่นั่น” เอ่ยจบนางก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่หาเหตุผลที่จะไปยังหุบเขาเมฆขึ้นมาได้ เพราะตั้งแต่แรกนางรู้สึกแค่ว่านางต้องไปที่นั่นให้ได้ หลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่ภูตทั้งสองเล่าให้ฟัง นางไม่ได้เพียงเปรียบเปรยในยามที่บอกภูตโบตั๋นเรื่องทางแยก แต่นางรู้สึกเช่นนั้นจริงๆเรือนจื่อหมิง หุบเขาเมฆเหม่ยเซียนกวาดตามองไปรอบเรือนจื่อหมิงด้วยความคุ้นเคย นางไม่ได้รู้สึกไปเอง นางเคยมาที่นี่จริงๆ “จื่อเหยา”“เจ้าคะพระชายา”“ตอนที่เจ้ายังเป็นศิษย์หุบเขาเมฆเจ้าอยู่ที่ไหนหรือ”“เรือนพักด้านล่างเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นหรือ” เหม่ยเซียนยังคงมองไปรอบๆ โดยไม่ได้หันมาสนใจจื่อเหยาที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง เนื่องจากนางกำลังมองหาทางหนีทีไล่ ที่สำคัญนางกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเหม่ยเซียนต้องการอะไร นางไม่อาจปลีกตัว และไม่อาจทำอะไรเนื่องจากภูตรับใช้ของอีกฝ่ายเอาแต่เฝ้านางแจ“เช่นนั้นครั้งนี้ข้าจะอนุญาตให้เจ้าพักที่นี่ก็แล้วกัน เจ้าดูจะคุ้นเคยกับที่นี่ที่สุด ภูตโบตั๋น”“เจ้าคะนายหญิง”“ให้จื่อเหยาพาเจ้าไปดูรอบๆ เรือน

“ไม่จริง ข้า...ข้าหาใช่สตรีสายเลือดมังกรอีกต่อไปแล้ว”จื่อเหยาทิ้งกายลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง ตอนนี้ตัวนางจะบอกว่าเป็นเทพธิดาที่มีสิทธิ์อยู่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นภูตรับใช้ที่สามารถอยู่ดูแลตำหนักหวงหลงหรือก็ยิ่งไม่อาจเรียกเช่นนั้น จะกลับไปยังตำหนักชิงหลงเพื่อได้ใกล้ชิดบุรุษที่นางหลงรักก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเฟิ่งเซียนจงเกลียดจงชังนาง จะกลับไปยังหุบเขาเมฆหากเรื่องที่นางก่อเอาไว้ได้รับการเปิดโปง นางก็ต้องถูกขับไล่จากเผ่าพันธุ์สายตาของจื่อเหยากวาดมองตรงไปยังบ่อพันวิญญาณ ครั้งหนึ่งนางเคยบอกกับมารดาของเทพธิดาเหม่ยเหริน ภายในบ่อพันวิญญาณมีโลกอีกใบซุกซ่อนอยู่ โลกที่เรียกว่าแดนมายา หากนางกระโดดลงไปนางจะยังหาเทพอสูรมังกรเขียวพบหรือไม่ นางจะพบเขาก่อนที่เขาจะพบเฟิ่งเซียนและได้ครองรักกับเขาดังใจหมาย หรือชีวิตของนางจะเดียวดายเช่นในยามนี้“ข้าจะหาเขาให้พบก่อนเฟิ่งเซียน ข้าจะแย่งทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของข้ามาครอง!”จื่อเหยาเดินตรงไปยังบ่อพันวิญญาณ กระทั่งตัดสินใจกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล ความดำมืดในใจทำให้นางลืมไปสนิทว่าแม้แต่เทพมังกรและเทพธิดาเหม่ยเหรินที่ตกลงไปดวงจิตก็แทบแตกสลาย แล้วนางท

