Todos los capítulos de เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ: Capítulo 41 - Capítulo 50

“จื่อฮวา” เขาเปลี่ยนนามเรียกขานพร้อมกับชิดใบหน้าเข้าหานาง ดวงตาคมลึกล้ำจ้องมองริมฝีปากอิ่มเรื่ออย่างหมายมาดเซียงป่ายเหอเลิกคิ้วด้วยความตื่นตระหนก นางเหลือบสายตามองไปโดยรอบ แม้จะเงียบงันแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าสาวใช้และบ่าวไพร่จะไม่เดินเข้ามานางกับเขานั่งอยู่ในศาลากลางสวน กลางวันแสกๆ ทำเรื่องเช่นนี้ในที่แจ้ง เขาไม่อายแต่นางรู้สึกขายหน้านี่!!!เซียงป่ายเหอหลบหลีกแต่จนใจ เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นจุมพิตร้อนแรงกลับประทับลงมา ทั้งยังบีบบังคับให้นางเปิดรับเขาอย่างอุกอาจ หญิงสาวอ้าปากกัดเขาเต็มแรงกระทั่งได้ลิ้มรสเลือด แต่เขากลับคว้าเอวเล็กยกขึ้น จากนั้นวางนางลงบนตัก“หลินหยางเจ้าคนบัดซบ...”นางยังไม่ทันได้ด่าให้หายโมโห เขาก็กดจุมพิตลงมาอีกครั้ง หนำซ้ำครั้งนี้ยังออกแรงกอดรัดไม่ให้นางขยับตัวมือใหญ่ออกแรงบีบเคล้นลงไปยังสะโพกนุ่มนิ่มเป็นการลงโทษ พร้อมกับจุมพิตเรียกร้องที่กวาดไปทั่วโพรงปาก“อื้อ” เซียงป่ายเหอสะดุ้งเฮือก เมื่อสัมผัสของชายหนุ่มเกินเลยกว่าทุกครั้งยามค่ำคืนแม้เขาจะจุมพิตนาง ราวต้องการกลืนกิน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีท่าทีรุกไล่นางให้จนมุมเช่นนี้มาก่อน ยิ่งนางดิ้นรน เขาก็ยิ่งลงมือ

“บอกท่านตามตรง ข้าเพิ่งแต่งหลินหยางเป็นนายท่านคนแรก จากนั้นก็ย้ายออกมาจากวังหลวง หลายวันอุดอู้อยู่แต่ในคฤหาสน์จึงคิดอยากพาเขาออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”ได้ยินมาว่านายท่านหลินเป็นคนแคว้นฉู่ พาเขาออกไปเที่ยวก็สมเหตุสมผลแล้ว” จีอวี้หลิงพยักหน้านางแสร้งไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เซียงป่ายเหอไม่อาจก้าวออกนอกกำแพงเมืองหลวง เนื่องจากเรื่องนี้นางได้ยินมาจากเยว่ซานซื่ออีกที“ข้าเคยไปที่นั่นหลายครั้ง เนินป่าท้อนอกกำแพงเมือง ดอกท้อเบ่งบานสะพรั่ง งดงามราวกับแดนสวรรค์”“เช่นนั้นหรือ คิดว่าเขาต้องชอบแน่”เซียงป่ายเหอแสร้งยิ้มอย่างหมายมาด จากนั้นก็เอ่ยถามอีกฝ่ายอีกหลายประโยค กระทั่งนางเอ่ยปากขอตัวกลับ ทั้งยังชวนจีอวี้หลิงไปเยือนคฤหาสน์จื่อฮวาจีอวี้หลิงรับปากด้วยความยินดี กระนั้นนางรู้ดีว่าด้วยฐานะของนางแล้ว การจะไปเยือนคฤหาสน์ของเซียงป่ายเหอนั้น อาจส่งผลต่อเยว่ซานซื่อไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แม้รับปากแต่นางไหนเลยจะไปเยือนที่นั่นได้ตามอำเภอใจหลังกลับเข้าไปในจวนรองแม่ทัพ เยว่ซานซื่อก็เรียกหาจีอวี้หลิงทันที เนื่องจากนับตั้งแต่เซียงป่ายเหอย้ายออกมาจากวังหลวง เขาก็ได้รับคำสั่งจากแม่ทัพจูให้จับตาดูคฤหาสน์จื่อฮวาอย่างใกล

