All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 71 - Chapter 80

เตียงนอนกว้างมีเบาะหนานุ่มปูทับด้วยแพรพรรณชั้นดีให้สัมผัสนุ่มมือ หน้าเตียงมีผ้าม่านสีน้ำเงินผูกยึดเอาไว้กับเสาเตียง ชะเง้อมองลงไปยังอีกฝั่งที่ไม่มีฉากกั้น มองเห็นโต๊ะและเก้าอี้ซึ่งมีเครื่องเขียนอยู่ครบชุด ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้านหลังโต๊ะตัวนั้นยังมีชั้นหนังสือที่มีหนังสือวางเรียงกันดูสะอาดตา“พบสิ่งใดที่ชอบหรือไม่ หรือว่าอยากจะเปลี่ยนที่จุดใด” เขาเอ่ยถามนางพร้อมกับมองตามสายตาที่กำลังมองสำรวจ “สหายของข้าบอกว่าในห้องนอนไม่สมควรมีโต๊ะเขียนหนังสือและยิ่งไม่สมควรมีชั้นหนังสือ หากเจ้าเองก็ไม่ชอบข้าจะให้คนย้ายออกไป”“ข้าไม่ใช่พวกเขานี่ โต๊ะอยู่ในนี้ก็เหมาะอยู่แล้ว” นางหลงกลเขาโดยไม่รู้ตัว โหลวตงอวี้กลั้นยิ้มก่อนจะนั่งมองนางกวาดสายตามองไปรอบห้องเงียบ ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวลงจากตักเขา “คงไม่ใช่สมุดบัญชีกระมัง” นางมองไปบนชั้นหนังสือ“ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าชอบอ่านหนังสือ นั่นเป็นบทประพันธ์รวมไปถึงบทกลอนของกวีเอกของยุคต่าง ๆ เป็นหนังสือหายากทั้งสิ้น ข้าสะสมเอาไว้เพราะเป็นของตกทอดมาจากท่านปู่และท่านย่า”“เมื่อก่อนข้าไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่จำเป็นต้องศึกษาบัญชีและการคำนวณ ข้าไม่เก

หลังจากดื่มเหล้าเป็นเพื่อนโหลวตงอวี้กระทั่งล่วงเข้ายามจื่อ[1] เหลียนชิงเหวินที่เดินออกมาส่งผู้เป็นสหายขึ้นรถม้าก็ยกมือขึ้นนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบ โหลวตงอวี้ไม่เคยดื่มหนักขนาดนี้มาก่อน ส่วนหนึ่งที่ทำให้สหายเมามายถึงขั้นต้องให้ต้าซื่อแบกขึ้นรถม้า เขาคาดเดาว่าคงมาจากการทะเลาะกับเสียนซีหลิวในวันนี้“พาเขากลับคฤหาสน์ดี ๆ เล่า หากเป็นไปได้พรุ่งนี้ก็ปล่อยให้เขานอนต่อไปไม่ต้องปลุก ดื่มหนักถึงเพียงนี้ต้องปวดศีรษะเป็นอย่างมากแน่นอน”มองดูรถม้าของโหลวตงอวี้ค่อย ๆ หายลับไปบนถนนเหลียนชิงเหวินก็เบาใจ เขาหมุนกายเตรียมตัวจะก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ แต่เงาของคนผู้หนึ่งซึ่งยืนพิงกำแพงอยู่ในความมืดไม่ไกลทำให้ชะงัก ชายหนุ่มหรี่ตาจ้องมองไปราวยังไม่มั่นใจทั้งยังห้ามฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าไม่ได้“กลับเข้าคฤหาสน์ไปเสีย”ทันทีที่เขาเดินเข้าไปใกล้เจ้าของร่างที่ยืนพิงกำแพงอยู่พลันส่งเสียงออกมา เหลียนชิงเหวินขมวดคิ้วก่อนจะพยายามเพ่งสายตาฝ่าความมืดเขายังคงมองเห็นเพียงแค่ดวงตาที่ส่องสว่างยามต้องแสงจากคบเพลิงหน้าประตูคฤหาสน์ “องค์หญิงเหตุใดทรงอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ของกระหม่อม” เงยหน้ามองสายลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ชายหนุ่มพลั

“แล้วเรียกว่าสิ่งใด จะเรียกว่าท่านกำลังอยากจะรับผิดชอบต่อชื่อเสียงของข้าหรือ เรื่องนี้เป็นข้าที่เป็นคนเริ่ม ท่านไม่ต้องมารับผิดชอบสิ่งใด หากในอนาคตยังคงเกิดเรื่องวุ่นวายข้าจะรับมือเอง ข้าไม่เชื่อว่าเรื่องเพียงแค่นี้จะรับมือไม่ได้” “ที่ทรงตรัสว่าเรื่องเพียงแค่นี้ ทรงหมายถึงเรื่องเสกสมรส หรือเรื่องที่ฮ่องเต้อาจทรงให้องค์หญิงเสกสมรสกับผู้อื่นเพื่อป้องกันเรื่องที่ชาวหม่านหลัวจะใช้แผนเดิม ๆ นี้” จูหมิงเยี่ยนยิ้มขื่น “ท่านเป็นทายาทตระกูลเหลียน มีหน้าที่ต่อตระกูลเหลียนให้ต้องแบกรับ ข้าเกิดมาเป็นเชื้อพระวงศ์ ย่อมมีหน้าที่ของเชื้อพระวงศ์เช่นกัน บางครั้งแม้อยากจะหลีกเลี่ยงแต่ก็ทำได้ไม่นานหรอก มิสู้ยอมรับความเป็นจริงตั้งแต่เนิ่น ๆ ยังจะดีกว่า”มองดูใบหน้าที่ก้มลงแฝงเอาไว้ด้วยประกายแห่งความกลัดกลุ้มราวไม่อาจตัดสินใจของชายหนุ่ม จูหมิงเยี่ยนพลันยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน นางใช้มือหนึ่งกดแผลที่หัวไหล่ จากนั้นจึงเอนกายไปด้านหน้า จุมพิตแผ่วเบาลงบนหน้าผากของชายหนุ่มที่บัดนี้เลิกคิ้วมองนางราวกับไม่เคยเห็น“ขอบใจที่คิดแทนข้า แต่ข้าไม่เป็นไร ตัวข้าตั้งแต่อายุได้สิบหกก็แบกรับหน้าที่ดู

