Todos los capítulos de เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ: Capítulo 51 - Capítulo 60

นางไม่ได้โกหก เพราะตอนสมัยเรียนอาศัยอยู่ที่หอพัก นางเองก็ชอบต้มบะหมี่กินอยู่บ่อยครั้ง อีกอย่างคนครัวเองก็ทำเส้นบะหมี่เอาไว้เรียบร้อยแล้ว นางหาต้องมานั่งนวดแป้งเองเสียหน่อย“อย่าโกรธอีกข้าเลย ข้าทำบะหมี่ให้ท่านเป็นการไถ่โทษ ดีหรือไม่” นางยิ้มพร้อมกับถูไถปลายคางเข้ากับไหล่หนาหลินหยางมองท่าทีน่ารักของนางอย่างเหม่อลอย เขากระแอมออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่ารอบกายยังมีคนอื่น “ก็ได้”มองเห็นดวงตาที่ลดความแข็งกร้าวลง แม้ลึกๆ นางจะประหลาดใจที่การออดอ้อนของนางได้ผล แต่นางก็ยังยิ้มออกมาก่อนดึงชายหนุ่มให้ออกเดินไปยังห้องครัวเมื่อไปถึงแม้บรรดาบ่าวไพร่จะตกใจ แต่หลินหยางที่รีบไล่คนก็ไม่ปล่อยให้ผู้ใดได้สงสัยนาน สายตาคมมองปราดเดียวบ่าวไพร่ก็เผ่นแนบไปจนหมดมองดูเตาไฟที่ยังลุกโชน หญิงสาวเดินสำรวจทุกอย่างไปรอบหนึ่ง จากนั้นจึงพับแขนเสื้อแล้วเลือกที่จะทำบะหมี่เผ็ด โดยเริ่มจากต้มน้ำซุปแบบเร่งด่วน ด้วยซี่โครงไก่นำมาสับชิ้นเล็กๆ พร้อมกับเครื่องเทศ จากนั้นจึงนำพริกมาคั่วไฟแล้วตำจนละเอียดกลิ่นพริกเผ็ดร้อนทำให้หลินหยางขมวดคิ้ว “ข้าไม่กินเผ็ด” เขาเอ่ยเสียงเรียบด้วยใบหน้าที่ยังคงบูดบึ้ง เมื่อเห็นนางใช้พริกหลายเม็ด จน

เขาสบถคำหยาบออกมาหลายคำ จากนั้นก็ก้าวเดินออกไป ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ยืนมองการประลองของสาวงามและรองแม่ทัพหนุ่ม“คนที่ข้าให้ตามคุ้มครองนางเล่า”“ยังไม่ส่งข่าวมาเลยขอรับ”“ส่งข่าวไปยังคนของเราทั่วทุกที่ของแคว้นฉิน ไม่ว่าจะอย่างไรต้องได้ข่าวนางภายในวันนี้”“ขอรับ!!”ยังเดินไปไม่ถึงไหนหลินหยางพลันชะงัก ด้วยเพราะเบื้องหน้าของเขานั้น ก็คือจีอวี้หลิงพร้อมกับสาวใช้และคนติดตาม ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้าไปหานางด้วยความร้อนใจ“แม่นางจี”“เอ๋ นี่มิใช่นายท่านของคฤหาสน์จื่อฮวาหรอกหรือ ท่านมิใช่หายตัวไปหรอกหรือ แล้วท่านรองแม่ทัพเล่า” จีอวี้หลิงที่หลงกลผู้อื่นมีท่าทีร้อนใจ“แม่นางจี นายหญิงเล่าขอรับ”“จื่อฮวามากับท่านใช่หรือไม่”“ท่านหมายถึงฉิงฟู่หรือ ใช่ นางมากับข้า...” มองไปด้านหลังที่ว่างเปล่า ดวงตาของจีอวี้หลิงพลันฉายแววงุนงง “เมื่อครู่ข้าร้อนใจเกินไปจึงเดินล่วงหน้ามาก่อน”“นางมาที่นี่กับท่านหรือ” หลินหยางเอ่ยถาม“ใช่ ข้าเห็นว่านางไม่อาจออกจากกำแพงเมืองจึงให้นางนั่งรถม้าของจวนมาด้วยกัน นางเป็นห่วงท่านมาก” จีอวี้หลิงเอ่ยจบก็มองเลยไปเบื้องหลังหลินหยางไม่ไกลนักเยว่ซานซื่อกำลังยืนสนทนากับสตรีงดงามนางหนึ่ง

