Todos los capítulos de เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ: Capítulo 31 - Capítulo 40

ชายหนุ่มยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ“ชื่อเสียงของท่านไม่ใคร่จะดีนัก นั่นก็เพราะในตำหนักฮุ่ยเจ๋อมีบ่าวรับใช้เป็นเด็กหนุ่มมากมาย วันนี้ท่านแต่งข้าเป็นนายท่าน ทั้งยังขนสมบัติมากมายซึ่งองค์จักรพรรดินีพระราชทานให้เข้ามาในคฤหาสน์ เชื่อว่าจากนี้ไปคงมีบุรุษน้อยใหญ่เสนอตัวเข้ามาเป็นข้ารับใช้ของท่านที่นี่กระมัง”เซียงป่ายเหอสำลักออกมาทันทีที่เขาเอ่ยจบ“ท่านล้อเล่นอะไรกัน!!”มองดูใบหน้าจริงจังของเขา นางถึงกับปวดศีรษะ คิดๆ ดูแล้วมีความเป็นไปได้เป็นอย่างมาก เนื่องจากทรัพย์สมบัติมากมายที่นางขนมาด้วยนั้น เล่นเอาขบวนรถม้ายาวเหยียดคราแรกนึกว่าจะมีเพียงของพระราชทานไม่กี่รถม้า หากแต่พอถึงวันจริงๆ เข้า ขันทีและนางกำนัลกลับได้รับคำสั่งให้ขนทุกอย่างในตำหนักฮุ่ยเจ๋อออกมาด้วยและเรื่องนี้ทำเอานางอ้าปากค้าง เพราะหากมองจากสายตาเปล่าแล้ว ของมีค่าในตำหนักฮุ่ยเจ๋อนั้น ยังมีมากกว่าของพระราชทานเสียด้วยซ้ำนาง...เอ่อ กลายเป็นเศรษฐีนีแล้วสินะ“ข้าวของมีค่า ข้าได้ให้ท่านพ่อบ้านขนลงไปเก็บในห้องลับใต้ดิน ทั้งหมดแบ่งออกเป็นสองส่วน เรือนหลักด้านซ้ายขวาเพราะขนาดไม่พอที่จะใส่ในห้องเดียว เสื้อผ้าถูกขนเข้ามาเก็บในนี้ บ่าวไ

หญิงสาวหรี่ดวงตามองคนตรงหน้า “เจ้าแทบจะเอาชีวิตไม่รอด แล้วข้าเล่า” นางยังคงรักษาสีหน้าและน้ำเสียง ทั้งที่ในใจเกิดความหวังขึ้นมา สตรีตรงหน้าอาจไขความกระจ่างในหลายๆ เรื่องให้นางได้“เรื่องนั้น...” เห็นอีกฝ่ายจนด้วยคำพูด เซียงป่ายเหอก็แสร้งทำเป็นแค่นยิ้ม “เจ้าบอกว่าเจ้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด แล้วข้าต่างกับเจ้าตรงไหน เจ้ารู้หรือไม่ว่านับจากฟื้นขึ้นมาข้าเป็นเช่นไรบ้าง ข้าถูกบีบให้แต่งนายท่าน ทั้งยังย้ายออกมาจากวังหลวงกะทันหันเช่นนี้ เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องที่ข้าเลือกได้เช่นนั้นหรือ”หลังจากตัดสินใจโยนหินถามทางออกไป เซียงป่ายเหอก็พิจารณาท่าทีและสีหน้าของสตรีตรงหน้าอย่างถ้วนถี่ นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมามากน้อยเพียงใด ดังนั้นนางจึงจำเป็นต้องหยั่งเชิงออกไปก่อน ซึ่งก็เห็นชัดว่าได้ผล หากให้นางมองจากท่าทีอึกอักนั้น“ข้าไม่คิดว่าอิ่นฮูหยินจะช่วยพวกเขาลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้ ข้าเองก็แทบเอาชีวิตรอดกลับออกมาไม่ได้ ข้า...” ท่าทีรู้สึกผิดนั้นทำให้หัวใจของเซียงป่ายเหอเต้นรัว“ช่วยพวกเขาลงมือหรือ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น “หรือว่า...”“เจ้าไม่รู้หรอกหรือ” สตรีนางนั้นเลิกคิ้วมองนา

มองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของหญิงสาว หลินหยางกลับไม่ได้ยินดีอย่างที่คิด เขามองดูความสับสนที่ปะปนมาด้วยความหวาดหวั่นนั้นด้วยความไม่สบายใจ“กลัวข้าหรือ” เขาก้าวเข้าไปชิดนางอีกหนึ่งก้าว แต่พลันพบว่านางถอยหนีเขาไปหนึ่งก้าวเช่นกัน“มิใช่ว่าชาวยุทธ์ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักไม่ว่าแคว้นใดหรอกหรือ”“ไม่มีกฎข้อห้ามนี่” เขากล่าว“แต่...” คิดๆ ดูแล้วเขาก็พูดถูก นางอ่านในนิยายแต่ละเรื่องก็มักจะเป็นอย่างที่นางเอ่ย แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย “แล้วท่าน...เพราะอะไรท่านต้อง” นางมุ่นคิ้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องการถามอะไรเขานางกำลังสับสน“ท่านรู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ว่าผู้ใดหมายเอาชีวิตข้า”“ใช่”“รู้อยู่แล้วว่าอิ่นฮูหยินเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการวางยาพิษ”“รู้”เพราะนางก้มหน้าจึงไม่รู้ว่าเขาก้าวเข้ามาหยุดยืนจนชิด กว่าจะเงยหน้าขึ้นหมายเอ่ยถามอีกสักประโยค หญิงสาวพลันต้องสะดุ้งกับความใกล้ชิดที่เกินกว่าคราใดของทั้งคู่“จื่อฮวา จำแท่นฝนหมึกหยกอันนั้นได้หรือไม่”นางมองเขาด้วยดวงตางุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาเอ่ยถึงแท่นฝนหมึกที่นางมอบให้ด้วยเหตุใด ขณะกำลังจะขยับถอยไปอีกก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง เอวอรชรก

อืม ดูเหมือนวันนี้กลิ่นกายของเขาจะเปลี่ยนไปจริงๆในยามปกติกลิ่นกายของเขาในยามที่เข้าใกล้นาง นางมักจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชากับเปลือกสนหน้าร้อน แต่วันนี้นางกลับได้กลิ่นหอมเย็นของติงเซียง[1]ปะปนมาด้วยเซียงป่ายเหอสะท้านเฮือก เพราะเผลอคิดไปเรื่อย กระทั่งหลินหยางชิดหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่าลงบนผิวแก้มของนาง ทำให้รู้สึกวูบวาบไปทั้งกาย“คือ...” นางหายใจติดขัด ในยามที่ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนสาบเสื้อ กระทั่งไล้ปลายนิ้วลงไปช้าๆ โดยไม่ให้สัมผัสไปลงลึกไปยังร่างกายใต้ชุดตัวในบางเบาถึงตอนนี้ได้แต่เม้มปากท่องขันติในใจ ลมหายใจหรือก็ติดขัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดล้อกันเล่น นี่เป็นเรื่องล้อเล่นแน่ๆ …ทุกอย่างที่นี่กลับตาลปัตรกับสิ่งที่นางจินตนาการ นางอ่านนิยายมาก็มาก ส่วนใหญ่แล้วมีแต่บุรุษที่เป็นฝ่ายถูกสตรียั่วยวน แต่มาวันนี้นางกลับถูกบุรุษหล่อเหลายั่วยวนเสียอย่างนั้นแม้ตอนนี้จะอยู่ในร่างเซียงป่ายเหอ แต่แท้จริงตัวนางนับว่าอายุไม่น้อย ผ่านอะไรๆ มามาก การถูกยั่วยวนเช่นนี้สำหรับสาวหื่น นับเป็นการฝืนทนอันทรมานที่สุด เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าหลินหยางผู้นี้เป็นตัวอันตรายที่นางสมควรหลีกเลี่ยง

นับตั้งแต่การย้ายออกมาจากวังหลวง แน่นอนว่าชาวบ้านต่างก็ให้ความสนใจในตัวปราชญ์หญิงอย่างเซียงป่ายเหอ แม้ว่าในยามนี้นางจะไม่ได้มีตำแหน่งเป็นขุนนาง หรือปราชญ์ของแคว้นแล้วแต่ถึงอย่างนั้นชื่อเสียงของนางก็ยังคงเป็นที่รู้จัก และนั่นทำให้หลายคนที่ยังไม่เคยพบ กระหายที่จะได้พบและสนทนากับเซียงป่ายเหอสักครั้ง ซึ่งนั่นก็ส่งผลต่อคนรอบข้างหญิงสาวไปด้วย อย่างเช่นหลินหยางเป็นต้นแม้ทั้งเซียงป่ายเหอและหลินหยางจะเก็บตัวเงียบ แต่ถึงอย่างนั้นจำนวนคนที่ต่างก็แวะเวียนมาหาก็ยังมีมาก ทั้งยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆขุนนางน้อยใหญ่แม้ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังส่งเหล่าคหบดีหรือคนของตัวเอง แวะเวียนมาเยี่ยมและมอบของกำนัล จนเรียกได้ว่าคฤหาสน์จื่อฮวานั้นคึกคักยิ่งนัก“นายหญิง ท่านทำแบบนี้ไม่คิดว่าเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ”หลิ่งจือมองไปยังผู้เป็นนายที่นั่งชมมวลบุปผาในสวนอย่างสบายใจ ในขณะที่หลินหยางกำลังทำหน้าที่รับหน้าผู้มาเยือนครั้งแล้วครั้งเล่า นางก็ได้แต่รู้สึกเห็นใจเซียงป่ายเหอมองค้อนคนของตนคราหนึ่ง นางมองเหม่อไปยังดอกจื่อเถิงซึ่งเลื้อยไปตามซุ้มทางเดิน สีม่วงอมชมพูของกลีบดอกซึ่งกำลังเบ่งบาน ทำให้นางรู้สึกว่