เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ

ท่ามกลางความเย็นเยียบของฤดูหนาว ดอกเหมยเบ่งบานสะพรั่งท้าทายหิมะที่เริ่มโปรยปราย มองไปเหนือผิวน้ำของแม่น้ำแห่งโชคชะตา แพลำน้อยที่ลอยล่องเหนือผิวน้ำ ไหลเอื่อยไปโดยไร้จุดหมายบนแพถูกตบแต่งด้วยดอกป่ายเหอ[1]สีขาว ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่ว กระนั้นร่างอรชรงดงามดุจหยกซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ กลับไม่สะท้านต่อความหนาวเหน็บเสียงร่ำไห้ที่ดังอยู่เบื้องหลัง ขณะที่แพลำน้อยไหลออกห่างจากชายฝั่ง ทำให้บรรยากาศเศร้าโศกปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ว่ากันว่าปราชญ์หญิงแห่งแคว้นฉิน ผู้ซึ่งนำพาแคว้นให้พ้นภัยพิบัติได้สั่งเสียเอาไว้เช่นนั้น...หากแม้นนางสิ้นลมเมื่อใด ขอให้นำร่างของนางใส่ลงบนแพ นางต้องการให้แม่น้ำโอบกอดนาง ให้มหาสมุทรเปิดรับนางสู่อ้อมแขนเสียงร้องไห้ดังระงม ในยามที่แพลำน้อยไหลเรื่อยไปกับสายน้ำ ประชาชนมากมายร่ำไห้ นับจากนี้ไม่มีอีกแล้วปราชญ์หญิงผู้ปราดเปรื่องไม่มีแล้ว...เซียงป่ายเหอหากแต่...ดวงตาที่ปิดสนิทของหญิงสาวกะพริบเปิด ใบหน้าและดวงตาขาวซีดพลันเริ่มมีสีสัน ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจ หลังจากที่แน่นิ่งไปนานเสียงสำลักคราหนึ่งดังให้ได้ยิน ก่อนที่เสียงไอถี่ๆ จะตามมา อากาศหนาวเหน็บอาจไม่ส่งผลต่อร่าง

ภายหลังหญิงสาวจึงได้รู้ว่า บ่าวรับใช้เหล่านี้ถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในตำหนักฮุ่ยเจ๋อ หากกล้าก้าวออกไปมีโทษตายสถานเดียวทอดสายตามองไปยังทางเดินในสวน ดอกป่ายเหอหลากสีกำลังชูช่องดงามดึงดูดสายตาเอาไว้เป็นอย่างดี“ท่านปราชญ์” หลิ่งจือขมวดคิ้วทั้งยังเดินตามหญิงสาวมา“หลิ่งจือ ข้าอยากอยู่คนเดียวสักพัก”“เอ่อ”เมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายลังเล หญิงสาวพลันหันหลังกลับไปมอง หัวใจหดเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย ในใจรู้สึกกังวลเพราะแม้แต่อิสระเพียงชั่วครู่ นางก็ไม่ได้รับอนุญาตให้มีหรอกหรือ“ทำไมหรือ”น้ำเสียงนั้นแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาซึ่งจ้องเขม็งตรงมา ทำให้หลิ่งจือกลืนน้ำลาย ในใจครุ่นคิดว่านางคงคิดไปเอง ผู้เป็นนายหาได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าน้อยจะถอยออกไป หากท่านปราชญ์ต้องการสิ่งใด ข้าน้อย”“ไม่ต้อง ข้าอยากอยู่คนเดียวเพื่อคิดอะไรเงียบๆ หากคิดตกแล้วจะกลับเข้าไปเอง”“เจ้าค่ะ”หลิ่งจือมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปด้วยดวงตาหลากหลาย บางครานางกลับยังคงรู้สึกว่าเซียงป่ายเหอตรงหน้า คือหญิงสาวแปลกหน้าที่นางไม่เคยรู้จักในที่สุดหญิงสาวก็ได้อยู่คนเดียว แต่การอยู่คนเดียวเช่นนี้กลับทำให้รู้สึกโดด

“เพื่อเป็นการตัดปัญหา ข้าน้อยคิดว่าท่านควรแต่งนายท่านเข้าตำหนัก มีเพียงทางนี้ท่านจึงจะสามารถออกจากวังหลวงได้”“เอ๋” เซียงป่ายเหอเลิกคิ้ว“คือ...ท่านอาจยังไม่ต้องแต่งนายท่านก็ได้ เพียงรับข้ารับใช้สักหลายๆ คน”“เดี๋ยวๆ ข้ารับใช้มิใช่เต็มตำหนักหรอกหรือ แล้วข้า...”“ข้าน้อยไม่ได้หมายถึงบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ ข้าน้อยหมายถึงข้ารับใช้ เอ่อ ที่คอยอุ่นเตียง”สวรรค์!!! ลิลลี่จะเป็นลมอ่านนิยายมาก็หลายเรื่อง มีบ้างที่นางเอกมีสามีหลายๆ คน แต่นี่ถึงกับแยกนายท่านและข้ารับใช้ ราวกับมีเมียหลวงเมียน้อยโอย... ในที่สุดก็แยกออก‘นายท่าน’ ในที่นี้ก็คือบุรุษที่สตรีแคว้นฉินแต่งเข้าบ้าน หรือก็คือสามีหลวง...กระมังส่วน ‘ข้ารับใช้’ ก็คืออนุนั่นเอง“หลิ่งจือ”“เจ้าคะ”“ข้าอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกสักพัก เจ้าไม่ต้องตามมา” นางต้องการเวลาในการตั้งสติเสียหน่อยในยามที่เดินออกมาจากห้อง หญิงสาวเดินสวนกับบ่าวรับใช้ในตำหนักฮุ่ยเจ๋อ ใบหน้าเยาว์วัยของเด็กหนุ่มหลายคน ทำให้นางอดที่จะสะท้อนใจขึ้นมาไม่ได้เด็กหลายคนยังอายุไม่ถึงสิบห้าด้วยซ้ำกระมัง แม้แคว้นฉินจะมีอิสตรีครองบัลลังก์ แต่เรื่องที่สตรีสามารถมีทั้งนายท่านและข้ารับใช้ที