นางสมควรยินดีกับคำชมนั้น หรือควรก่นด่าตัวเองที่หลินหยางยั่วยวนนางสำเร็จ เพราะไม่ว่าจะเป็นเพราะเขาหล่อเหลา เจ้าเล่ห์ ดึงดูด หรืออะไรก็ตาม ตอนนี้หัวใจของนางก็นับว่ายอมสยบแก่เขาแล้วเดินทางลัดเลาะตามป่าเขา หลบเร้น หลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน หรือหากเลี่ยงไม่ได้เซียงป่ายเหอก็มักจะปลอมตัวโดยมีหลิ่งจือคอยช่วย ทั้งสองหนึ่งปลอมเป็นหญิงชรา หนึ่งปลอมเป็นบุตรสาว ผู้ซึ่งเป็นม่ายสามีเพิ่งจะสิ้นใจ เดินทางด้วยเท้าไปเรื่อยๆ เอื่อยๆ นานถึงหนึ่งเดือนในที่สุดก็เข้าเขตเอ้อซานเซียงป่ายเหอในคราบของหญิงชราเงยหน้ามองหุบเขาเอ้อซานตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ตลอดระยะเวลาที่เดินทางนางได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับราชันตะวันออก ชื่อเสียงของเขานั้นเกินกว่าที่นางจะจินตนาการ และที่น่าประหลาดใจกว่าก็คือนางพบว่าชื่อเสียงของหลินหยางเป็นไปในทิศทางที่ดีผู้คนมากมายชื่นชมเขา ชาวยุทธ์ส่วนใหญ่เกรงอกเกรงใจ แต่ละคนล้วนแล้วแต่ให้เกียรติ แม้ในยามที่เอ่ยถึงเท่านั้น“หมู่บ้านตงหลิ่ว”เซียงป่ายเหอหาพบในที่สุด ครั้งก่อนหลินหยางเคยเล่าให้นางฟังว่าเขามีกระท่อมหลังหนึ่งบนหุบเขา น้อยคนนักที่จะล่วงรู้แม้แต่คนของราชันตะวันออก นางบอกทางคร่าวๆ ให้หลิ่

“ท่านคงไม่ได้กำลังคิดว่าตัวเองกลายเป็นชนชั้นแรงงานไปแล้วจริงๆ หรอกนะเจ้าคะ”“สนุกดีออก เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ”ได้ยินเช่นนั้นหลิ่งจือจึงจนด้วยคำพูด ดังนั้นจึงได้แต่หาเรื่องอื่นมาดึงดูดเซียงป่ายเหอออกจากความคิดไร้สาระ “ท่านจะไม่ถามถึงเรื่องที่ให้ข้าไปสืบหรือเจ้าคะ”“ข้ารอฟังอยู่”“ท่าทางท่านดูไม่เหมือนเลยสักนิด” หลิ่งจือหน้าบึ้ง“เอาน่าข้าอยากรู้จะตายอยู่แล้ว แต่กลับไปถึงบ้านก่อนก็แล้วกัน เจ้าดูสิฝนตั้งเค้ามาอีกแล้ว หากยังโอ้เอ้เราสองคนต้องเปียกฝนอย่างแน่นอน”จริงดังที่หญิงสาวพูด เพราะยังไม่ทันได้ถึงกระท่อม ฝนที่ตั้งเค้ามาก็เทกระหน่ำลงอย่างหนัก ทำเอาทั้งสองเปียกปอนจนรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้เสียงจามของเซียงป่ายเหอ ทำให้หลิ่งจือขมวดคิ้ว นางรินชาร้อนๆ ให้ผู้เป็นนายจากนั้นจึงห่มผ้าผืนหนาทับลงไปบนไหล่ของอีกฝ่าย“ท่านลองทายว่าข้าสืบได้อะไรมา”เซียงป่ายเหอใช้สองมือประคองถ้วยชา จากนั้นจึงทำหน้าตาราวครุ่นคิด “เขา...แน่นอนว่าต้องโมโหมากกระมัง”หลิ่งจือพยักหน้า “ทั่วยุทธภพร่ำลือเป็นเสียงเดียวกันว่าเขากำลังพลิกแผ่นดินตามหาสตรีนางหนึ่ง”“ไม่จริงหรอก พลิกแผ่นดินที่ไหนกัน ข้าอยู่ใต้จมูกเขาแท้ๆ”หลิ่งจื

หัวใจของนางบีบรัด เมื่อมองเห็นใบหน้าเย็นชานั้น ความคิดถึงและความโหยหาซึ่งวูบไหว ทำให้นางยากจะควบคุมใบหน้าและท่าทียินดีนางอยากลุกขึ้นและโผเข้าไปกอดเขา ให้สมกับความคิดถึงที่นางมีต่อเขา แต่กระนั้นที่นางทำก็คือมอง นั่นก็เพราะสีหน้าและท่าทางของเขา ราวกำลังกีดกันผู้คนไม่ให้เข้าใกล้หลินหยางเดินอ้อมไปนั่งลงยังอีกด้าน ข้างกายเซียงป่ายเหอ ตอนนี้คนทั้งสี่ต่างก็นั่งมองกันไปมา ยิ่งในยามที่หลินหยางวางกระดาษใบหนึ่งลงตรงหน้าจูเชวี่ย ทุกคนก็ยิ่งงุนงง“นี่เป็นสัญญาการจ้างวานที่ถูกทำขึ้น หากทำงานไม่สำเร็จพยัคฆ์ขาวจะจ่ายคืนสองเท่า ทองคำสิบรถม้าที่ทรงจ่ายเป็นค่าจ้างเพื่อสังหารเซียงป่ายเหอ ตอนนี้กระหม่อมจ่ายคืนพระองค์ยี่สิบรถม้าไม่ขาดไม่เกิน ของเดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว นับจากนี้อย่าได้ทรงยุ่งเกี่ยวกับฮูหยินของกระหม่อมอีก”“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”“ใต้หล้านี้มีเรื่องใดที่กระหม่อม ‘ตงจวิน’ ผู้นี้ต้องการ แล้วไม่ได้มาครอบครอง ยุทธภพนี้ราชันตะวันออกหาได้เกรงกลัวผู้ใดไม่ กระหม่อมไม่ชอบใช้กำลังให้สูญเสียเลือดเนื้อ จะจัดการเรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ขอเพียงกระหม่อมได้พยัคฆ์ขาวมาครอบครอง เรื่องการจ้างวานมือสังหารย่อมหม