All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“เยว่เอ๋อร์ข้าทำอันใดผิด” เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงงุนงง คำถามประโยคนั้นทำให้นางหลับตาลงแล้วสูดหายใจ ท่าทีราวกับกำลังตั้งสติและใคร่ครวญบางอย่างในใจ“ท่านหาได้ทำอันใดผิดไม่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น...เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้...ไม่ว่าจะที่เสียนหยางหรือฉางอัน ล้วนแต่เป็นข้าที่ทำตัวเองทั้งสิ้น” พูดจบนางก็กัดฟันและหลับตาลงอีกครั้งเพื่อเก็บกดอารมณ์ความรู้สึก แต่นางกลับไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา นางซบหน้าผากลงไปยังไหล่ของเสียนเหวินอีกครั้ง พยายามหลบซ่อนหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบ ๆใช่...ทุกอย่างเป็นความผิดของนางเอง เป็นนางที่ไม่อาจหักห้ามใจเขาเป็นถึงประมุขหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่แห่งแคว้นเทียนเฉา แล้วนางเล่า...นางก็แค่สตรีที่ไม่มีผู้ใดต้องการ ดูอย่างคนตระกูลเสียนซึ่งเป็นญาติของนางสิโหลวตงอวี้ชะงักเมื่อมองเห็นน้ำตาของหญิงสาว เขาตกตะลึงจนเผลอปล่อยมือในยามที่นางออกแรงสะบัดเสียนเหวินที่ยังคงสับสนพานางตรงไปยังรถม้า “อี๋เอ๋อร์” เสียนเหวินส่งเสียงเรียกเด็กสาวให้ตามมาขึ้นรถม้า โหลวฟางอี๋ที่ยังคงละล้าละลังมองผู้เป็นพี่ชายและแผ่นหลังของเสียนฉิงเยว่ นางเม้มปากก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามเสียนเห

เสียนฮูหยินเร่งบอกให้ทุกคนกลับห้อง ส่วนนางเดินไปส่งเสียนฉิงเยว่และโหลวฟางอี๋ที่ห้อง ทั้งนี้คราแรกนางตั้งใจจะจัดห้องติดกับห้องเสียนฉิงเยว่ให้โหลวฟางอี๋ แต่เด็กสาวกลับเอาแต่ปฏิเสธและบอกว่าจะอยู่กับเสียนฉิงเยว่ นางเองก็จนใจจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลยเสียนเหวินเร่งเดินทางไปยังหอสุราตระกูลอวี่ เนื่องจากได้ข่าวมาว่าประมุขของห้าตระกูลยังอยู่ที่นั่น เขาตั้งใจจะไปแจ้งข่าวให้โหลวตงอวี้รู้เรื่องที่มีคนร้ายบุกเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลโหลว ทั้งยังต้องการไปแจ้งให้อีกฝ่ายรู้ว่าโหลวฟางอี๋ปลอดภัยดีอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเสียนตอนที่ชายหนุ่มได้ยินข่าวว่ามีคนร้ายกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลโหลว เขาให้รู้สึกหลากหลายเพราะลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เขาไม่อาจปล่อยให้โหลวฟางอี๋อยู่คฤหาสน์เพียงลำพัง โดยที่ผู้เป็นพี่ชายของนางยังคงถูกสอบสวนอยู่ที่หอสุราตระกูลอวี่หากเขาชะล่าใจและไม่ดึงดันจะพานางกลับไปด้วยในวันนี้...“องค์ชายหก!!” เสียนเหวินกัดฟันกรอด เหตุใดเขาจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าเป็นฝีมือขององค์ชายอัปลักษณ์ผู้นั้น ไม่มีทางผิดพลาดแน่ ที่สำคัญแผนการครั้งนี้ส่วนหนึ่งอาจเกี่ยวพันกับเรื่องที่หยกพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้หายไ

จะให้บอกได้อย่างไรเล่าว่านางถูกโหลวตงอวี้บีบบังคับลากเข้าไป จึงได้รู้ว่าด้านหลังร้านเครื่องประดับนั้น ยังมีห้องนอนซึ่งบางครั้งโหลวตงอวี้จะเข้าไปใช้ หากพูดออกไปนั่นย่อมเท่ากับหาเรื่องให้ตัวเองแล้ว!“เอาล่ะ ตอนนี้สมควรไปได้แล้ว หากให้หลงจู๊เกา ท่านพ่อบ้านแล้วก็...” เสียนฉิงเยว่พลันนึกขึ้นได้ว่าเพียงเคยพบ แต่ไม่รู้จักผู้คุ้มกันของโหลวตงอวี้ผู้นี้“พี่ต้าซื่อเจ้าค่ะ พี่ใหญ่มีคนคุ้มกันที่สนิทมากสองคน พวกเขาเก่งมากเลย มีพี่ต้าซื่อกับพี่ต้าเฮย แต่ตอนนี้พี่ต้าเฮยไม่อยู่เดินทางไปต่างเมือง” โหลวฟางอี๋ไขข้อกังขาของหญิงสาว จากนั้นทั้งหมดจึงเดินตามเสียนฉิงเยว่ออกมาจากห้องโถงตระกูลเสียนตรงไปยังรถม้าที่จอดรอดอยู่ก่อนแล้วผู้คุ้มกันมากมายทำให้เสียนฉิงเยว่ขมวดคิ้ว แต่เมื่อหันไปมองโหลวฟางอี๋ก็พลันนึกขึ้นได้ เรื่องการบุกคฤหาสน์ตระกูลโหลวยังคงไม่กระจ่าง ดังนั้นแน่นอนว่าการคุ้มกันแน่นหนาเช่นนี้ไม่นับว่าเกินกว่าเหตุเมื่อมาถึงยังร้านเครื่องประดับตระกูลโหลว หลงจู๊เกาเริ่มบอกรายละเอียดเกี่ยวการส่งเครื่องประดับบางส่วนเข้าวังหลวง เนื่องจากส่วนใหญ่แล้วช่างทองของที่ร้านค่อนข้างมีฝีมือ ดังนั้นหากมีเครื่องประดับที

