Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

กานพลูมองพี่ชายยิ้มแหยๆ ตาปริบๆ“ตกลงว่ายังไม่มีแผน”“ค่ะ” เมษาและกานพลูตอบประสานกันอย่างกับนักร้องประสานเสียงในงานโรงเรียนมัธยมที่เขาเคยร้องเมื่อตอนเป็นเด็ก“เรื่องที่จะหลอกล่อให้มีนามาถึงที่นัดหมาย ไม่เป็นปัญหาเลยค่ะ น้องเมย์พอรู้วิธี แต่แผนการอื่นๆ นี่...ยังคิดไม่ออกเลยค่ะ คิดว่ารอให้พี่ต้นเป็นคนวางน่าจะดีกว่า พี่ต้นของน้องเมย์เก่งที่สุดเลย”ต้นรักษ์ส่ายศีรษะอย่างระอาใจ ลุกเดินไปเดินมา พลางครุ่นคิดหาแผนการช่วยเหลือเมษาให้สมหวังในรัก แม้อกตัวเองจะต้องกลัดหนองก็ยอม“อาทิตย์หน้าเพื่อนพี่จะไม่อยู่สองสามวัน พี่สามารถขอยืมห้องให้พวกเธอทำตามแผนได้ เรื่องหลอกมีนาให้มาที่ห้อง น้องเมย์คงจะไม่พลาดใช่ไหม”“ค่ะ” เมษาพยักหน้ารับ“ส่วนยายกาน เป็นคนหายานอนหลับ หน้าที่สำคัญคือเธอสองคนจะต้องหาทางทำให้มีนากินให้ได้ หลังจากนั้นพี่จะเป็นคนจัดการเอง”ที่ต้นรักษ์ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไอ้ที่คิดไว้กับการกระทำมันจะไปในทิศทางเดียวกันหรือเปล่า ใจเขาหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก แต่...เมื่อคิดจะเดินหน้าแล้วก็ไม่ต้องคิดถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น อย่างน้อยมีเขาคอยดูแล ยังดีกว่าให้เมษาและกานพลูไปจัดการกันเองสองคน ที่เห็นจะมีแ

คาร์เมนนั่งหน้านิ้วคิ้วขมวด เมื่อครู่เขาเห็นกานพลูและเมษานั่งคุยกันท่าทางเคร่งเครียด สลับกับจ้องมองที่ประตูอยู่ตลอดเวลาราวกับว่าพวกเธอสองคนนั่งรอใครอยู่ เพียงแค่ไม่นานก็มีชายร่างสันทัดแต่งตัวดีคนหนึ่งเดินเข้าไปหาทั้งคู่ เพียงแค่เห็นชายคนนั้นกานพลูก็โผเข้ากอดอย่างดีใจ ก่อนที่ทั้งสามคนก็เดินลับหายเข้าไปด้านในตอนแรกเขาก็ว่าจะไม่สงสัย ถ้าไม่เผอิญหันไปเห็นมีนาวนหาที่จอดรถอยู่ ใบหน้าหญิงสาวซีดเซียวและกระวนกระวาย เดินๆ หยุดๆ เหมือนจะไม่มั่นใจหรือกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างอยู่คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม การมาที่นี่ของทุกคนน่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญมันจะต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็น สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาบอกว่าเรื่องนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากลและเขาจำต้องช่วยเหลือคนรักของเจ้านายให้รอดพ้นจากน้ำมือน้องสาวใจร้ายอย่างเมษา คาร์เมนไม่ปล่อยให้ความสงสัยก่อกวนหัวใจ ชายหนุ่มรีบรุดวางเงินจ่ายค่ากาแฟที่ยังไม่ทันได้กินไปไว้บนโต๊ะแล้วเดินตามมีนาไปห่างๆ โดยไม่ให้หญิงสาวรู้ตัวเพียงเห็นว่ามีนาเคาะประตูห้องไหน เขาก็รีบหันหลังกลับโดยไม่ทันเห็นอีกคนที่เปิดประตูรับมีนา แต่ถึงไม่เห็นคาร์เมนก็รู้แล้วว่าแฟนผู้เป็นนายมาหา

