All Chapters of เล่ห์รักไฟพิศวาส: Chapter 31 - Chapter 40

“นี่ๆ คุณคาร์เมน คุณปล่อยกานกับหนูเมย์ไปเถอะนะ อย่าทำอะไรเราสองคนเลย เราสองคนกลัวแล้ว” กานพลูนั่งตัวสั่น กระไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ แผ่กระจายมาทำเอาเธอหน้าร้อนผ่าว นี่เขาจะทำให้เธอหวั่นไหวไปถึงไหนกันคาร์เมนถอดเสื้อสูทที่ใส่ห่มให้กานพลู จับศีรษะเธอให้ซบกับคอ “ผมว่าคุณหลับดีกว่า ยังอีกไกลกว่าจะถึงที่หมาย เตรียมตัวสำหรับงานพรุ่งนี้”“จะให้นอนได้ยังไงกันล่ะ ถูกคุณมัดมืออยู่อย่างนี้ ยังไงฉันก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ถ้านายจะมีใจกรุณาอยู่บ้าง ก็ปล่อยมือฉันก่อนซิ” กานพลูเอ่ยเสียงหวานคาร์เมนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก้มมองคนใกล้ตัว“น่านะคาร์เมน อยู่ในรถ กลางค่ำกลางคืน เงินทองอะไรก็ไม่มีติดตัว เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่เรียบร้อย ฉันไม่กล้าคิดหนีหรอกน่า” แต่ถ้ามีโอกาส เธอเอาแน่ ไม่ยอมให้ถูกจับตัวพาไปไหนก็ไม่รู้แบบนี้หรอก“ได้ข่าวมาว่าคุณฤทธิ์มากไม่ใช่น้อย ปล่อยแล้วแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่ทำร้ายผม”“เพิ่งจะรู้ว่าผู้ชายตัวใหญ่อย่างคุณกลัวผู้หญิงตัวเล็กเท่ามดอย่างฉัน ก็ได้...ไม่แก้มัดก็ได้” กานพลูทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะหาทางทำให้เงื่อนที่ผูกรัดข้อมือคลายออก“โอ๊ย!” ไม่ได้เจ็บหรอก แต่เธอจะร้องเรียกความส

ถ้าไม่ได้เสียงร้องของเมษา เธอยังคงปล่อยให้คาร์เมนทำอะไรกับร่างกายจนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว “ไม่มีอะไรจริงๆ จ๊ะหนูเมย์ ว่าแต่หนูเมย์ทำไมถึงเปียกไปหมดทั้งตัวแบบนี้”กานพลูเปลี่ยนเรื่องเป็นถามเมษาที่เปียกไปทั้งตัว ใบหน้าดูอิดโรย ปากออกสีแดงแต่ออกจะแห้งๆ มีกระไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านมาให้สัมผัสได้ เธอรีบยกมือทาบบนหน้าผากนวลเนียน รู้สึกว่าเพื่อนสาวตัวรุมๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแผลบนข้อมือเมษา“ตัวร้อนๆ อยู่นะหนูเมย์ แล้วนี่ด้วย...” กานพลูจับแขนเมษามาดู “แขนไปโดนอะไรมา ทำไมมันถึงแดงไปหมดแบบนี้ แล้วแผลที่ข้อมือนี่ได้มาจากไหน อีตาพี่บีทำแกเมื่อคืนใช่ไหมหนูเมย์”กานพลูถามอย่างต้องการคำตอบ หรือว่าจะเป็นตอนนั้น ตอนที่เธอได้ยินเสียงร้องดังลั่นของเมษาดังมาจากหน้าบ้านเธอ ก่อนที่เบนนิโต้จะจับเพื่อนเธอโยนขึ้นรถ ซึ่งเธอมองไม่เห็นด้วยว่าไอ้คนใจร้ายทำอะไรเมษาบ้าง เพราะร่างสูงใหญ่ของคาร์เมนและเบาะรถบังไว้จนมิด“บ้าจริง! คนอะไรก็ไม่รู้ ใจร้ายชะมัด ฉันอยากให้แกตัดใจจากพี่บีแล้วนะหนูเมย์ ใจร้ายใจดำแบบนี้ ฉันทนรับไม่ไหวแล้วนะแก”เมษายิ้มหยัน มาถึงตอนนี้เธอก็เริ่มหมดหวัง...หมดใจที่จะรักเบนนิโต้ต่อไปแล้วเหมือน แต่.

