All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 41 - Chapter 50

อวี่ซินเยียนเดินนำเข้าไปในโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลเหลียนความเงียบก็บังเกิดขึ้นทันที หลายคนเห็นเสียนฉิงเยว่ที่กำลังเดินเคียงข้างมากับโหลวตงอวี้ก็ตกตะลึง ชายหนุ่มเองก็ไม่ได้จงใจปิดบังหรือมีท่าทีพิเศษไปกว่าทุกครั้ง ใบหน้าของเขาในยามนี้กลับมาเรียบเฉยไร้ซึ่งพิรุธ กระทั่งเสียนฉิงเยว่อดที่จะหมั่นไส้ขึ้นมาไม่ได้“ข้าคงต้องขอตัวก่อน เยียนเอ๋อร์ฝากเจ้าดูแลด้วย”“เจ้าค่ะ”“พี่ใหญ่จะไปแล้วหรือเจ้าคะ” โหลวฟางอี๋วิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าผู้เป็นพี่ชาย“ใช่ เจ้าก็อย่าซุกซนวิ่งไปวิ่งมาให้วุ่นวายเล่า อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่เยว่เอ๋อร์ของเจ้า”“เจ้าค่ะ” “อี๋เอ๋อร์ไปไหนมาหรือ” เหลียนเยี่ยเหยาเอ่ยถามสหายที่วิ่งตามเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำอีกฝ่ายกลับส่ายหน้าไม่ตอบคำ เหลียนเยี่ยเหยามองไปยังทิศทางที่สหายวิ่งมา เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติจึงรามืออวี่ซินเยียนไม่นำพาสายตามากมายของสตรีหลายคนในโถงกว้าง พาเสียนฉิงเยว่พร้อมกับสหายสองคนไปคารวะมารดาและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ หลังจากพูดคุยแนะนำตัวแล้วจึงกลับมามองหาที่นั่ง เพื่อช่วยตัดกระดาษและพับบุปผาเพื่อใช้ในงานโปรยบุปผาเสียงพูดคุยซุบซิบของสตรีหลายคนทำให้เสียนฉิงเยว่ขมว

“ข้ารู้ ข้าจะหาคนที่มีฝีมือดีคอยติดตามอยู่ห่าง ๆ หากเห็นท่าไม่ดีจะให้คนพานางออกมาทันที แต่หวังว่าข้าคงไม่ต้องทำเช่นนั้นเพราะนางอาจได้รับความตื่นตระหนกได้” คิ้วเข้มขมวดมุ่น “แม้จะรู้ว่านางหาใช่สตรีอ่อนแอ แต่ข้ายังคงหวังให้ชีวิตนางพบเจอแต่ความราบรื่นไร้กังวล”“ข้าเข้าใจ” เสียนเหวินพยักหน้าก่อนที่ความคิดหนึ่งพลันวาบเข้ามา “ข้ามีวิธีหนึ่งทั้งยังคิดว่านางจะเห็นด้วยและคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าสนุก เพียงแต่นางอาจไม่ได้แต่งตัวงดงามและเดินเข้าไปร่วมงานอย่างเปิดเผย หากท่านยินดีให้ข้าลองหว่านล้อมนาง ข้าคิดว่านางอาจอยากเข้าไปร่วมงานในฐานะชาวเมืองฉางอันผู้หนึ่ง”โหลวตงอวี้คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีความคิดเช่นนี้จึงนิ่งฟัง“หากจะให้นางสนุกกับงานทั้งยังไม่เป็นจุดสนใจ มีเพียงปลอมตัวเป็นบุรุษแล้วปะปนเข้าไปกับชาวเมืองฉางอัน นางจะได้เข้าไปร่วมแย่งชิงบุปผา ข้าว่านางต้องเลือกทำเรื่องนี้มากกว่าแต่งตัวงดงาม แต่ได้เพียงนั่งมองอยู่บนหอสุราตระกูลอวี่กระมัง”“เช่นนั้น...” โหลวตงอวี้ยังคงมีท่าทีกังวล“ข้าจะพาไปเพียงเยว่เอ๋อร์และอี๋เอ๋อร์ รับรองว่าดูแลนางเพียงสองคนไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าแน่นอน”“มิใช่ว่าต้องดูแลแม่นางเสี

โหลวตงอวี้เลิกคิ้วมองนางพร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปหา กระนั้นเขาเพียงหยุดเว้นระยะห่างเพียงนิ้วมือ จงใจพ่นลมหายใจไปทั่วใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว “อ้อ ดูเหมือนจะไม่กลัวข้าแล้วจริง ๆ สินะ” เขาเอียงใบหน้าก่อนใช้ดวงตาคมกริบจ้องริมฝีปากอิ่มเรื่อตรงหน้าอย่างสื่อความหมายเสียนฉิงเยว่รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอย่างตื่นตระหนก “อย่าแม้แต่จะคิด”“รู้หรือว่าคิดอะไรอยู่ เจ้ากลายเป็นผู้ที่รู้ใจข้าตั้งแต่เมื่อไรกัน” เขาเย้าด้วยดวงตาพราวระยับ ริมฝีปากที่เริ่มชิดเข้าไปประทับลงบนหลังมือของหญิงสาว จงใจให้สัมผัสของตนตรงกับริมฝีปากที่อยู่ภายใต้ฝ่ามือเนียนนุ่มที่เริ่มสั่นจนสังเกตเห็นหญิงสาวเบิกตาโพลงจดจ้องดวงตาคมกริบซึ่งจดจ้องมาอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่จุมพิตแผ่วเบายังคงประทับบนหลังมือ คนทั้งสองจ้องตากันในระยะประชิดเห็นเจ้าร่างน้อยซึ่งนั่งอยู่บนตักแกร่งเริ่มเกร็งตัวทั้งยังดูไม่เป็นตัวของตัวเอง โหลวตงอวี้พลันขยับถอยออกมา เว้นระยะห่างจากนางเล็กน้อย จากนั้นก็บอกนางเสียงเบา “ตงอวี้...แค่ตงอวี้”เมื่อเขาถอยห่างหญิงสาวก็ค่อย ๆ วางมือลง ก่อนจะก้มหน้าลงหลบตาเขา ร่างของนางยังคงสั่นเทาจากสัมผัสที่ทั้งห่างเหินและใกล้ชิดเมื่อ