ชายหนุ่มร่างสันทัดร่างกายด้านบนเปลือยเปล่า ด้านล่างมีกางเกงแสลกสีดำตัวยาวหลุดออกมากองอยู่ที่สะโพกกำลังคร่อมอยู่เหนือร่างมีนา มือใหญ่วางอยู่ระหว่างเอวเล็กคอด อีกมือวางบนทรวงอก ศีรษะก็ทาบทับอยู่บนทรวงอกอีกข้าง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้บ้านั่นมันกำลังทำอะไรกับคนรักของเขาเบนนิโต้เลือดขึ้นหน้าโกรธจนลมออกหูร่างใหญ่กระโจนไปที่เตียงอย่างรวดเร็วราวกับลมพายุกานพลูช่วยพยุงเมษาลุกขึ้นและรีบเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อให้ความช่วยเหลือพี่ชายผลั๊ว!เสียงดังขึ้นพร้อมกับที่เมษาและกานพลูรีบเข้าไปในห้องทันได้เห็นเบนนิโต้กระชากร่างต้นรักษ์ขึ้นจากตัวมีนาและปล่อยหมัดเข้าที่ปากและจมูกต้นรักษ์เต็มแรง จนเซถลาไปล้มกองอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ห่างจากเตียงสองถึงสามก้าว“พี่ต้น!” กานพลูร้องเรียกพี่ชายรีบวิ่งถลาไปประคองต้นรักษ์ที่ล้มกองกับพื้นห้องเพราะน้ำหนักหมัดของเบนนิโต้ เลือดไหลออกมาจากมุมปากและมุมจมูกในทันทีเบนนิโต้คว้าผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมตัวให้มีนาโดยเร็ว ปากก็ร้องเรียกชื่อและตบที่ใบหน้าเบาๆ แต่หญิงสาวก็ยังคงหลับตาพริ้ม ริมฝีปากบวมเจ่อผมสีน้ำตาลกระจายเต็มหมอน“เธอทำอะไรกับคนรักของฉันเมษา” เบนนิโต้ตวาดใส่เมษา

เมษาบอกอย่างมีความหวัง ความหวังที่กำลังริบหรี่และกำลังจะมอดดับเพราะความใจดำของเบนนิโต้ ถ้าเธอตัดใจจากเขาได้ง่ายๆ เหมือนกับที่ต้นรักษ์ตัดต้นกุหลาบพวกนั้นทิ้งได้ก็คงจะดี เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ เจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาควงผู้หญิงคนอื่น เจ็บจนใจแทบจะขาดทุกครั้งที่เขาพูดกับหวานกับมีนากานพลูผวากอดเมษา เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงอันอ่อนระโหยโรยแรงและหมดกำลังใจ “ไม่เป็นไรใช่ไหมใช่ไหมหนูเมย์” หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้เพื่อนรักอย่างอ่อนโยน“ไม่หรอกกาน” เมษายิ้มหยันตัวเอนตัวซบกานพลูที่จัดการเช็ดเลือดจากบาดแผลบนหน้าผากให้ทำไมใจเธอถึงไม่รักดีเอาเสียเลย ทำไมถึงไม่รักคนที่รักอย่างต้นรักษ์ทำไมต้องไปรักคนที่มองเห็นเธอเป็นเหมือนกับเศษธุลีดินด้วย“เจ็บมากไหมหนูเมย์ ขึ้นไปพักบนห้องดีกว่านะ” กานพลูพยุงตัวเมษาที่เอาแต่ร้องไห้ก้าวเดินเข้าห้องพักส่วนตัว“เดี๋ยวกาน น้องเมย์” ต้นรักษ์เรียกให้ทั้งคู่หยุด ดวงตาฉายแววใจดีอยู่เป็นนิจมีความกังวลและลังเลใจ เป็นห่วงสองสาวอย่างบอกไม่ถูกเมษาวางมือที่ยกขึ้นหมายเปิดประตูห้องปล่อยลงอย่างหมดแรง หันไปมองหน้าว่าต้นรักษ์จะบอกอะไรกับเธอและกานพลู

เพียงแค่พ้นจากสายตาเบนนิโต้ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความเขินอายกลับแปลเปลี่ยนเป็นนางมารร้ายในบัดดล “ฉันจะทำไงกับแกดีนังเมย์ ถึงจะหายแค้นในสิ่งที่แกทำกับฉันในวันนี้”มือเรียวกำหมัดทุบลงไปบนอ่างล้างหน้าแรงๆ อย่างไม่กลัวจะเจ็บ เพราะเธอโง่เอง ถึงได้ปล่อยให้เมษาปั่นหัวเอาได้ แต่จะว่าไปเกิดเรื่องวันนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยพี่บีก็ได้เห็นว่าเมษาทำได้ทุกอย่างเพื่อทำร้ายเธอ“แกเจอดีแน่นังเมย์” เบนนิโต้จะไม่หยุด จนกว่าจะทำให้คนที่กล้าทำร้ายเธอได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม แต่ที่เธอไม่รู้ก็คือ เขาจะใช้วิธีการใดเท่านั้นเองหญิงสาวจัดการล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อย แล้วรีบเดินออกไปจากห้องน้ำอย่างเร็วทันได้เห็นสีหน้าและดวงตาดุดันและแดงเป็นไฟของเบนนิโต้ ในใจนึกกระหยิ่มว่าคราวนี้เมษาคงจะต้องทั้งเจ็บทั้งตัวและเจ็บทั้งใจจนอยากที่จะตายไปเลย หญิงสาวเดินยิ้มหวานให้คนรัก นิ้วเรียววางระหว่างหัวคิ้วกับขมับแล้วนวดให้เบาๆ พร้อมกับเอ่ยถามเสียงหวานใส“พี่บีคิดอะไรอยู่คะ ดูซิหน้านิ่วคิ้วขมวดเชียว” ความจริงแล้วเธออยากจะถามเขาว่า ‘พี่บีเป็นอะไร ทำไมถึงทำหน้าเหมือนกับอยากจะฆ่าคนเสียมากกว่า’ แต่เพราะต้องการให้เบนนิโต้เห็นเธอเป