All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ตัดชุด! เดี๋ยวก่อน นางไม่ได้ตั้งใจจะอยู่นานขนาดที่ต้องตัดเสื้อผ้าหรืออะไรทำนองนั้น...หญิงสาวสาวลอบแตกตื่นอยู่เบื้องหลัง ทั้งที่ยังคงก้มหน้าก้มตา เหงื่อเย็น ๆ หลั่งออกมาจนฝ่ามือเปียกชื้น แต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อโหลวตงอวี้เอ่ยทักทายนางอย่างสุภาพ“แม่นางเสียนสบายดีกระมัง”“เจ้า...เจ้าค่ะ” เสียนฉิงเยว่ลอบเงยหน้าขึ้นเพราะอยากรู้ว่าโหลวตงอวี้ต้องการอะไร เหตุใดเขาจึงเข้ามาทักทายนางต่อหน้าผู้อื่นนางกลัวว่าเขาจะเผยความลับของนางให้เสียนฮูหยินล่วงรู้ หากมีคนรู้เบื้องหลังของนางทั้งชีวิตนี้อย่าได้หวังก้าวออกจากตระกูลเสียนเลย กระนั้นกลับสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทั้งเสียนฮูหยินและเหลียนชิงเหวินต่างจ้องมองมายังนางกับโหลวตงอวี้เขม็ง“ทะ...ท่านป้า” นางเผลอเรียกเสียนฮูหยินทั้งยังขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายถูกโหลวตงอวี้จ้องมองด้วยสายตาเช่นนั้นก็ทำเอาหายใจแทบไม่ออก นี่ยังเพิ่มมาด้วยสหายเขาที่มองนางด้วยสายตาพิจารณาอีกคน เหตุใดผู้คนเมืองฉางอันจึงให้ความรู้สึกคุกคามเช่นนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะนางมีเรื่องปิดบัง ทำให้รู้สึกราวกับโดนคนเหล่านี้จ้องจับผิดก็สุดรู้ เสียนฉิงเยว่ได้แต่ปวดศีรษะจนอยากหลบออกไปจากต

เหลียนชิงเหวินมองใบหน้าเจ้าเล่ห์ของผู้เป็นสหาย ในยามที่เดินเข้ามาสอบถามเกี่ยวกับแพรพรรณสำหรับตัดเย็บชุดของเสียนฉิงเยว่ซึ่งเสียนฮูหยินเลือกเอาไว้ แพรพรรณส่วนใหญ่ของหญิงสาวนับเป็นผ้าแพรพรรณซึ่งมีราคาอยู่ในระดับกลาง ๆสีสันและลวดลายไม่ได้โดดเด่น แต่กลับเข้ากับบุคลิกของนางได้เป็นอย่างดีลูบไล้อยู่นานในที่สุดโหลวตงอวี้ก็วางมือจากแพรพรรณเหล่านั้น กระทั่งคว้าผ้าคลุมไหล่ที่เสียนฮูหยินเลือกเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา จากนั้นเขาก็โยนไปอีกฝั่งราวผ้าผืนนั้นยังไม่ดีพอ เขาเดินไปยังมุมหนึ่งของร้าน ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับผ้าคลุมไหล่และสายคาดเอวปักลาย ซึ่งใช้สำหรับตัดเย็บชุดของเสียนฉิงเยว่ กระนั้นดูเหมือนราคาจะไม่เป็นที่น่าพอใจของเจ้าของชุด“เจ้าจะซื้อผ้าคลุมไหล่กับสายคาดเอวกลับไปให้อี๋เอ๋อร์หรือ” แม้ในใจจะคาดเดาได้หลายส่วนว่าของเหล่านี้ผู้เป็นสหายหาได้ซื้อให้โหลวฟางอี๋ไม่ แต่เหลียนชิงเหวินก็อดไม่ได้ที่จะก่อกวนอีกฝ่ายออกมาสักประโยคสองประโยค เขาให้หมั่นไส้กับท่าทีราวกับไม่แยแสโลกของโหลวตงอวี้ยิ่งนัก“ตอนที่เจ้าส่งชุดไปให้เยว่เอ๋อร์ ชุดสีเขียวนั่นให้ใช้ผ้าคลุมไหล่และสายคาดเอวชุดนี้แทน ข้ารับผิดชอบค่าใช้จ่ายเอง”

