บททั้งหมดของ เล่ห์รักไฟพิศวาส: บทที่ 1 - บทที่ 10

20

Chapter 1

หมั้น!!!เพียงได้อ่านบทความบนหน้าหนังสือพิมพ์ ในทรวงของเมษาก็เหมือนถูกเพลิงไฟเผาไหม้ โทสะทำให้เธอรีบเดินตรงปรี่ไปหามีนาพร้อมกับโยนหนังสือพิมพ์ใส่หน้าพี่สาวต่างมารดาด้วยความเจ็บปวดใจราวกับมีใครเอามีดมากรีดหัวใจจนเลือดไหลโทรม“ทำอย่างนี้ได้ยังไงมีนา เธอก็รู้ว่าฉัน...”หากคนถูกถามถอนหายใจขณะเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวางนิตยสารในมือลงบนโต๊ะ“เป็นบ้าอะไรอีกล่ะเมษา มาถึงก็อาละวาดเหมือนกับหมาบ้าอย่างนี้” มีนาถามอย่างอิดหนาระอาใจ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เหล็กดัดด้วยมาดนางพญาก้มเก็บหนังสือพิมพ์ที่กระจัดกระจายรวบรวมขึ้นมาอ่าน เพียงแค่เห็นภาพบนหน้าหนังสือพิมพ์ แววตาของหญิงสาวก็สาแก่ใจขึ้นมาแวบหนึ่ง“อ๋อ...ฉันรู้แล้ว เธอเป็นบ้าเพราะข่าวนี้นี่เอง”มีนามองข่าวหนังสือพิมพ์ที่เบนนิโต้ดึงเธอเข้ากอดแล้วให้นักข่าวถ่ายรูปยกให้เมษาดูอีกรอบอย่างสะใจ เมื่อเห็นใบหน้านวลผุดผาดซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้าของน้องสาวต่างมารดา ก่อนจะอ่านพาดหัวข่าวเสียงดังเพื่อตอกมีดย้ำไปบนหัวใจเมษาอีกครั้ง“ประกาศกลางงานเลี้ยง แนะนำว่าที่คู่หมั้นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเบนนิโต้ ริชชี่” มีนาล่ะดวงตาจากหนังสือเงยหน้าขึ้งมองเมษาด้วยรอยยิ้มเชือดเฉือ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 2

เมษาผวาเข้าหามีนาอย่างลืมตัว ทั้งเขย่าและจิกเล็บคม ๆ บนแขนพี่สาวเต็มแรงจนแดงเป็นรอย“เธอหาเรื่องใส่ร้ายฉันใช่ไหมมีนา บอกว่าฉันเป็นคนไม่ดี พี่บีไม่ควรรัก ทั้งที่คนเลวคือเธอ”เมษาแผดเสียงถาม ภาพความทรงจำตอนอายุประมาณ 7-8 ขวบวิ่งผ่านเข้ามาในภวังค์ ตอนนั้นพ่อพาเธอและครอบครัวไปเที่ยวชายทะเล ตอนที่เธอกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนานอยู่นั้น มีนาก็เดินเข้ามาใกล้ ใช้ร่างกายที่ใหญ่กว่าแข็งแรงกว่ากดศีรษะเธอจมลงในน้ำเพราะกลัวจนตัวสั่นไปหมด ต้องรีบยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องพร้อมน้ำตา ขอให้มีนาหยุดการกระทำดังกล่าว แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเสียงหัวเราะดังลั่น กับร่างป้อมๆ ที่ถูกลากไปจนถึงส่วนของน้ำที่ลึกจนเธอยืนไม่ถึง จากนั้นยายพี่สาวตัวร้ายก็ปล่อยเธอไว้อย่างนั้นพร้อมกับยืนหัวเราะราวกับคนบ้า มองดูเธอจมน้ำลงไปอย่างช้าๆ อย่างชอบใจเมษานึกว่าตัวเองจะตายไปแล้ว แต่ก็ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าและดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความเมตตามือเล็กเรียวที่ลูบไล้บนใบหน้าแล้วก็ถามหวานนุ่ม“หนูเป็นอย่างไรบ้างจ้ะลูก” คำถามนั้นซึมเข้าไปในสมองของเด็กน้อยอย่างช้าๆ ร่างเล็กป้อมลุกขึ้นนั่ง หันมองหน้าคนโน้นทีคนนี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 3

