All Chapters of เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ: Chapter 11 - Chapter 20

นางกำนัลน้อยที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ทำเอาทหารยามหน้าประตูวังหลวงหงุดหงิด หากไม่ติดตรงที่ว่าหลิ่งจือเป็นถึงองครักษ์ของท่านปราชญ์ที่ผู้คนแคว้นฉินต่างก็นับถือ เขาจะตวาดออกมาให้อีกฝ่ายเลิกทำท่าทางเช่นนี้เสียทีรู้ๆ อยู่ว่านางกำนัลในวังหลวงต่างก็อ่อนแอบอบบาง นานๆ ครั้งพวกนางจะได้รับอนุญาตให้ออกจากวังหลวงไปทำธุระให้ผู้เป็นนาย แต่ทุกครั้งจำเป็นต้องก้มหน้าก้มตาทำเหมือนหวาดกลัวหนักหนาเช่นนี้ด้วยหรือ“ข้าไปได้แล้วกระมัง” หลิ่งจือเอ่ยถามราวกำลังรำคาญ“เชิญ”หลิ่งจือปรายตามองนางกำนัลเบื้องหลัง จากนั้นก็ทั้งสองก็เดินออกจากประตูวังหลวง ตรงไปตามถนนเป้าจื่อซึ่งเป็นย่านที่คึกคักที่สุด ทั้งยังมีคฤหาสน์หลังงามที่กำลังประกาศขายฟังดูเถ้าแก่เนี้ยซึ่งเป็นคนกลางพูดพล่ามว่าคฤหาสน์หลังดังกล่าวดีอย่างนู้นอย่างนี้ เซียงป่ายเหอได้แต่ลอบถอนหายใจ นางโบกมือให้หลิ่งจือเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปดูด้านใน มอบอำนาจการตัดสินใจให้อีกฝ่ายเต็มที่ ส่วนนางที่ยังคงอยู่ในคราบของนางกำนัลกลับนั่งลงยังเก๋งแปดเหลี่ยมหลังเล็กในสวนมองดูต้นหลิวสองต้นซึ่งปลูกอยู่ริมสระจำลองขนาดเล็ก เซียงป่ายเหอได้แต่ครุ่นคิดด้วยความหนักใจ อิสระที่นางได้รับจะว

หลินหยางมองหญิงสาวด้วยดวงตาพิจารณาอยู่นาน กระทั่งละสายตาไปมองเฟยอวี่ จากนั้นจึงมุ่นคิ้วเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติโดยรอบ มือใหญ่ยืนออกไปคว้าต้นแขนของเซียงป่ายเหอ ก่อนจะดึงนางให้หมุนตัวกลับมา“อย่าพูดอะไร เดินตามข้ามา”“ท่านจะทำอะไร”“เราถูกสะกดรอย” เขาสบตากับเฟยอวี่“ท่านพาท่านปราชญ์เข้าไปในตรอกข้างหน้า ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนมีมากกว่าสิบคน”หลิ่งจือหรี่ดวงตามองคนทั้งสอง จากนั้นจึงรั้งร่างเซียงป่ายเหอเอาไว้ “ข้าจะพาท่านปราชญ์กลับ”“อย่าโง่ไปหน่อยเลย” เฟยอวี่กล่าว “เจ้าคิดว่ารับมือพวกเขาได้โดยง่ายหรือ” เอ่ยจบก็เงยหน้าขึ้นมองชั้นสอง “คิดว่าพวกเขารั้งอยู่ข้างบนโดยมีเพียงกระบี่หรือไร”หลิ่งจือขมวดคิ้ว ประสบการณ์ที่ผู้เป็นนายถูกลอบสังหารที่ตำหนักฮุ่ยเจ๋อทำให้นางลังเล “พวกเขาตามท่านมาหรือไร เหตุใดจึงรู้รายละเอียดมากมายถึงเพียงนี้”“เข้าใจผิดแล้ว” หลินหยางเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ากับเฟยอวี่หาใช่เป้าหมายไม่”เซียงป่ายเหอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มนิ่ง “คนเหล่านี้เป็นพวกเดียวกันกับพวกที่กล้าบุกเข้าไปในวังหลวงหรือ”“ไม่ต้องกังวล” หลินหยางกล่าว “ไม่ใช่เพราะวังหลวงป้องกันหละหลวม แต่เป็นเพราะมีคนให้ความช่วยเหลือ ค

