Todos los capítulos de เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ตอนที่ขึ้นครองบัลลังก์ ฐานะของเขาถูกขุนนางบางคนขุดคุ้ย การประกาศให้เขาเป็นนายท่านของจักรพรรดินี เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ขุนนางทั้งหลายไว้ชีวิตนายท่านอิ่นเหยียน หาไม่สักวันเหล่าขุนนางต้องหาทางกำจัดเขาแน่”“และเพราะอย่างนี้เขาจึงไม่อาจไม่ยอมรับ ชีวิตเขาและมารดาตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นเขาจึงยินยอม ปล่อยให้เซียงป่ายเหอทนอยู่กับความอัดอั้น” นางพึมพำทั้งยังครุ่นคิดคนเดียวเงียบๆหากเป็นตัวนางเล่า บุรุษที่นางชอบพอทั้งยังยินยอมทำทุกอย่างให้ มาวันหนึ่งกลับต้องรักษาชีวิต ด้วยการแต่งให้ผู้อื่น เช่นนี้นางจะเจ็บปวดเพียงใดกระนั้น...เมื่อคิดถึงความเห็นแก่ตัวของอิ่นเหยียน นางกลับไม่อาจทำใจให้อภัยเขาได้ แม้จะบอกว่ารักจนไม่อาจสูญเสียจึงทำเช่นนั้นแต่ฐานะของเซียงป่ายเหอคือปราชญ์หญิงแคว้นฉิน เขาไม่กลัวว่านางจะตกต่ำหากทำสำเร็จ ถึงกับมีความคิดจะให้นางอยู่ในเงามืดที่เขายัดเยียดให้ตลอดไป กระทั่งไม่อาจไปจากเขา บุรุษเช่นนี้ช่างสมควรตายจริงๆ!!!หลายวันก่อนถึงงานสำคัญ เซียงป่ายเหอเก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนัก นางไม่ออกไปไหน ไม่ออกไปพบใคร ทั้งยังไม่ให้ใครเข้าพบ การที่ทั่วทั้งตำหนักเต็มไปด้วยสายลับมากมาย ทำให้นางคร้านที

หากแต่ทันทีที่รู้ว่าหลินหยางกำลังพยายามดึงเซียงป่ายเหอออกจากราชสำนักแคว้นฉิน เขาไหนเลยจะไม่ยินดีเซียงป่ายเหอผู้นี้ช่วยให้จูเชวี่ยขึ้นครองบัลลังก์ โดยไม่สูญเสียเลือดเนื้อ ประชาชนรักใคร่นับถือ ขุนนางมากมายแม้เกลียดชัง แต่กลับไม่อาจล่วงเกินคนเช่นนี้หากแคว้นฉู่ไม่มี เช่นนั้นหากทำให้แคว้นฉินเองก็ไม่มี เช่นนี้เขาเองนับว่าได้ผลประโยชน์ไปด้วยทันทีที่เซี่ยซูจากไปเฟยอวี่ก็เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง ในมือของเขายังมีถ้วยใบเล็ก ในนั้นมีของเหลวกลิ่นฉุนซึ่งมีไอความร้อนลอยกรุ่น“นายท่าน”“อืม” หลินหยางรับถ้วยไปก่อนจิบคำหนึ่ง “เหตุใดข้ารู้สึกว่ายาขมกว่าทุกวัน วันนี้ข้าทำตัวดีไม่หาเรื่องใส่ตัว แต่ทำไมข้าจึงสังหรณ์ใจว่าเจ้าลอบใส่หวงเหลียน[1]เพิ่มเข้าไป”ใบหน้าไร้อารมณ์ของเฟยอวี่ ทำให้หลินหยางจนใจ เขาเหลือบมองยาในถ้วยจากนั้นตั้งใจจะวางลงเสียงกระแอมของเฟยอวี่ดังขึ้น ดังนั้นหลินหยางจึงได้แต่ถอนหายใจก่อนดื่มเข้าไปจนหมด ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเล็กน้อย เขาลอบมองสีหน้าพออกพอใจของเฟยอวี่ จากนั้นก็ได้แต่รีบรินชาขึ้นมากลั้วคอ“ข้าน้อยกำชับเถ้าแก่เนี๊ยผู้นั้นเอาไว้แล้ว จะไม่มีใครรู้ว่าคฤหาสน์หลังนั้นเดิมทีเป็นของผู้ใด