ในยามที่ทั้งสองให้กำเนิดเด็กน้อย ดวงไฟสีทองในหยกแก้วแห่งกาลเวลาก็สว่างวาบขึ้น ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า กระทั่งในที่สุดจื่อหมิงก็ได้พบกับสตรีผู้หนึ่งทายาทคนสุดท้ายของนักเดินทางข้ามเวลาสตรีที่ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเรียกขานนางเป็นมารดาวันวิสาข์ หรือ เหยียนหว่านเอ๋อร์ นักเดินทางข้ามเวลาคนสุดท้าย ผู้ซึ่งจะให้กำเนิดเด็กน้อยผู้เป็นทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดจื่อหมิงนำทางเหยียนหว่านเอ๋อร์ไปพบกับจ้าวเหยียนเจี๋ย หรืออดีตเทพมังกรหยางเจี๋ยหวงหลง กระทั่งเขารวบรวมดวงจิตที่สมบูรณ์ของเทพธิดาเหม่ยเหรินครบตำหนักหวงหลง ณ สวนโบตั๋นแก้วจื่อหมิงหวงหลงสองร่างกำลังยืนเผชิญหน้ากันด้วยท่าทีสงบ ทั้งสองรับรู้ดวงจิตของตนจากร่างอีกฝ่าย ดังนั้นไม่ต้องถามอะไรมากก็ตระหนักดีว่าคงมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่ทั้งสองใช้พลังสร้างเส้นกีดขวางขึ้นเพื่อให้บทสนทนาที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นความลับที่สุด จากนั้นจึงหันมามองหน้ากัน “จื่อหมิงหวงหลง เราคือตัวเจ้าในอนาคตอีกหลายร้อยปีต่อจากนี้”“เชื่อว่าท่านคงมีเหตุให้ต้องมาพบเรา”“เรามาเพื่อชี้แนะเจ้าในเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องที่สำคัญมาก”“เชิญกล่าว”“สิ่งที่เจ้าสงสัยในวันนี้ทั้งหมดค

“เราจะดูแลเจ้าเอง เจ้าหาต้องกังวลไม่ มาสิ” มือใหญ่ยื่นออกมาหาเหม่ยเหรินอย่างรอคอย ดวงตาคมกริบมองตรงมายังนางจนทำให้นางรู้สึกประหม่า“ข้าน้อยขอถามท่านก่อนสักคำถามได้หรือไม่เจ้าคะ” เหม่ยเหรินเอ่ยถามออกไปด้วยความลังเล“ได้สิ” เขายิ้มพร้อมกับพยักหน้า“ได้ยินมาว่าท่านเทพมังกรมาที่นี่เพื่อขออนุญาตพระนางพาข้าไปยังโลกมนุษย์”“ใช่”“เพราะเหตุใดเจ้าคะ”“เราอยากพาเจ้าไปเที่ยว ครั้งก่อนตอนพบกันที่สระทิพย์เจ้าบอกเองว่าอยากลงไปยังโลกมนุษย์”“แค่นั้นหรือเจ้าคะ”“หรือเจ้าไม่อยากไปกับเรา”“ข้าน้อยมิกล้า”เทพมังกรจื่อหมิงมองนางนิ่งนานก่อนที่เขาจะเก็บมือซึ่งยื่นออกไปรอหญิงสาว มือสองข้างถูกดึงไปไขว้เอาไว้เบื้องหลัง พร้อมกันนั้นก็ก้าวเข้ามาหานางอีกสองเก้า ทำให้ทั้งสองยืนชิดกันมากกว่าเดิม“เราเพียงอยากใช้เวลาเพื่อให้เจ้ารู้จักเรามากขึ้น เช่นกันกับเราที่ต้องการรู้จักเจ้าให้มากกว่าที่เป็น”“แล้วเหตุใดท่านจึงต้องการ...” นางยังคงเอ่ยถามเพราะคำตอบนั้นไม่ได้ให้ความกระจ่างใดๆ กระทั่งมองเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนจากดวงตา“เจ้าอยากได้คำตอบตอนนี้เลยหรือ”เหม่ยเหรินเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตางงงัน กระนั้นเมื่อมีเสียงซุบซิบเบื้