แต่ก็ดี ในเมื่อผู้ชายพวกนั้นแต่ละคนล้วนแล้วแต่อยากที่จะพิชิตใจยายลูกเมียน้อยคนนี้ เธอก็จะใช้ประโยชน์จากพวกหน้าโง่พวกนั้น หลอกให้พวกมันมาเผชิญหน้ากัน ให้ทะเลาะต่อยตีต่อหน้าเมษาและคนในบ้านที่ต่างก็คิดว่าเมษาเป็นผู้หญิงร่านรักชอบหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายรุมรักส่วนบางรายก็หวังเพียงสัมผัสสวาทชั่วคราว เสร็จกิจก็แยกย้ายกันไปคนทิศคนละทาง บ้างยังหน้าหนาไปพะเน้าพะนอเอาใจเมษาที่ไม่เคยมีสายตามองชายคนใด นอกจากเบนนิโต้“หล่อนรู้ไหมนังเมย์ พี่บียอมตามใจฉันทุกอย่าง ชี้ไม้เป็นนก ชี้นกเป็นไม้ก็ได้ คำพูดคำจาก็หวานอย่างกับน้ำตาล ทำเอาใจฉันสั่นระรัว ตัวอ่อนระทวยอย่างกับขี้ผึ้งลนไฟ อยากที่จะนอนอิงแอบแนบชิดอกกว้างของพี่บีตลอดไป” มีนาทำท่าทางเหมือนสาวน้อยกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันและความที่ทั้งเป็นสุขและแสนหวานถ้อยคำของมีนากรีดเฉือนหัวใจเมษาจนปวดร้าวไปทั้งทรวง กายอรชรสั่นเทิ้มไปหมด ในหูเหมือนกับมีเสียงนกหวีดเป่าไม่ยอมหยุด“พี่บีทำให้ฉันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง แล้วแกคิดหรือนังเมย์ ฉันจะปล่อยผู้ชายแสนดีแบบนี้ไปให้แก แต่แกไม่ต้องห่วงนะเมษา ฉันจะดูแลพี่บีให้ดีที่สุด รอฉันเบื่อเมื่อไหร่แกก็ค่อยรับดามหัวใจพี่บีต่อ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 4

“ปล่อยพี่เถอะน้องเมย์ อย่าทำอะไรพี่เลยพี่กลัว พี่เจ็บ อย่า...น้องเมย์พี่กลัวแล้ว อือๆ “มีนาร้องอ้อนวอนเสียงสั่น หากดวงตาแข็งกร้าวและดุร้าย ใจก็พยายามบอกว่าทนอีกนิด...อีกนิดเดียวเท่านั้น จะมีคนเห็นความร้ายกาจของเมษา เมื่อถึงตอนนั้นเมษาก็จะต้องโดนลงโทษเพราะทำร้ายพี่สาวแสนดีอย่างเธอ“เธออย่ามาเล่นละครดีกว่ามีนา คนใจร้ายอย่างเธอไม่มีทางกลัวผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันแน่ เธอคิดจะทำอะไรร้ายๆ อีกแล้วใช่ไหมมีนา”เสียงของมีนาที่ร้องไห้คร่ำครวญในสายตาคนนอกอาจจะมองว่าน่าสงสารและน่าเห็นใจ แต่สำหรับเมษาแล้ว เสียงนั้นเป็นเหมือนกับแรงกระตุ้นให้เธอลงมือกับพี่สาวให้หนักขึ้นเมษาฟาดและจิกทึ้งเนื้อตัวมีนาสุดแรงที่มี เพื่อระบายความเจ็บปวดในใจที่โดนพี่สาวแย่งคนที่รักไป“นังพี่สารเลว ทำไมต้องจ้องทำร้ายฉันตลอด ทั้งที่ฉันเป็นน้องสาวของแก นังงูพิษ นังหมาจิ้งจอก แกใส่ร้ายฉันทำให้ฉันต้องกลายเป็นผู้หญิงร่านต่อหน้าทุกคนในบ้าน ทำให้พี่บีเข้าใจฉันผิด มาถึงตอนนี้แกคิดหรือว่าแค่คำพูดขอโทษแค่คำสองคำมันจะลบล้างความผิดที่เคยทำกับฉันไว้ได้”เมษาพูดทั้งที่น้ำตาไหลนองหน้า เธอทำอะไรผิด ทำไมใครๆ ก็ไม่รัก ไม่เพียงแค่บิดาแต่ยังมี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 5