หญิงสาวก้มหน้าลงแล้วเม้มปากแน่น “ไม่ใช่เช่นนั้น”“แล้วเป็นเช่นไร”นางยังไม่เงยหน้ามองเขาเพราะกำลังใคร่ครวญ นางตระหนักในความรู้สึกของตัวเอง และรู้ว่าไม่มีสิทธิ์แสดงท่าทีเช่นนั้นออกไป เพราะนางรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาสักนิด...“ข้ากำลังคิดจะกลับเสียนหยาง”มือที่กุมมือของหญิงสาวเอาไว้พลันกำแน่นขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มยังคงมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าลงมือพื้นตรงหน้า เขาไม่เอ่ยคำ ทั้งยังไม่พยายามคาดคั้นนาง“เยว่เอ๋อร์”“เจ้าคะ”“เงยหน้าขึ้นมา” เขาสั่งซึ่งนางก็ทำตามแต่โดยดี “ไว้จบเรื่องนี้เราค่อยตกลงกันได้หรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าตระหนักดีว่าข้ารู้สึกเช่นไร แต่เรื่องที่เจ้าจะกลับเสียนหยางเรา...”“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านพบกับเรื่องยุ่งยากมากขึ้น เพียงแต่ข้าไตร่ตรองแล้วว่าข้า...” นางหยุดประโยคนั้นเมื่อมองเห็นดวงตาทอประกายอ่อนโยนของเขา “เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะไม่กลับไปจนกว่าเรื่องนี้จะเรียบร้อย”“เจ้ารับปากข้าแล้วนะ”หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะมองเขาด้วยท่าทีลังเล “ท่านกับองค์หญิงหมิงเยี่ยน...”“ข้ากับนางมีผลประโยชน์บางอย่างร่วมกัน ไม่มีอย่างอื่น...การกระทำของข้ายังไม่ชัดเจนอีกหรือ”เสียนฉิงเยว่ไม่ใช่คนโง่งม

“นั่นสิ” แม้จะเห็นด้วยแต่เขายังคงไม่ขยับ ตรงกันข้ามกลับรัดท่อนแขนรั้งนางให้แนบชิดเข้าไปยิ่งกว่าเดิม “ข้าคงต้องรีบเสียแล้ว หาไม่คงห้ามใจตัวเองไม่อยู่” เขาเอ่ยออกมาเป็นนัยด้วยดวงตาพราวระยับ“ยังไม่รีบ ๆ พูดมาอีก เหตุใดจึงมาที่นี่” นางถลึงตาใส่เขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย“ข้ากำลังช่วยงานองค์หญิงหมิงเยี่ยนและเซียวเหวยหลิงอยู่”“เซียวเหวยหลิง ท่านหมายถึงหัวหน้าราชองครักษ์หรือ”“ใช่ ทั้งสองคนกำลังสงสัยว่ามีผู้ลอบสมคบกับชาวหม่านหลัวเพื่อสร้างความวุ่นวายในเทียนเฉา คนผู้นี้ฉลาดหลักแหลมมาก ไม่เพียงเริ่มสร้างสถานการณ์ความวุ่นวายในราชสำนัก แต่เขายังเบนความสนใจของผู้คนไปยังเรื่องอื่น”ใคร่ครวญในสิ่งที่โหลวตงอวี้กล่าว หญิงสาวก็ขมวดคิ้วมุ่น “โดยเริ่มจากห้าตระกูล เขาโจมตีพวกท่านเพื่อเบนความสนใจของราชสำนักหรือ”“ฉลาดมาก”“เช่นนั้น ตัวบัดซบผู้นั้น เอ่อ...” นางชะงัก แต่โหลวตงอวี้กลับหัวเราะออกมาในลำคอ“ดูเหมือนเจ้าสนิทสนมกับองค์หญิงหมิงเยี่ยนเป็นอย่างดีกระมัง”หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็กระแอมออกมาคราหนึ่ง นางไม่ได้ตั้งใจแต่เพราะตอนแรกครุ่นคิดเท่านั้น ไม่คิดว่าจะเผลอโพล่งออกมาเป็นคำพูดจริง ๆ“คราแรกพวกเราห