ชายหนุ่มยอมอยู่นิ่งในที่สุด เขามองดูการต่อสู้ที่อยู่เบื้องหลัง ก่อนลอบมองใบหน้าของคนที่กำลังพาเขาว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่ง เสี้ยวหน้าจริงจังของนางทำให้คิ้วเข้มของเขามุ่นลง“ท่านปราชญ์” เขากระซิบเมื่อเท้าแตะพื้นดินใต้น้ำดูเหมือนนางจะพาเขามาถึงฝั่งได้จริงๆ ครานี้นางสอดสองแขนเข้ากับตัวเขาเพื่อลากร่างสิ้นเรี่ยวแรงขึ้นฝั่ง“ข้าไม่เคยรู้ว่าท่านปราชญ์ว่ายน้ำเป็น”ได้ยินดังนั้นเซียงป่ายเหอพลันปล่อยมือ ร่างสูงจมลงไปในน้ำทันที หญิงสาวนึกขึ้นได้ก็รีบควานลงไปงมเขาขึ้นมา ชายหนุ่มสำลักน้ำก่อนมองนางด้วยรอยยิ้ม“เรื่องนี้...คงไม่ถึงขั้นต้องคิดฆ่าคนปิดปากกระมัง เป็นความลับถึงเพียงนั้นเลยหรือ” เขาหัวเราะเซียงป่ายเหอถลึงตาใส่เขา“หุบปาก!” นางตวาดก่อนลากเขาขึ้นไปส่งให้ขันทีและนางกำนัลที่รออยู่บนฝั่ง ดูเหมือนการต่อสู้ที่เก๋งกลางทะเลสาบจะยุติลงไปแล้ว อีกทั้งร่างที่กำลังถูกหิ้วออกไปนั้น คงจะเป็นมือสังหารที่บุกเข้ามาเมื่อครู่กระมังหลิ่งจือปราดเข้ามาพร้อมกับเสื้อคลุม นางมองผู้เป็นนายสลับกับใบหน้าขาวซีดของชายหนุ่ม รู้สึกประหลาดใจกับรอยยิ้มของเขาซึ่งมองตรงมายังผู้เป็นนาย“ท่านปราชญ์ ปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ย

วันต่อมาจักรพรรดินีทรงเสด็จมาเยี่ยมอาการป่วยของเซียงป่ายเหอ และการเสด็จมาครั้งนี้ ทำให้หญิงสาวรู้ว่าหูตาของอีกฝ่าย ถูกวางเอาไว้ทั่วทั้งตำหนักฮุ่ยเจ๋อ เพราะจูเชวี่ยเอ่ยถามเรื่องที่นางไล่นางกำนัลและขันทีออกมาจากตำหนักเมื่อวันวาน“หม่อมฉันเพียงรู้สึกหงุดหงิดเพคะ อยากอยู่ตามลำพังแต่เหตุการณ์วันนั้นจึงต้องให้หลิ่งจือรั้งอยู่ เพราะเกรงว่าจะมีมือสังหารบุกเข้ามาอีก”เซียงป่ายเหอตอบด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน หลิ่งจือบอกนางว่าเซียงป่ายเหอคนก่อนมักทำอะไรคาดเดาได้ยาก บางครานางทำอะไรเอาแต่ใจตัวเอง โดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรซุกซ่อนไว้ทั้งสิ้น ดังนั้นการตอบเช่นนี้นับว่าเป็นเซียงป่ายเหอโดยแท้มองดูสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าแย้มยิ้มด้วยความเข้าอกเข้าใจ เซียงป่ายเหอได้แต่สงสัย ในใจของนางให้อย่างไรก็ยังกังขา เพราะนี่คือหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่ต้องการชีวิตนางวันนั้นหากนางมองไม่ผิด หนึ่งในมือสังหารพุ่งเป้ามาที่ตัวนางชัดๆ จนถึงตอนนี้แม้แต่กับหลิ่งจือ นางเองก็ยังไม่ได้เล่าให้ผู้ใดฟังเพียงแต่...หลินหยางผู้นั้น…“เจ้าหายดีแล้วกระมัง”“เพคะ”“เรื่องนี้คงยากจัดการเสียแล้ว เพราะเกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นฉู่และแคว้นฉินข