“ยายเมย์...ยายลูกไม่รักดี แกไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน ทำไมถึงทำตัวเป็นเด็กไม่มีความคิด เมื่อไหร่แกจะโตสักที นี่ถ้าวิญญาณแม่แกบนสวรรค์รู้ว่าแกเป็นแบบนี้ เขาคงจะเสียใจ แกไม่น่าจะเกิดมาเป็นลูกของคนดีๆ อย่างคุณปรางค์เลย”ใบหน้ามงคลเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและเหนื่อยหน่ายใจ นับวันเมษายิ่งร้ายกาจ ทำให้คนรอบข้างเอือมระอา ทำให้เขามีแต่ความเสียใจ เพราะไม่อาจทำตามคำพูดที่รับปากไว้กับคุณปรางค์ได้ ทำไมลูกสาวคนเล็กถึงได้ดื้อนัก เขาไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจจริงๆ“ค่ะ...แม่จะต้องผิดหวังและเสียใจที่ปล่อยให้หนูเมย์เกิดมา ได้เจอกับคนใจร้ายอย่างมีนา ต้องอยู่กับพ่อที่ไม่ได้รัก”เมษาเอ่ยตัดพ้อ อย่าว่าแต่อ้อมกอดที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยได้รับเมื่อไหร่เลย คำเอ่ยชมก็ไม่มี หากคำติเตียนดุด่ามีกรอกหูบ่อยมาก วันนี้พ่อยังมีคำพูดที่เป็นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจจนเธอทนฟังไม่ได้เมษาหันหลังวิ่ง...วิ่งไปอย่างรวดเร็ว เพราะต้องการที่สำหรับซุกกายปรับหัวใจที่บอบช้ำให้มีกำลังแรงใจสู้กับสายตาและคำพูดเยาะเย้ยถากถางของมีนา หากภาพและเสียงพูดของพ่อที่ปลอบโยนมีนาและด่าทอที่ดังไล่หลังมา มันทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ในโลกเมษา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 6

สายตาเมษาสะดุดเข้ากับกล่องสี่เหลี่ยมใบเล็กสีน้ำตาล ด้านบนแกะสลักเป็นรูปปลาเงินปลาทองที่แม่บรรจงแกะสลักด้วยตัวของแม่เอง แม้มันจะไม่สวยเหมือนกับกล่องที่วางขายทั่วไป แต่ก็มีคุณค่าทางใจกับเธอที่สุด หญิงสาวเอื้อมไปจับกล่องที่สภาพยังคงเหมือนกับตอนที่เธอได้รับจากมือของแม่พร้อมกับคำพูดอันแสนหวานและอ่อนโยน“แม่ให้น้องเมย์เอาไว้ใส่ของสิ่งของสำคัญนะจ้ะ” ซึ่งเธอก็เก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดีเมษาไขกุญแจกล่องมือไม้สั่น ฝากล่องเปิดออกพร้อมกับใจที่รวดร้าวปานจะขาดรอนไปในพริบตา เอื้อมหยิบของมีค่าชิ้นหนึ่งในไม่กี่ชิ้นที่เธอเก็บซ่อนมันไว้เป็นอย่างดีต้องซ่อน...เพราะไม่เช่นนั้นจะถูกทำลายเสียสิ้น!กล่องของขวัญสีขาวอมชมพูขนาดหนึ่งนิ้ว ที่มีสีกระดำกระด่างจากฝีมือเด็กไม่รู้จักโตอย่างเธอและเบนนิโต้ช่วยกันทำ ภายในบรรจุแหวนดอกไม้วงเล็ก แหวนที่เต็มไปด้วยคุณค่าและความหมายสำหรับคนรับอย่างเธอ แต่สำหรับคนให้ ป่านนี้เขาคงจะลืมมันไปเสียหมดสิ้นแล้ว“แหวนวงนี้เป็นตัวแทนของพี่ที่มอบให้น้องเมย์ จำไว้ว่าพี่บีจะรักน้องเมย์เสมอ วันหนึ่งพี่จะกลับมา...เพื่อทวงสัญญา น้องเมย์จะรอพี่บีใช่ไหมจ้ะ”คำพูดนั้นแสนจะอ่อนหวานนักสำหรับเธอ ร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 7

เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านดังขึ้น ขณะที่กานพลูกำลังง่วนทำอาหารเย็นอยู่ในครัว ไข่เจียวสีเหลือฟูนุ่มน่ารับประทานกำลังได้ที่อยู่บนเตาแก๊ส เสียงกริ่งประตูบ้านดังถี่รัวหลายครั้งจนเธออดที่จะตะโกนตอบกลับไปไม่ได้ “รอเดี๋ยวค่า กำลังจะไปเปิดให้เดี๋ยวนี้ รอหน่อยนะคะ” หญิงสาวปิดเตาแก๊สและเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่วางอยู่ใกล้ๆ เดินออกจากห้องครัวด้วยการหัวเสียนิดหน่อย “ใครนะมาตอนนี้ แหม...ช่างมาได้จังหวะพอดีจริงๆ นี่เราคงต้องหุงข้าวเพิ่มอีกละทีนี้ เปลืองข้าวเปลืองกับจริงๆ เลย ให้ตายซิ” กานพลูบ่นพึมพำ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความรื่นเริง เพราะรู้ว่าคนที่มาบ้านเธอจริงๆ นั้นมีเพียงไม่กี่คนและหนึ่งในนั้นเป็นคนสำคัญเป็นเพื่อนรักของเธอนามเมษานั่นเอง“บ่นอะไรจ๊ะแม่แก่” เมษาตะโกนถามตั้งแต่เริ่มเห็นร่างบางของเพื่อนเดินออกจากห้องครัวด้านข้างของบ้าน บริเวณบ้านกานพลูร่มรื่นไปด้วยพันธุ์ไม้ที่ต้นรักษ์ผู้เป็นพี่ชายสรรหามาปลูก กุหลาบหลายชนิดต่างชูช่อบานเต็มต้น ใกล้กับประตูรั้วก็มีกุหลาบบางต้นส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจให้เมษาก้มสูดกลิ่นหอมของมัน“อ้าว เฮ้ย!! หนูเมย์มาได้ยังไงกันละนี่ หน้าตานี่ไปทำอะไรมามันถึงได้มอมแมมและแด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 8

กานพลูจำได้ว่าตอนที่อายุ 14 ปีเมษาได้นำภาพคาร์เมนมาให้ดู เพียงแวบเดียวที่เห็นหน้าชายหนุ่ม หัวใจเธอเต้นแรงและเร็วจนแทบจะทะลุออกจากอก แล้วภาพหนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาเลี่ยนเข้ามาอยู่ในความฝันของเธอตลอดหลายปี ตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาวก็ว่าได้ “ใครจะมาสนใจผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ อย่างฉันกันเล่า แกก็พูดมาไปได้ รีบๆ กินข้าวให้หมดเถอะ” กานพลูรีบทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนความอายของตัวเอง พร้อมกับสะบัดหน้าสลัดภาพคาร์เมนออกไปจากศีรษะ แต่ก็อดนึกน้อยใจในโชคชะตาตัวเองไม่ได้ ผู้หญิงอย่างเธอไม่ได้เก่งเลิศเลอ นอกจากจะไม่สวยแล้วยังจะปากจัดอีก แล้วผู้ชายหล่อๆ ดูดี มีเงินมีทองอย่างคาร์เมนนี่นะที่จะมองเห็นผู้หญิงบ้านๆ อย่างเธออยู่ในสายตา เพราะเขาถูกห้อมล้อมไปด้วยหญิงสาวนับสิบล้วนที่ล้วนแล้วแต่เป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีชาติตระกูลและหน้าตาสะสวยด้วย“สวยแล้วกินได้ไหมล่ะ แกเก่งตั้งหลายอย่าง เชื่อเถอะจะต้องมีคนมองเห็นเนื้อในของแกแน่ๆ กาน แต่ฉันนี่ซิ จะฝ่าด่านอรหันต์ไปได้ยังไง ฉันยังคิดไม่ออกเลยแก” เมษานึกถึงใบหน้าเรียบเฉยดวงตาคมดุเหมือนพญาเหยี่ยวของคาร์เมนที่ดูต้องการให้มีนาเป็นนายผู้หญิงเสียจนพร้อมจะแยกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ ทุกค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 9