หอสุราตระกูลอวี่เวลานี้เหลียนชิงเหวินกำลังปรึกษากับสหายด้วยท่าทีเคร่งเครียด เสียนซีหลิวที่เพิ่งจะรู้เรื่องพลันรู้สึกผิด สหายมีเรื่องกลัดกลุ้มถึงเพียงนี้ แต่เขากลับกำหนดวันเดินทางไปยังเสียนหยางเรียบร้อยแล้ว มองดูใบหน้าเรียบเฉยของโหลวตงอวี้ในใจของเขาพลันฉงนขึ้นมา“เจ้าไปเถิดทางนี้มีพวกข้าทั้งสี่คนอยู่ อย่างไรเรื่องนี้ก็สามารถรับมือได้” อวี่ซินหยางกล่าวหลังจากมองเห็นสีหน้าประดักประเดิดของเสียนซีหลิว“ตงอวี้” เสียนซีหลิวขมวดคิ้วเข้มมองอีกฝ่าย “เจ้าจะไม่ไปพร้อมข้าจริง ๆ หรือ อย่างน้อยข้ายังคงอยากจะแข่งกับเจ้าอย่างยุติธรรมสักครั้ง”“ข้ายังมีเรื่องอีกมากให้ต้องจัดการ เอาไว้จะตามไปทีหลังเจ้าล่วงหน้าไปก่อนได้เลย” โหลวตงอวี้ยังคงมีทีท่าไร้กังวล“ไม่กลัวข้าจะทำให้นางเปลี่ยนใจหรือ เจ้ามั่นใจในตัวเองถึงเพียงนั้น?” เสียนซีหลิวหรี่ดวงตาลงมองอีกฝ่ายเหมือนพยายามจะคาดเดา“ข้าหาได้มั่นใจในตัวเองข้าเพียงเชื่อใจนาง” ไม่ต้องใช้ถ้อยคำให้ยืดยาว เพียงประโยคนี้ของโหลวตงอวี้พลันสามารถปิดปากเสียนซีหลิวเอาไว้ได้เหอหลี่คุนกลอกตามองสหายอีกสามคน ทั้งนี้ก็เพื่อมองหาวิธีทำลายบรรยากาศกดดันระหว่างเสียนซีหลิวและโหลวตงอว

“ทรงคิดเช่นไร นี่ยังคงเป็นการบีบบังคับหรือไม่” เขากระซิบถามเสียงพร่า สายตาคมมองดูริมฝีปากอิ่มของหญิงสาวจากนั้นชิดใบหน้าเข้าไปอีกครั้งเขาเผลองับลงไปยังริมฝีปากเย้ายวนราวห้ามใจไม่อยู่ “สมควรออกไปได้แล้ว หาไม่คงเกิดเรื่องจริง ๆ” เขาหายใจหอบใบหน้าไม่ปิดบังถึงความปรารถนาที่คุกรุ่นจูหมิงเยี่ยนกระแอมออกมาคราหนึ่ง นางเงยหน้ามองเขาก่อนสองมือที่โอบกอดแผ่นหลังของอีกฝ่าย กำรวบเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้ราวกับยังไม่อยากผละห่าง “ท่านพอจะทนต่ออีกสักนิดได้หรือไม่” นางเว้าวอนทั้งไม่รอให้เขาตอบคำถามนั้น ริมฝีปากเย้ายวนยังคงเรียกร้องสัมผัสจากเขาด้วยความละโมบเหลียนชิงเหวินได้แต่เก็บความร้อนรุ่มของตัวเองเอาไว้ พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่อุ้มหญิงสาวขึ้น แล้วพานางเดินไปยังเตียงนอนที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเขาสาบานกับตัวเองแล้ว ดังนั้นต้องอดใจเอาไว้ให้ได้ จนกว่าจะถึงวันนั้นคฤหาสน์ตระกูลโหลวกำลังวุ่นวายกับการเตรียมการ อีกสองวันจะเป็นวันคล้ายวันเกิดของโหลวฟางอี๋ และนางจะต้องทำพิธีปักปิ่นเพื่อล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน ในวันงานสตรีซึ่งทำหน้าที่เป็นญาติผู้ใหญ่ตระกูลโหลวคือญาติฝ่ายมารดาซึ่งแต่งเข้าไปอยู่ในตระ