“ข้าเคยพบฮูหยินสามมาก่อน นางเป็นคนรอบคอบทั้งยังจิตใจดี ไม่มีทางกระทำเรื่องเช่นนั้นแน่นอน หรือหากจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน คนตระกูลเสียนย่อมทัดทานการกระทำอันเหลวไหลนี้ ตระกูลเสียนเป็นตระกูลที่มีเกียรติทั้งทางการค้าและเรื่องคุณธรรม เรื่องความสุขชั่วชีวิตของบุตรสาวหากยังมองไม่ทะลุปรุโปร่งก็นับว่าเลอะเลือนแล้ว”น้ำเสียงเคร่งขรึมของเสียนฮูหยินยังคงคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ ทำเอาเสียนหรูซวง เสียนชิงเซียง และเสียนชิงหรูก้มหน้าลงไม่เอ่ยวาจาตรงกันข้ามกันกับคนที่สมควรก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอ กลับเงยหน้าขึ้นมองผู้สูงวัยกว่าอย่างซาบซึ้ง ดวงตาคู่งามของเสียนฉิงเยว่คลอคลองไปด้วยหยาดน้ำตานานเพียงใดแล้วที่นางไม่ได้รู้สึกถึงการได้รับการปกป้องจากญาติผู้ใหญ่ ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเช่นนี้ ทำให้กระบอกตาร้อนผ่าว แทบไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้“ข้าน้อยมารบกวนฮูหยินนานมากแล้ว สมควรกลับเสียที”โหลวตงอวี้ข่มอารมณ์ขณะมองสีหน้าของเสียนฉิงเยว่ เขาเอ่ยปากขอตัวอย่างสุภาพ เพียงแต่กลับไม่คิดว่าเสียนฮูหยินจะให้เสียนฉิงเยว่เดินออกมาส่งเขาด้านนอก ทั้งยังรั้งสตรีจากเสียนหยางอีกสามคนเอาไว้ การกระทำเช่นนั้นนำมาซึ่งความประหลาดใจไม่น้อย

“คุณหนูชิงหรูนี่เป็นชุดที่เสียนฮูหยินสั่งตัดให้คุณหนูนะเจ้าคะ” ประโยคนั้นของจินเอ๋อร์ทำให้เสียนชิงหรูชะงักเสียนชิงเซียงแม้ในใจเต็มไปด้วยความริษยา กระนั้นกลับอดที่จะกระแนะกระแหนออกมาไม่ได้ “อะไรกันที่ว่าอยากจะมาช่วยดูความเหมาะสมของชุดที่เยว่เอ๋อร์จะสวมไปงาน ที่แท้ก็อยากจะมาแย่งชุดของนางหรอกหรือนี่”“เจ้า...” เสียนชิงหรูหน้าแดงก่ำ นางขว้างชุดสีฟ้าในมือกลับไปให้จินเอ๋อร์ ซึ่งแน่นอนว่าสาวใช้ตัวน้อยรับเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ไม่มีทางปล่อยให้ชุดตัวใหม่ตกลงไปบนพื้นห้องมองดูชุดสีเหลืองอ่อนไร้รอยปัก เสียนหรูซวงพลันยิ้มออกมาบาง ๆ เป็นนางที่คิดมากเกินไปแท้ ๆ เสียนฮูหยินหาได้เอ็นดูเสียนฉิงเยว่มากไปกว่านางไม่ อย่างน้อยเมื่อวานนางก็ยังได้รับเครื่องประดับ ซึ่งเป็นของเก่าแก่ตกทอดกันมาจากตระกูลของเสียนฮูหยินชุดหนึ่ง เนื่องจากนางต้องก้าวเข้าไปในงานเลี้ยงเคียงคู่กับเสียนซีหลิว ดังนั้นเครื่องประดับที่นางจะสวมใส่จึงต้องพิถีพิถัน เสียนฮูหยินยังกล่าวแนะนำการวางตัวกับนางหลายประโยค ก่อนจะยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อนางสามารถจดจำได้ทั้งหมด“เจ้าสองคนก็อย่าแกล้งเยว่เอ๋อร์อีกเลย นางเป็นคนขี้อายมาแต่ไหนแต่ไรเจ้าสองคนก็รู

ไม่เพียงแค่เสียนซีหลิว เสียนเหวินเองก็ขมวดมองโหลวตงอวี้ด้วยดวงตางุนงง ชายหนุ่มมองไปยังหญิงสาวทั้งสี่ที่สาวใช้พยุงลงมาจากรถม้า พวกนางเองก็มีท่าทีเช่นกันนั่นก็คือประหลาดใจ กระทั่งตกตะลึงก่อนจะหันไปมองลวดลายปักบนผ้าคลุมไหล่และสายคาดเอวของเสียนฉิงเยว่แม้ต้นไผ่บนลายปักจะใช้ด้ายคนละสี...แต่เห็นชัดว่าเป็นช่างฝีมือคนเดียวกัน ทั้งยังเป็นลวดลายที่ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็เป็นลวดลายเดียวกัน!!!เสียนฉิงเยว่เม้มปากแน่น คิ้วเรียวขมวดมุ่นในยามที่เหลือบสายตามองลายปักบนชุดของโหลวตงอวี้ ในใจนางได้แต่ก่นด่าชายหนุ่มอย่างเกรี้ยวกราด สังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียวว่าวันนี้เขาต้องใช้เล่ห์กล แต่นางไหนเลยจะคาดว่าเขาถึงกับกล้าใช้แผนนี้ น่าตายนัก!“แม่นางเสียนข้าชอบลายปักบนผ้าคลุมไหล่ของเจ้า”ยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาชื่นชมผู้อื่นอีก!!!เสียนฉิงเยว่ที่ถูกชายหนุ่มยั่วโทสะถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อข่มกลั้นความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัวที่เคยคิดว่านางมีต่อเขา นับวันเริ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นโทสะ หญิงสาวให้สงสัยนักว่าวันหนึ่งข้างหน้า โทสะอาจจะเปลี่ยนเป็นความกล้า จนทำให้นางกระโดดเข้าไปตะกุยใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งเอาแต่ทดสอบความอดทนข