“แกน่ารักที่สุดเลยกาน” เมษาผวากอดกานพลู พลางหอมแก้มซ้ายขวาของเพื่อนรักก่อนจะรีบลุกขึ้นนำจานข้าวไปวางบนอ่างล้างจาน จัดการล้างจนเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องครัว หยิบกระเป๋าเป้มุ่งสู่ห้องนอนกานพลู เพียงแค่ก้าวเข้าไปในห้องได้ หญิงสาวก็โยนกระเป๋าเป้ไว้บนเตียงนอนลายหมีพูสีชมพูที่ช่างไม่เหมาะกันเพื่อนที่มีบุคลิกห้าวๆ อย่างกานพลูเลยสักนิด อย่างว่าละนะ คนเราก็ต้องมีอะไรให้แปลกใจกันบ้าง มันก็เหมือนกับเธอนั่นแหละ ที่ยังฝังจิตฝังใจกับความทรงจำสมัยเด็กที่คอยหลอกหลอนใจให้เจ็บปวดช้ำชอกอยู่แบบนี้ แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อตัดใจไม่ได้ มันก็ต้องลุยให้ถึงที่สุด! หญิงสาวเอื้อมไปหยิบวิทยุเครื่องเล็กของกานพลูขึ้นเปิดเพลง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูลายหมีพูสีชมพูและเดินเข้าห้องน้ำจัดการตัวเอง เมษาห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ เธอยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดผมบนศีรษะให้แห้งพอหมาดๆ ขณะเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้น “นี่ถ้าฉันเป็นพี่บีนะ จะไม่หลงใหลไปกับยายปีศาจมีนาหรอก แกยังจะน่ากินกว่ายายนั่นตั้งเยอะ ดูซิ...ทั้งขาวทั้งอวบ อยากเป็นผู้ชายจังวุ้ย จะได้จีบแกเป็นแฟน” กานพลูที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ลุกขึ้นนั่งยกมือเท้าคาง มองรูปร่าง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 10

เมษายิ้มกานพลูมักจะบอกกับตัวเองและใครๆ ว่าเธอไม่ใช่คนสวย แต่เมษากลับไม่เห็นเป็นเช่นนั้น กานพลูเป็นคนที่สวยทั้งร่างกายและจิตใจ เรือนร่างของคนที่เดินออกจากห้องน้ำห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูผืนโตและยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ตามผิวเนื้อทั้งขาวและนวลเนียนน่าสัมผัส“มองอะไรหนูเมย์” กานพลูเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนรักมองตนตาวาว เธอเดินนวยนาดไปที่ตู้เสื้อผ้าและคว้าเสื้อชุดหนึ่งออกมาจากตู้ทาบทับไปบนเรือนกาย หมุนไปหมุนมาสองสามรอบราวกับว่ากำลังตัดสินใจอะไรที่หนักหนา เมษาเลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อเห็นกานพลูหยิบชุดผ้าไหมสีเหลืองนวลในตู้มาใส่อย่างแปลกใจ ปกติแล้วเพื่อนรักมักจะมีเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายที่เป็นสีชมพูเท่านั้น แต่ชุดนี้มันสีเหลืองนี่น่า “แกจะใส่เสื้อตัวนี้จริงๆ หรือกาน ไหนแกเคยบอกฉันว่าใส่สีเหลืองแล้วนึกเนยแข็งทุกที สีเหลือยังทำให้แกดูอ้วนด้วยนะ” กานพลูก้มหน้ามองชุดที่ใส่ก่อนจะทำหน้ามุ่ย “แกว่าฉันใส่แล้วไม่สวยหรือไงหนูเมย์ รู้ไหมชุดนี้พี่ต้นพึ่งจะซื้อมาให้ฉันเองเลยนะ” “ฮ้า...จริงดิ” “จริง” สิ้นคำพูดกานพลูเมษาถึงกับหัวเราะลั่น “ทำไมพี่ต้นถึงซื้อชุดนี้ให้แกล่ะกาน ไหนแกว่าพี่ต้นไม่สนใจเรื่องการแต่งตัวของแกไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-04
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status