ห้าตระกูลจัดงานโปรยบุปผาอย่างยิ่งใหญ่ในเมืองฉางอัน องค์หญิงหมิงเยี่ยนและองค์ชายหกเลี่ยหมิงเป็นผู้แทนพระองค์เสด็จมาร่วมงาน ชาวบ้านซึ่งเดินทางมารอชมความคึกคักมากมายล้นหลามกว่าทุกปี เนื่องจากปีนี้จะมีหยกพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้เป็นหนึ่งในบุปผาที่จะถูกโปรยลงมาจากหอสุราตระกูลอวี่บุปผาซึ่งถูกเตรียมเอาไว้ในโคมบุปผาอันใหญ่ถูกนำไปผูกโยงขึ้นที่สูง และไม่มีใครรู้ว่าหยกพระราชทานนั้นอยู่ในโคมบุปผาอันใดในสิบอัน เช่นเดียวกันกับรางวัลใหญ่จากตระกูลทั้งห้าที่คละเคล้าลงไปในบุปผากระดาษคฤหาสน์ตระกูลเสียนในยามนี้รถม้าสองคันที่จอดรออยู่ด้านหน้า ทำให้เสียนหรูซวง เสียนชิงหรู และเสียนชิงเซียงรู้สึกประหลาดใจ ตั้งแต่เช้าทั้งสามยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเสียนชิงเยว่ แม้ไม่ได้ใส่ใจเพราะคิดว่านางไม่ไปย่อมไม่ส่งผลใด ๆ ต่อตน แต่ถึงตอนนี้แม้แต่เสียนเหวินเองก็ไร้เงา พวกนางจึงเริ่มตั้งคำถามขึ้นมาทันที “น้องรองกับเยว่เอ๋อร์ออกไปคฤหาสน์ตระกูลโหลวตั้งแต่เช้าแล้ว หลายวันก่อนตงอวี้เอ่ยปากกับท่านพ่อด้วยตัวเอง เขาอยากให้น้องรองเป็นคนดูแลอี๋เอ๋อร์แทนเขาวันนี้ เขาเองก็คงยุ่งง่วนไม่ต่างจากข้า อี๋เอ๋อร์ยังเด็กทั้งยังเป็นเ

รสหวานปนขมและกลิ่นหอมราวดอกเหมยแรกฤดูใบไม้ผลิ ทำให้หญิงสาวไม่นับกาสุราที่ตัวเองดื่มเข้าไป อีกทั้งนางยังคงรู้สึกเป็นปกติยิ่งในยามที่ยกกาสุราอีกอันมารินลงจอกใบเล็กเสียงพูดคุยอันตื่นเต้นยินดี บวกกับท่าทีรักใคร่เอ็นดูของเสียนเหวินที่มีต่อโหลวฟางอี๋ ยิ่งทำให้นางยอกแสลงในใจมากขึ้นกว่าเดิมเรื่องราวระหว่างนางกับโหลวตงอวี้ มีเพียงความคลุมเครือไม่ชัดเจน การได้พบกับเขาในเมืองฉางอัน คราแรกเขาต้องการแก้แค้นในสิ่งที่นางเคยกลั่นแกล้งเขา ทั้งยังบอกนางว่าชีวิตนางเป็นของเขา ข่มขู่นางด้วยร้านใบชาในเสียนหยาง รังแกนางที่เป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ ใช้ฐานะประมุขตระกูลโหลวบีบนางไม่ให้เหลือทางรอด ออกคำสั่งนางสารพัดโดยไม่ยอมให้ความกระจ่างใด ๆลึก ๆ แล้วในใจของเสียนฉิงเยว่เคยห้ามตัวเองอยู่หลายครั้ง พยายามเตือนตัวเองว่าโหลวตงอวี้เพียงเห็นนางน่าสนุกจึงพาตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง จากแรกเริ่มที่เคยหวาดกลัวเขาจนพยายามดึงตัวเองออกห่าง กระทั่งนานวันเข้าก็ถูกเขาล่อลวงจนได้แม้รู้ดีว่าบางอย่างในตัวของบุรุษผู้นี้ทำให้นางไม่อาจห้ามใจตัวเองแต่นางก็หลวมตัวไปแล้วโหลวตงอวี้...มีความเป็นผู้นำและให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย พร้อม ๆ กันน