ใบหน้าซีดเซียวของหลินหยาง ทำให้หญิงสาวชะงัก นางเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเตียง มองดูชายหนุ่มที่ถูกประคองขึ้นนั่งพิงหัวเตียง หัวคิ้วของนางพลันขมวดมุ่นขณะที่กำลังครุ่นคิดเงียบๆ หลินหยางพลันเงยหน้ามองเฟยอวี่ “ข้าขอสนทนากับท่านปราชญ์สักครู่เถิด”“ขอรับ”“เช่นนั้นข้าจะพาแม่นางหลิ่งจือไปรอด้านนอก เชิญ”เห็นท่าทีของเซี่ยซู เซียงป่ายเหอให้รู้สึกสงสัยยิ่งนัก เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเซี่ยซูผู้นี้ช่างให้เกียรติหลินหยางยิ่งนัก เพราะหากนางได้ยินมาไม่ผิด มิใช่อีกฝ่ายแนะนำว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นเพียงกุนซือผู้ติดตามหรอกหรือยังมี...เฟยอวี่ผู้นี้ฝีมือร้ายกาจยิ่ง บางทีอาจจะฝีมือดีกว่าหลิ่งจือด้วยซ้ำ นางยังคิดว่าแท้ที่จริงเขาเป็นคนคุ้มกันของเซี่ยซู แต่ในยามออกไปชมเมืองหลวงแคว้นฉิน เซี่ยซูกลับให้เฟยอวี่ตามไปคุ้มครองผู้ติดตามคนหนึ่งเรื่องนี้ดูไม่สมเหตุสมผลเลย“ข้ายังคิดว่าหากท่านไม่มา ข้าอาจให้คนไปเชิญท่านมา”“ท่านต้องการพบข้าหรือ”“ถูกต้อง”“เช่นนั้นเชิญกล่าว”“ท่านเองก็มิใช่มีเรื่องสงสัยในใจหรอกหรือ เช่นนั้นข้าให้ท่านพูดก่อนก็แล้วกัน”เขารู้!!!นางหรี่ดวงตาสองมองเขาด้วยสายตาพิจารณา กระนั้นกลับไม่อาจคาดเ

ดูเหมือนบทสนทนาจะชะงักลงไปครู่ใหญ่ ก่อนที่จูเชวี่ยจะถอนหายใจออกมา “เช่นนั้นมอบหยกชั้นดีสองรถม้า เงินหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าไหมยี่สิบพับให้เซียงป่ายเหอ นับจากนี้ให้ย้ายออกจากตำหนักฮุ่ยเจ๋อ งานมงคลจัดพร้อมกับงานเลี้ยงเลยก็แล้วกัน ฉุกละหุกไปหน่อยแต่นับว่ามีสักขีพยานจากสี่แคว้น ไม่มีเรื่องใดยอดเยี่ยมไปกว่านี้อีกแล้ว”“กระหม่อม/หม่อมฉันขอบพระทัยองค์จักรพรรดินี”“เช่นนั้นข้าจะปล่อยให้บ่าวสาวอยู่กันตามลำพัง”ก่อนจากไปเซี่ยซูเองก็มองหลินหยางด้วยดวงตาเคร่งเครียด เขาละสายตามามองเซียงป่ายเหอ จากนั้นก็ถอนหายใจไม่พูดอะไรจนกระทั่งเดินออกไปจากห้องเซียงป่ายเหอที่คุกเข่าอยู่บนพื้นทิ้งตัวลงนั่ง นางมองตรงไปยังประตูด้วยท่าทีเหม่อลอย ผิดกับหลินหยางที่มองพิจารณานางอย่างจริงจัง“เหตุใดไม่ปฏิเสธ” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ“แล้วเหตุใดข้าต้องปฏิเสธ”เขาประหลาดใจเล็กน้อย “เพราะท่านปฏิเสธได้”“ปฏิเสธได้ครั้งหนึ่งแล้วครั้งต่อไปเล่า” นางกล่าวก่อนลุกขึ้นยืนพร้อมกับจัดเสื้อผ้านางคิดเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้เสแสร้ง เห็นชัดขนาดนี้ว่าจักรพรรดินีทรงกระตือรือร้นเรื่องที่นางจะออกจากวังหลวงถึงเพียงนี้ ปฏิเสธครั้งนี้ได้ก็รังแต่ต้องมาปว

เงาร่างปราดเปรียวแวบผ่านเข้ามาในคลองสายตา พร้อมๆ กันนั้นเสียงบางอย่างก็ฟาดลงไปยังหลังคอของอิ่นเหยียน ร่างของเขาเอนล้มลงไปข้างกายของเซียงป่ายเหอ พร้อมกับใบหน้าเย็นชาของเฟยอวี่ที่ปรากฏ“เป็นเจ้า” หญิงสาวหรี่ดวงตามองเขา เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเฟยอวี่มองริมฝีปากที่ยังคงเปรอะเปื้อนเลือด จากนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย เมื่อมองไปยังมือของนาง มือใหญ่คว้ามือนางก่อนออกแรงง้างเล็บที่ยังคงจิกลงไปยังกลางฝ่ามือออก“ท่านปราชญ์!” นั่นเป็นเสียงของหลิ่งจือเซียงป่ายเหอถอนหายใจออกมาในที่สุด “เหตุใดข้าจึงไม่แปลกใจที่พบพวกท่านในตำหนักฮุ่ยเจ๋อ”“นั่นเพราะตัวข้าผู้ซึ่งเป็นว่าที่ ‘นายท่าน’ มีหน้าที่ปกป้องท่านปราชญ์อย่างไรเล่า”“ข้าสมควรซาบซึ้งใจหรือไม่”ระหว่างที่คนทั้งสองเหมือนกำลังหยอกล้อกันเสียงเรียบ เฟยอวี่ก็หิ้วร่างหมดสติของอิ่นเหยียน ‘โยน’ ออกไปให้เหล่าขันทีที่ก่อนหน้านี้ถูกหลิ่งจือสั่งสอนจนสะบักสะบอม“หากข้าได้ยินข่าวลือแปลกๆ เกิดขึ้น พวกเจ้ารวมไปถึงครอบครัวทั้งหมด อย่าหวังรอดชีวิตไปได้” หลิ่งจือเอ่ยเสียงเย็น“ไสหัวไป พานายของพวกเจ้ากลับไปด้วย จำไว้ว่าวันนี้เขาดื่มเหล้าจนเมามาย ไม่ได้ก้าวออกจากตำหน