All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 91 - Chapter 100

เสียนฮั่วมองไปยังบุตรสาวคนโตของตน ก่อนจะสบตากับเสียนซีหลิว นึกถึงเพียงเรื่องมงคลที่ตนคาดหวังดังนั้นจึงรับคำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับเสียนหรูซวงที่ใบหน้าขาวซีด เพราะนางรู้อยู่แล้วว่าเรื่องที่เสียนซีหลิวต้องการจะสนทนากับบิดาและมารดาของนางนั้น ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องที่เขาต้องการแต่งเสียนฉิงเยว่กับตัวนางเข้าตระกูลเสียนในฐานะฮูหยินที่เท่าเทียม!!!“ข้าจะไม่อ้อมค้อม เรื่องนี้ข้าตกลงกับซวงเอ๋อร์เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้รอเพียงเยว่เอ๋อร์ตกลงข้าก็จะส่งข่าวบอกท่านแม่ทันที”“เรื่องอะไรหรือ เหตุใดจึงต้องรอเยว่เอ๋อร์ตกลง” เสียนฮั่วเอ่ยถามด้วยใบหน้างุนงง เขามองใบหน้าของบุตรสาวที่ซีดขาวก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตาของผู้เป็นบิดาจูอิ๋งเองก็สังหรณ์ไม่ดี นางมองบุตรสาวของตนสลับกับเสียนซีหลิว “ซวงเอ๋อร์นี่มันเรื่องอันใดกันหรือ”“ข้าต้องการแต่งซวงเอ๋อร์และเยว่เอ๋อร์เป็นฮูหยิน โดยมีข้อแม้ว่าทั้งสองต้องเป็นฮูหยินที่เท่าเทียมกัน ไม่มีใครเป็นเอกหรืออนุ แต่จะมีฐานะเท่าเทียมกันทุกประการ”“อะไรนะ!!” จูอิ๋งโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ “แต่ซวงเอ๋อร์เป็นถึงบุตรสาวคนโตของตระกูลเสียน เยว่เอ๋อร์...”“เยว่เอ๋อร์ทำไมหรือ” น้ำเสียงเย็นเยียบข

ต้าเฮยล้วงเอาสัญญาการกู้ยืมเงินออกมาจากอกเสื้อ ในนั้นมีรายละเอียดครบครันว่าเสียนฮั่วใช้คฤหาสน์ตระกูลเสียนค้ำประกันการกู้ยืมเงินมาใช้จ่ายในกิจการค้าหนังสัตว์ หากไม่เพราะผู้เป็นนายของเขารู้เท่าทันความละโมบของตระกูลเสียน ไหนเลยโฉนดที่ดินและคฤหาสน์ตระกูลเสียนจะกลายมาเป็นของตระกูลโหลวได้โดยง่ายถึงอย่างนั้นใครเลยจะคาดว่ามีคนใจกล้ารนหาที่ตายด้วยการผิดสัญญา คนกลิ้งกลอกอย่างหลงจู๊ถึงกับกล้าต่อรองกับเสียนฮั่วโดยที่เขาไม่ล่วงรู้ อีกทั้งยังเป็นการต่อรองที่แลกมาด้วยเสียนฉิงเยว่ หากนี่ไม่เรียกว่ารนหาที่ตาย แล้วยังจะเรียกเป็นอื่นได้อีกหรือ!!!จูอิ๋งถึงกับพูดไม่ออกเพราะคาดคิดไม่ถึง จากที่ตั้งใจจะมาตกลงกับหลงจู๊ร้านแลกเงินอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เขาเอาเรื่องแต่ครั้งนี้ไม่ว่าจะทำอะไรนางก็คว้าน้ำเหลวมาโดยตลอด“เช่นนี้ก็แล้วกัน” ต้าเฮยพลันเปิดปากราวกับจะเหลือทางรอดไว้ให้ ซึ่งนั่นทำให้คนทั้งสองมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “อีกไม่กี่วันนายท่านของข้าจะมาถึงเสียนหยาง จนกว่าจะถึงวันนั้นข้าจะลองปรึกษานายท่านดูว่าจะเอาเช่นไร เพราะแม้จะขายคฤหาสน์ตระกูลเสียนในเวลานี้ย่อมยากที่จะมีคนสามารถซื้อเอาไว้ได้ หากเป็

