All Chapters of มายาพ่ายเล่ห์: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากได้ยินว่าเรื่องจะจบลงหลังการประหาร ฉินฉางเหยียนเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทว่าคำตอบที่เขาได้รับกลับจุดประกายให้เขาเริ่มคิดที่จะเข้าแข่งขันเพื่อบัลลังก์มังกร!!‘เจ้าต้องเข้าใจเราผู้เป็นบิดา พวกเจ้าทั้งหมดต่างก็คือโอรสของเรา สูญเสียไปแล้วหนึ่งคน เจ้ายังจะให้เราต้องสูญเสียไปอีกเท่าไรจึงจะจบสิ้น’ได้ยินเช่นนั้นเขาพลันตระหนักดีว่าฮ่องเต้ทรงทราบอยู่แล้วว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังการวางยาพิษ และตัวเขาเองก็ไม่ได้พยายามขุดคุ้ยหาหลักฐานอีก แต่กลับเริ่มหาทางติดต่อกับขุนนางแต่ละฝ่ายเพื่อหาแนวร่วมหนุนให้เขาได้ครอบครองบัลลังก์มังกรแทนเขาเริ่มจากเสนาบดีหลี่เจิ้งผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นลุงของหลินเยว่ฉี ซึ่งหาใช่เรื่องยากเพราะนางกับเขาเองก็สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กๆการหมั้นหมายระหว่างเขาและหลินเยว่ฉีนั้น เขาเห็นด้วยส่วนหนึ่งเพราะอำนาจที่เสนาบดีหลี่มีอีกเหตุผลก็เพื่อตอบแทนที่นางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เพราะหากนางไม่เอ่ยปากขอชิมกุ่ยฮัวถังโอ่วก่อนเขา ในวันนี้เขาเองก็คงมีชะตากรรมไม่ต่างจากผู้เป็นน้องชายเสียงพูดคุยกันที่ดังเล็ดลอดเข้ามา ทำให้คนประสาทไวอย่างเหม่ยเซียนตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้าสาง ร่างกายที่หนักอึ้งบวกกับความเหน็ด

‘ท่านคือสายเลือดบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวของฝ่ายตะวันตก ท่านต้องคืนตำแหน่งเทพมังกรให้กับฝ่ายเรา สังหารเทพมังกรจื่อหมิงเพื่อคืนฐานะให้จื่อชิง ขอเพียงจื่อหมิงตายไปฝ่ายตะวันออกย่อมไร้ซึ่งทายาทผู้สืบทอด!!!’ จื่อเหยาคว้าไหล่ทั้งสองข้างของเหม่ยเหรินเอาไว้บีบแน่น‘ท่าน มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะช่วยเราทั้งหมดได้!’‘ปล่อยข้านะ! ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าหาได้มีสายเลือดมังกรนั่นไม่ เจ้าพูดไร้สาระอะไรกัน’ เห็นได้ชัดว่าเทพธิดาเหม่ยเหรินยังคงงงงันกับคำพูดและการกระทำทั้งหมดของจื่อเหยา‘นี่ อย่าบอกนะว่าท่าน...ท่านไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองคือ...หรือว่าเรื่องที่ท่านถูกสะกดพลังเอาไว้นั่นเป็นเรื่องจริง’ ประโยคหลังนั้นจื่อเหยาพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าน่าสงสัยท่าทีราวกับคนที่เสียสติเช่นนั้นทำให้เหม่ยเหรินขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายนิ่ง ‘จื่อเหยาเจ้าได้ยินเรื่องเหล่านี้มาจากที่ใดกัน’‘ชายารองของเทพมังกรองค์ก่อน มารดาของท่านอย่างไรเล่า’‘อะไรนะ!!’‘เหม่ยเหม่ย’ เสียงทุ้มด้านหลังทำให้สตรีทั้งสองสะดุ้ง จื่อเหยารีบกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน ‘หากท่านไม่อยากให้มารดาของตัวเองตกอยู่ในอันตราย อย่าได้บอกเรื่องนี

“ขออภัยด้วยท่านหญิง ข้าน้อย...ข้าน้อยเพียงรู้สึกว่าท่านช่างคล้ายกับคนผู้หนึ่งที่ข้าน้อยเคยรู้จัก” เหมือนราวกับคนคนเดียวกัน ไป๋เฟิ่งผู้นี้ช่างเหมือนเทพอสูรเฟิ่งเซียนเหลือเกิน และหากนางตาไม่ฝาดก่อนที่นางจะหมดสติในวันที่ช่วยไป๋เฟิ่งผู้นี้ขึ้นมาจากแม่น้ำ นางเหมือนจะเห็นใบหน้าขององค์ชายรองฉินอวี้หลงผู้นั้น และเขาก็เหมือนเทพอสูรจื่อชิงราวกับคนคนเดียวกัน“จริงหรือ” ไป๋เฟิ่งมีท่าทีตื่นเต้น “แล้วนางอยู่ที่ไหนหรือ เหมือนขนาดนั้นเลยถึงขนาดทำให้เจ้าตกใจ”“เจ้าค่ะ” เหม่ยเซียนยิ้มน้อยๆ ก่อนจะมองรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายนี่คือสิ่งที่แตกต่างระหว่างเทพอสูรเฟิ่งเซียนกับไป๋เฟิ่ง เพราะเทพอสูรไม่เคยมีรอยยิ้มเช่นนี้ นางยิ้มอีกแบบ...ยิ้มในแบบที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขาม เห็นได้ชัดว่าแม้ทั้งสองคนจะมีหน้าตาที่เหมือนกัน แต่นิสัยใจคอน่าจะแตกต่างโดยสิ้นเชิงเช่นเดียวกันกับองค์ชายรองฉินอวี้หลงที่แม้ใบหน้าจะเหมือนกันกับเทพอสูรจื่อชิง ท่าทีของเขาเองก็ไม่ได้คล้ายคลึงกับอีกฝ่าย เพราะเทพอสูรจื่อชิงสุขุมเยือกเย็น ในขณะที่ฉินอวี้หลงมีท่าทีแฝงความขี้เล่นและมีความเป็นเด็กในที ซึ่งทุกครั้งที่เขาพูดหยอกเย้าดวงตาของเขาหาได้แฝง