ดังนั้นสินสอดทั้งหมดของบ่าวสาวที่นำมารวมกัน จะกลายเป็นสินสมรส โดยสินสมรสนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับสินเดิมของทั้งสองที่ถูกแยกออกอย่างชัดเจนเซียงป่ายเหอได้แต่ถอนหายใจออกมา การแต่งงานที่เต็มไปด้วยความอึดอัดนี้ นางไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร นางทั้งยินดีที่หลุดพ้นจากทั้งอิ่นเหยียนและราชสำนัก ทั้งไม่ยินดีที่นางไม่รู้จักหลินหยางดีพอแต่จะให้อยู่เฉยไม่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด ผู้ใดเล่าจะโง่งมนั่งรอให้ความตายมาเยือน หันไปด้านซ้ายก็มีหอกมาจ่อคอ หันไปด้านขวาก็มีคมดาบรออยู่เช่นนี้แล้วนางขอลองเดินตรงไปข้างหน้าก็แล้วกัน แม้หลินหยางเองก็ใช่ว่าจะเชื่อใจได้ แต่อย่างน้อยนางก็ไม่รู้สึกถึงการคุกคามจากเขาเลยสักครั้ง“ท่านปราชญ์”เสียงนั้นเรียกความสนใจของหญิงสาว เซียงป่ายเหอหันไปมองสตรีวัยกลางคนซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มของอีกฝ่ายทำให้นางสงสัย ในมือของนางมีจอกสุราสองจอก“ข้าขอดื่มอวยพรให้ท่าน”“อ้อ” นางรับจอกสุรามาจากนั้นตั้งใจจะดื่ม หากแต่มือใหญ่กลับรับไว้แทน“นางดื่มมากเกินไปแล้ว”รอยยิ้มอบอุ่นนั้น ทำให้หัวคิ้วของหญิงสาวกระตุก รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาที่วันนี้ดูเขาจะเจ้ากี้เจ้าการนางเหลือเกิน“ข้าดื่มแทนเอง” เขากล่า

ทันทีที่ลืมตาตื่นเซียงป่ายเหอต้องนิ่วหน้า นางปวดศีรษะจนแทบระเบิด นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเพิ่งจะแต่งงานหญิงสาวก็กลอกตามองซ้ายขวา ความทรงจำสุดท้ายก็คืออิ่นฮูหยิน จากนั้นทุกอย่างล้วนว่างเปล่า“ตื่นแล้วหรือ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของหลินหยาง ทำให้หญิงสาวหันขวับไปมอง ชายหนุ่มซึ่งแต่งกายเรียบร้อยนั่งรออยู่บนโต๊ะ ในมือใหญ่มีหนังสือนิยายประโลมโลกที่หลิ่งจือยึดมาจากเหล่าขันทีและนางกำนัลที่สำคัญนางจำได้ว่ามันเป็นนิยายประกอบภาพวาด ในวันที่นางและเขาตกลงไปในทะเลสาบของตำหนักฮุ่ยเจ๋อ“วาดภาพได้สวยดี” เขาชมก่อนวางหนังสือเล่มนั้นลง รินชาใส่ถ้วยจากนั้นก็ถือเดินเข้ามายังหน้าเตียง “ท่านดื่มสุราเข้าไปไม่น้อย จิบชาเสียหน่อย อีกครู่นางกำนัลเหล่านั้นจะยกน้ำร้อนเข้ามา”เซียงป่ายเหอไม่ใช่สตรีอ่อนต่อโลก นางก้มลงมองสำรวจตัวเองที่อยู่ในชุดตัวใน และในใจก็คล้ายตระหนักว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอย่างแน่นอนที่เขาว่ากันว่าดื่มจนเมามาย ตื่นเช้าจำอะไรไม่ได้ขนาดโดนล่วงเกินยังไม่รู้ อันนี้นางขอคัดค้าน แม้จะจำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกไปบ้าง แต่ที่แน่ๆ ร่างกายที่เป็นปกติทุกอย่างก็คือคำตอบว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทั้งเขาและนางไม่ได้เข้าห

“ได้ยินมาว่าท่านชมชอบความรื่นหูรื่นตา” เขากระซิบและทันได้มองเห็นความงุนงงในดวงตาอีกฝ่าย รอยยิ้มแตะแต้มยังมุมปาก“ไม่ทราบว่าข้านับว่ารื่นหูรื่นตาพอสำหรับท่านหรือไม่” ไม่พูดเปล่าเขายังเอียงใบหน้าเข้ามาอีกด้วยท่าทีล่อแหลมหนอย...ถึงกับกล้าใช้แผนชายงามกับนางเรอะ!!!เซียงป่ายเหอกัดปากเพราะกลัวเผลอพยักหน้า นางหดคอกลับไป กระทั่งยึดกายนั่งหลังตรงมองไปด้านหน้าหล่อเหลาขั้นเทพขนาดนี้นางให้ผ่าน!!!แม้ในใจจะกรีดร้องแบบนั้น แต่ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยเย็นชา“เลิกล้อเล่นได้แล้ว”กล่าวจบก็ลอบกลืนน้ำลาย ในใจก่นด่าตัวเองไปหลายรอบ เพราะหากเขาใช้แผนนี้จริง มีหวังนางได้พ่ายแพ้ยับเยินอย่างไม่ต้องสงสัย ก็ดูสิมีหนุ่มหล่อมาเกยถึงหน้าเตียง สาวหื่นอย่างนางไหนเลยไม่หวั่นไหวเฮ้อ!! ท่องขันติไปยัยลิลลี่เอ้ย!!ป้ายอักษร ‘คฤหาสน์จื่อฮวา’ ทำให้เซียงป่ายเหอมุ่นคิ้วลงอย่างครุ่นคิด เมื่อหันไปมองหลินหยาง ชายหนุ่มกลับกำลังสั่งการพ่อบ้านคนใหม่ของคฤหาสน์อย่างกระตือรือร้นหลิ่งจือเห็นท่าทีของผู้เป็นนายก็ก้าวเข้ามากระซิบเสียงเบา “นี่เป็นลายพระหัตถ์องค์จักรพรรดินี คุณชายหลิน... ข้าน้อยหมายถึงนายท่าน เขาบอกว่าทรงพระราชทานด้ว