มองเห็นท่าทีชะงักงันของเสียนซีหลิวนางพลันเอ่ยออกมาอีกครั้ง “คนเช่นข้าหากคิดจะเอาคืนผู้อื่น ไม่จำเป็นต้องรอท่านลงมือแทน!!” มือเล็กคว้าแขนของเสียนเหวินจากนั้นก็ลากเขาให้ออกเดินไปด้วยกันประตูเรือนด้านหลังถูกปิดโครมจนแทบจะพังลงมา เป็นสัญญาณว่าผู้เป็นนายของเรือนไม่รับแขก“ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะพี่ซีหลิว” เสียนหรูซวงเงยหน้าขึ้นออดอ้อนเสียนซีหลิว เขาใจอ่อนยวบเมื่อมองเห็นใบหน้าน่าสงสารของนาง“ไปเถิดกลับไปทำแผลและเปลี่ยนชุดก่อน เรื่องนี้ค่อยจัดการทีหลัง วันนี้ทั้งวันยุ่งวุ่นวายมากพอแล้ว นางเองก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว”“แต่เมื่อครู่นี้นาง...”เสียนซีหลิวถอนหายใจออกมา “นางเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ จะทำลายตระกูลเสียนแห่งเสียนหยางได้อย่างไร แม้จะให้โหลวตงอวี้ช่วย เขาเองก็ไม่ใช่คนเหลวไหลที่จะทำอะไรเช่นนี้ ข้ารู้จักกับเขามานานแม้ช่วงหลัง ๆ มาจะมีเรื่องผิดใจกันไปบ้าง แต่โหลวตงอวี้ไม่มีทางช่วยนางด้วยเรื่องเพียงแค่นี้ ชื่อเสียงของตระกูลโหลวอาจพังพินาศ หากเขาทำลายตระกูลหนึ่งเพียงเพื่ออิสตรี เรื่องโง่งมเหล่านี้เขาไม่มีทางยอมแน่นอน”“จริงหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าก็สบายใจ” เสียนหรูซวงซบใบหน้าเข้าหาอกแกร่งอีกครั้ง

“ดี เช่นนั้นก็อย่าให้มีข้อพลาดอีก อีกอย่าง...อย่าได้เอ่ยพาดพิงมาถึงข้าโดยเด็ดขาด ข้าจะให้คนของข้าเตรียมการ” โหลวตงอวี้พูดจบก็พับเก็บสัญญาในมือ ก่อนจะส่งให้ต้าเฮยที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ก่อนจะถึงวันที่ต้องส่งเขาไปยังคฤหาสน์ตระกูลเสียน ก็ให้เขาเป็นแขกของคฤหาสน์ฟางเยว่ของเราไปก่อน ส่งคนไปเฝ้าที่บ้านของเขาเอาไว้ให้ดี อย่าให้มีใครตื่นตระหนกจนแอบหนีไปเล่า หาไม่...ความอดทนของข้าอาจหมดลงเอาง่าย ๆ”“ขอรับ” ต้าเฮยรับคำก่อนจะเดินเข้าไปคว้าร่างอ่อนแรงของหลงจู๊หลัวเหยาขึ้น ลากอีกฝ่ายออกไปก่อนนำไปขังเอาไว้ยังโรงเก็บฟืนด้านหลัง ทั้งนี้ก็เพื่อเตรียมการให้เขาจดจำประโยคที่ต้องบอกต่อเอาไว้อย่างแม่นยำ หาไม่หากเขายังคงก่อเรื่องและทำผิดพลาดอีก คำขู่เมื่อครู่อาจจะไม่ใช่คำขู่อีกต่อไปเช้าวันต่อมาหลังจากที่คนทั้งคฤหาสน์ตระกูลเสียนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเสียนฉิงเยว่และเสียนหรูซวง แม้ลึก ๆ หลายคนจะแอบสะใจที่ในที่สุดเสียนหรูซวงก็โดนผู้อื่นเอาคืนบ้าง ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังคงสงสารเสียนฉิงเยว่ เพราะมีใครในตระกูลเสียนไม่รู้บ้างว่าเสียนฮั่วรักและตามใจบุตรสาวผู้นี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วทันทีที่สาวใช้เห็นเสียนฮั่วตรงไปยังเ

พูดเพียงเท่านั้นน้ำตาพลันหลั่งรินออกมาสองข้างแก้ม เสียนฉิงเยว่ยกมือขึ้นปัดมันออกด้วยท่าทีราวกับรำคาญ ทั้งไม่ต้องการเผยความอ่อนแอของตัวเอง หญิงสาวหันกลับมามองเสียนเหวินที่เหมือนจะยังคงเจ็บปวดกับประโยคเมื่อครู่ของผู้เป็นพี่ชายหญิงสาวคว้าท่อนแขนของอีกฝ่ายขึ้น พาเขาหมุนตัวออกไปขึ้นรถม้าคันเดียวกันกับนาง “เขาไม่ต้องการท่านแต่ข้าต้องการ เขาไม่รักท่านดังนั้นข้าจะรักท่าน เขาไม่ต้องการน้องชาย แต่ข้าต้องการพี่ชาย ท่านไปกับข้า!!!” นางประกาศกร้าวเสียนซีหลิวที่ถูกตบพลันยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น มองดูรถม้าสองคันที่เพิ่งจะเคลื่อนตัวออกไป หัวใจของเขาพลันบีบคั้นรุนแรง ความรู้สึกเหมือนร่างกายชาเยือกไปทั้งร่าง ทำให้เขาไม่อาจขยับตัวและเอ่ยคำพูดความเจ็บปวดเสียดลึกในอกที่เขาไม่อาจแยกแยะ ไม่รู้ว่าระหว่างสีหน้าของเสียนเหวิน หรือฝ่ามือของเสียนฉิงเยว่ อย่างใดกันแน่ที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากกว่ากัน“น้องรอง” เขาเอ่ยออกมาได้เพียงคำเดียว ทั้งยังทำได้เพียงมองตามขบวนรถม้านั่นวิ่งห่างออกไปหลังจากรถม้าจากไปไม่นานร่างเล็กของสาวใช้นางหนึ่งก็วิ่งหลบออกไปจากหลังประตูใหญ่ของคฤหาสน์ เสี่ยวหลิ่ววิ่งลัดเลาะไปตามเรือนหลัก จากน