ภาพแผ่นหลังของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งยื่นมือออกไปห้ามเทพธิดาเหม่ยเหรินไม่ให้กระโดดลงไปยังบ่อพันวิญญาณ‘ท่านแม่ ท่านหยุดเถิดนะเจ้าคะ ปล่อยข้าไปเถิด เขาหาได้ทำสิ่งใดผิด ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะคนรุ่นก่อน หาเกี่ยวข้องอันใดกับเขาไม่ ฝ่ายตะวันตกกับฝ่ายตะวันออกสมควรพบกับสันติแล้วหันมาปรองดองเสียที’‘ไม่ได้! เจ้าลืมแล้วหรือว่าตัวเองเป็นผู้ใด เจ้าละทิ้งเผ่าพันธุ์ของตัวเองได้หรือ เจ้าเกิดมาก็ด้วยเหตุผลนี้เท่านั้น’‘แต่ข้ารักเขา ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดใช้ข้าทำร้ายเขา ขอเพียงไม่มีตัวข้าผู้ซึ่งเป็นดังดาวพิฆาตมังกร’‘เจ้า...ที่เจ้าต้องการหย่าขาดกับเขาก็เพราะเหตุผลนี้หรือ’‘ขอเพียงเขาปลอดภัย แม้ข้าไม่อาจอยู่เคียงข้างเขา...’ เทพธิดาเหม่ยเหรินน้ำตาคลอ ‘ท่านแม่ข้าซาบซึ้งใจที่เพื่อข้าแล้วท่านเสี่ยงภัยพาข้าหนีออกมาจนตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงอย่างนั้นท่านก็ไม่อาจบีบให้ข้าทำร้ายผู้อื่น โดยเฉพาะเขาซึ่งไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ ข้าจะฆ่าเขาได้อย่างไร เขาคือบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่ข้ารัก’‘เช่นนี้นี่เอง’ เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้คนทั้งสองสะดุ้งขึ้นพร้อมกัน เทพมังกรจื่อหมิงก้าวเข้ามายังคนทั้งสองด้วยท่วงท่านุ

เหม่ยเซียนสะบัดแขนออกมาจากการเกาะกุมของไป๋เฟิ่ง ทำให้อีกฝ่ายถึงกับหน้าเสีย ความเจ็บปวดอันแจ่มชัดที่หน้าอก ราวกับกระบี่ใบหลิวยังคงปักอยู่ ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวซีดขาว แต่นางกลับพยายามข่มกลั้นเมื่อมองเห็นสีหน้าของไป๋เฟิ่ง“ข้าขออภัยท่านหญิง ข้าเพียง...เพียง...ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เหม่ยเซียนรีบเอ่ยปากขอโทษ เนื่องจากตระหนักดีว่าการสะบัดแขนออกอย่างกะทันหันอาจทำให้ไป๋เฟิ่งตกใจ“เฟิ่งเอ๋อร์” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของฉินอวี้หลงที่แสดงสีหน้าท่าทีร้อนรน ดูเหมือนเขาจะมองเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ “เจ้าเล่นซุกซนอีกแล้วนะ เกือบตกลงไปในแม่น้ำเสียแล้ว ต้องขอบคุณแม่นางท่านนี้จริงๆ “ประโยคหลังเขาหันมาเอ่ยกับเหม่ยเซียน เช่นเดียวกันกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในยามที่เหม่ยเซียนสบตากับไป๋เฟิ่ง ภาพซึ่งเป็นดังอนาคตของฉินอวี้หลงแวบเข้ามาในความคิดของเหม่ยเซียน เพียงแต่ทุกอย่างกลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย เพราะภาพที่นางเห็นคือภาพที่ฉินอวี้หลงสวมชุดพระราชพิธีราชาภิเษก ทั้งยังกำลังก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกร แต่เหนือบัลลังก์มังกรนั้นกลับมีหงส์สีทองกางปีกครอบคลุมเอาไว้ กระทั่งมังกรที่อยู่บนบัลลังก์ยังไม่ดุดันและสง่างามได้ถึง