ผิดคาด...เขายังคิดว่านางจะขอร้องให้ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องที่นางจะพานายท่านของตนออกไปนอกกำแพงเมืองเสียอีก เยว่ซานซื่อครุ่นคิด กระทั่งกลับมายังจวนของตนเขาก็ยังไม่เข้าใจ“หรือนางทำเพื่อนายท่านของตนจริงๆ ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่น”เขายังนึกว่านางพยายามหาทางหลบหนี โดยวางแผนให้เขาเป็นผู้ที่พาออกไป จากนั้นก็อาศัยช่วงชุลมุนหลบหนีไปเสียอีก หากแต่การที่นางไม่ได้ไปด้วยเช่นนี้ ทำให้เขานึกดูแคลนเซียงป่ายเหอยิ่งขึ้น“สตรีผู้หลงงมงาย”เขาแค่นเสียงโดยไม่ได้ระแวงสงสัยเลยแม้แต่น้อย เขายังไม่รับปาก โดยอ้างว่ามีงานมากมายให้ต้องรับผิดชอบ แต่แน่นอนว่าเมื่อใกล้ถึงวันงาน เขาย่อมต้องรักษาความสัมพันธ์นี้เอาไว้แม่ทัพจูกำชับเขาโดยเฉพาะให้เขาจับตามองนาง และจะให้ดีหากนางหลบหนี เขาก็สามารถสังหารนางได้ทันทีโดยไม่ต้องรายงาน โดยที่เขาเองก็ไม่มีทางได้รับโทษหลังจากส่งเยว่ซานซื่อกลับไป เซียงป่ายเหอก็กลับไปนั่งรอหลินหยางที่ห้องโถง วันนี้นางส่งเขาออกไปข้างนอกจริง แต่กลับไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปไหนแผนการนี้ไม่ว่านางจะให้เขาทำอะไร หลินหยางก็ร่วมมือเต็มที่โดยไม่ถาม ที่สำคัญนางยังถึงกับคิดว่าเขาล่วงรู้ไม่ว่านางจะก้าวไปทางใด“ได้ย

“กลับบ้านกับท่านเช่นนั้นหรือ”เขารู้ว่านางไม่ได้ถามแต่กำลังครุ่นคิด ดังนั้นจึงนอนหงายนิ่งๆ ยอมให้นางหาเศษหาเลยกับสัมผัสที่นางไม่รู้ตัวว่ามีผลต่อเขาอย่างยิ่งยวดมือใหญ่เลื่อนขึ้นวางยังแผ่นหลังเนียนมือ ลูบไล้ผ่านชุดตัวในที่บางเบา จนเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของผิวเนื้อน่าหลงใหล“หากข้าบอกว่าไม่ไว้ใจท่าน ท่านจะทำอย่างไร” นางเอ่ยถามเขาขึ้นในยามที่ดันกายสูง เพื่อให้ใบหน้าของนางอยู่ในระนาบเดียวกันกับเขา“เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าไว้ใจ”ในความมืดอันรางเลือนเซียงป่ายเหอดันกายขึ้นนั่ง นางแยกขาเพรียวเพื่อนั่งคร่อมเอวคนตัวใหญ่กว่า ซึ่งนอนราบไปกับเตียงมือน้อยคว้ามือของหลินหยางเอาไว้ ก่อนบังคับกดแขนทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ข้างหมอน ท่าทีเช่นนี้ล่อแหลมจนทำให้นางอดที่จะใจเต้นรัวขึ้นมาไม่ได้มองดูชายหนุ่มยอมคล้อยตามอย่างว่าง่าย หัวใจของนางฮึกเหิมขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็โน้มกายไปด้านหน้ากุมมือของเขาที่นางกดลงไปกับเตียง ก้มหน้าลงจุมพิตเขาแผ่วเบาคราหนึ่ง“ท่านอยู่นิ่งๆ ให้ข้ารังแกท่านสักพักได้หรือไม่” นางทำใจกล้าเอ่ยออกมาจนใจ“เพราะอะไร”“เพราะข้าอยากทำ ข้าไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองตกเป็นรองเช่นนี้อยู่ร่ำไป” นางตอ

คนทั้งสองต่างก็ตอบรับกันอย่างกระตือรือร้น กระทั่งไม่นานต่างคนที่คิดว่าต่างหมดแรงไปแล้ว ก็ถูกดึงดูดเข้าหากันครั้งแล้วครั้งเล่าความวาบหวามรัญจวนอบอวลไปทั่วห้อง ความสุขสมที่ระเบิดพร่างออกมาอีกระลอก พร้อมๆ กันนั้นเสียงของลมหายใจอันหอบพร่าก็ค่อยๆ เลือนหายไป หลงเหลือเอาไว้เพียงความสุขสมที่ลอยกรุ่นกระทั่งรุ่งสางทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้น คำถามแรกของหญิงสาวก็คือ ตัวนางยังคงอยู่ในร่างของเซียงป่ายเหอหรือไม่ กระทั่งขยับตัวนอนตะแคง สายตาของนางจึงสะดุดกับหน้าอกเปลือยเปล่าของหลินหยางลมหายใจของหญิงสาวสะดุด เมื่อมีโอกาสได้ยลใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าชายนิทรา เขาหล่อเหลาและน่าหลงใหล นางยอมรับ หลินหยางให้ความรู้สึกตื่นเต้นและน่าค้นหา ในขณะเดียวกันก็ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นแม้นางไม่รู้จักเขาดี ทั้งยังรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าไม่มีทางเอาชนะเขาได้ กระนั้นทุกคราที่หยั่งเชิงกันไปมา วางแผนต่างๆ มากมายเพื่อเอาตัวรอด ทั้งเขาและนางกลับถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างน่าประหลาดไม่ว่าจะมองด้วยเหตุและผลข้อใด ไม่ว่าผู้ใดจะปองร้ายนาง หากให้ใคร่ครวญดูแล้ว หากเขาต้องการชีวิตนาง เพียงเอ่ยปากนางก็เชื่อว่าไม่มีทางหนีรอด“จนกว่าแผนการจะลุล่วง