“อือ...คิดดี แล้วเวลาทำจะดีเหมือนคิดไหมล่ะ พวกแก แก และแกนะ” มีนาชี้ไปที่หน้าของลูกน้องแต่ละคนแล้วส่ายหน้า “พวกแกเคยทำงานที่ฉันให้ทำสำเร็จบ้างหรือเปล่า”คำถามของมีนาลูกน้องทุกคนได้แต่ก้มหน้า เพราะกี่งานต่อกี่งานถ้ามีนาไม่ไปควบคุมหรือดูแลเอง ไม่เคยที่จะสำเร็จสักงาน“เออ...ช่างเถอะ ยังไงฉันก็ต้องไปควบคุมดูแลเองอยู่แล้ว จะได้เห็นหน้านังสองคนนั้นตอนที่พวกแกกำลังมอบความสุขให้มันด้วย” มีนายิ้มกริ่มจนอยากจะให้ถึงวันนั้นเร็ว“คืนนี้ฉันกลับบ้านก่อน ส่วนพวกแกก็ตามไปดูนังสองคนนั้นที่บ้านหลังนี้นะ” มีนาวาดแผนที่บ้านกับจดหมายเลขบ้านของกานพลูให้กับชัชวาลไป โดยไม่ลืมกำชับให้โทรรายงานเธอทุกครั้งที่มีอะไรไม่ชอบมาพากล ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหนเธอก็จะเปิดสายรอ“น้ำ ขอน้ำหน่อย”เสียงแหบแห้งดังจากปากซีดเซียวของคนที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ ทำให้หญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้รีบทำตามความต้องการของเพื่อนรักอย่างเร็วรี่“นี่จ้ะน้ำ” กานพลูหยิบแก้วน้ำส่งให้เมษาดื่ม “ค่อยๆ ดื่มนะหนูเมย์ เดี๋ยวจะสำลัก” กานพลูประคองแก้วน้ำแนบปากเมษาพร้อมกับพูดแนะนำเบาๆแม้หนังตาจะหนัก หากเมษาก็ฝืนลืมตามองอย่างงงๆ แต่หญิงสาวก็ไม่ทันจะได้ถามอะไ

“อ้อ...กานกับเพื่อนเป็นคนไม่ดี” กานพลูลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับคาร์เมนที่ลดสมุดจดลงวางบนโต๊ะไม้หินอ่อนและหันมองเธอพร้อมกับเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างไม่เข้าใจ“ฮึ! ยายปีศาจจิ้งจอกนั่นคงจะเป็นคนดีมากซินะ พวกคุณสองคน ทั้งเจ้านายและลูกน้องต่างพากันปกป้องคุ้มครองยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมขนาดนี้ กานอยากจะรู้นักถ้าความจริงเปิดเผยขึ้นมา คุณจะยังยืนยันคำเดิมหรือเปล่า” เธออยากให้ความจริงเปิดเผยในวันที่เมษาหมดใจที่จะรักเบนนิโต้จริงๆ ให้ชายหนุ่มได้รับรู้ว่าสูญเสียเพชรนั้นมันเจ็บปวดแค่ไหน“ความจริงเรื่องอะไรของเธอกานพลู” คาร์เมนมองกานพลูอย่างสงสัยจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมั่นใจนักว่ามีนาเป็นคนไม่ดี“ความจริงที่ว่า ฮืม...ไม่บอกดีกว่า นายกับพี่บีฉลาดจะตาย คงจะหาคำตอบเองได้เอง เมื่อถึงวันนั้นฉันหวังว่าจะได้ยินคำขอโทษจากปากนายสักครั้งนะคาร์เมน ถ้าวันนั้นนายกับฉันยังมองหน้ากันอยู่” กานพลูก้มลงทำหน้าที่เหมือนเดิม แต่ปากคอยหาคำพูดจิกกัดคาร์เมนไม่หยุด“ทำไมคนอย่างผมจะมองหน้าคุณสองคนไม่ติด ความจริงคนที่รู้สึกผิดกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้น น่าจะเป็นคุณสองคนมากกว่านะกานพลู” คาร์เมนถามกลับปกติแล้วเขา

“เธอจะไม่ทานอะไรก่อนหรือเมษา” เบนนิโต้เงยหน้ามองเมษาแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงมองอาหารบนโต๊ะ“น้องเมย์ทานตอนช่วยกานทำในครัวแล้วล่ะค่ะ”เมษาซ่อนสายตาแห่งความสาแก่ใจด้วยการก้มหน้ามองพื้น เพียงแค่คิดว่าถ้าเบนนิโต้ตักอาหารเข้าปากไปแล้วเจอกับรสชาติที่แม้แต่สุนัขยังต้องส่ายหน้าหนีอย่างนี้ เขาจะต้องโกรธมากอาจจะเอามือใหญ่ๆ นั่นมาบีบคอเธอก็ได้ แต่จะไปสนใจความรู้สึกของคนใจดำคนนั้นทำไมกัน ในเมื่อเขาเองไม่เคยที่จะรับรู้ความรู้สึกของเธอเสียหน่อย ยังไงเธอก็โดนเขาลงโทษอยู่แล้วนี่ ถ้าเพิ่มอีกนิดหน่อยกับได้ความสะใจ มันก็คุ้มเหมือนกัน“เชิญ ดีเหมือนกัน โต๊ะอาหารที่ไม่มีเธอนั่งร่วม รสชาติของมันคงจะดีจนฉันทานได้เยอะขึ้น เพราะไม่ต้องฝืนใจทนมองหน้าเธออยู่เหมือนทุกวัน” ชายหนุ่มพูดโดยไม่สนใจจะมองด้วยซ้ำว่าคนที่ถูกเขาว่ามีสีหน้ายังไง“พี่บีก็ทำให้น้องเมย์โกรธมากๆ ซิคะ เราจะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันอีกต่อไป”“หมายความว่ายังไงเมษา ที่ฉันทำอยู่ตอนนี้คงยังไม่พอให้เธอโกรธ...เกลียดฉันเลยหรือไง ถ้าขนาดนี้ยังไม่โกรธเกลียดกัน ฉันว่าเธอคงจะบ้าแล้ว”“เป็นคนโง่คะ แต่ยังไม่ถึงกับบ้าจนขาดสติ ยังพอจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่”“แกบ้าไปแล้ว