All Chapters of หย่าหวนรักกลับมา: Chapter 21 - Chapter 30

“จะจ้องหน้ากันอีกนานไหมคะ” จีน่าเลิกคิ้วถามผู้ชายตรงหน้า ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มหงิกงอด้วยความระอา เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วที่ผู้ชายคนนี้นั่งมองหน้าเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่ยอมคุยเรื่องงานตามที่นัดกันไว้ “ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นกับคุณทั้งวันนะคะ” จีน่าเริ่มฉุนสาดสายตาไม่พอใจปราศจากความเกรงใจอีกฝ่ายที่อยู่ในฐานะลูกค้าเหมือนก่อนหน้า ท่าทางไม่ยี่หระของเขาทำจีน่ารู้สึกไม่ชอบใจอย่างมาก “อย่าเพิ่งโมโหสิครับ ใจเย็น ๆ หน่อย” อชิระว่าด้วยน้ำเสียงยียวนไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีที่ดูรำคาญกันของจีน่า ไม่สนแม้กระทั่งว่าตอนนี้เธอมีสีหน้ายังไงเพราะไม่ว่าจีน่าทำหน้าแบบไหนก็ดูน่ารักในสายตาของอชิระไปหมด ตั้งแต่อชิระเจอกับจีน่าที่คลับzeroคืนนั้น อชิระก็ไม่สามารถหาทางออกจากใบหน้าสวยชวนหลงใหลของจีน่าได้เลย อชิระเหมือนคนหลงทางอยู่ในเขาวงกตรอคอยผู้หญิงตรงหน้ามาปลดปล่อยอชิระให้เป็นอิสระ ในหัวฉายซ้ำแต่ใบหน้าน่ารักของเธอทั้งวันทั้งคืน หายใจเข้าหายใจออกอชิระก็เพ้อหาแต่จีน่า อาการหนักถึงขั้นไปดักรอเจอจีน่าที่คลับzeroทุกคืน รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของจีน่า ทว่าอชิระก็ไม่ละความพยายามในการตามหา อชิระ

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันหลังจากจีน่าพูดประโยคนั้นจบ กลายเป็นคารอสพูดไม่ออกมองเสี้ยวหน้าของจีน่าด้วยแววตาหม่นเศร้า ยอมให้จีน่าพูดจาถากถางแต่โดยดีหากมันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจของเธอได้บ้าง คารอสไม่รู้เลยว่าการเลิกรากันในวันนั้นจะสร้างรอยร้าวขนาดใหญ่ระหว่างเรามากมายขนาดนี้ หนทางจะประกอบมันขึ้นมาใหม่ก็ช่างริบหรี่เหลือเกิน ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า อยากกลับห้องไปซดเหล้าแรง ๆ ว่ะ จัสตินยืนอยู่อีกมุมคอยเหลือบมองน้องสาวอยู่ตลอด ยิ่งเห็นว่าคารอสยืนอยู่ใกล้จีน่า จัสตินแทบพุ่งตัวเข้าไปแยกสองคนนั้นออกจากกัน หากพ่อไม่ห้าม หากเพื่อนไม่รั้งไว้ จัสตินคงได้วางมวยกับคารอสในสถานที่แบบนี้แน่ เห็นผู้เป็นแม่ยืนอยู่ด้วยจัสตินเบาใจลงเล็กน้อยแต่ก็ไม่พอใจไอ้เวรนั่นอยู่ดี เวลาถึงสี่ปีเพิ่งอยากกลับมา กลับมาทำซากอะไร จีน่าเลิกสนใจคนข้างกายคอยหยิบขนมให้เหล่าเด็กน้อยที่ยืนต่อแถวอยู่ตรงหน้า ยิ่งสายตาของเด็กบริสุทธิ์พวกนี้มองมาที่เธอ จีน่ารู้สึกสะท้อนในอกอย่างแรง แทบไม่มีแรงทรงตัวอยู่ ความรู้สึกมากมายไหลทะลักจนจีน่าตั้งรับไม่อยู่ เธอใช้มือค้ำโต๊ะพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลงไป “หนูโอเคไหม” คารอสถามอย่างห่วงใย

“ปล่อยจีนะพี่ครอส” จีน่าดีดดิ้นไปมาเมื่อคารอสลากเธอเข้ามาในบ้านหลังหนึ่ง จีน่าทั้งทุบทั้งตีคารอสหวังให้เขาคลายพันธนาการที่จับอยู่ตรงแขนของเธอออกแต่มีหรือคารอสจะสะทกสะท้าน เรี่ยวแรงน้อยนิดของจีน่าไม่สามารถทำอะไรคนอย่างเขาได้ “หยุด” เขารวบมือเธอไว้มั่น ขู่เสียงลอดไรฟันให้จีน่าเลิกโวยวาย คารอสต้องการเคลียร์กับจีน่าให้เข้าใจเรื่องที่เขาได้ยินตอนอยู่ร้านอาหารใช่เรื่องจริงไหม ไม่ใช่เรื่องที่เธอท้อง แต่เป็นเรื่องที่เธอทำแท้งต่างหาก “จีไม่หยุด จีไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ทั้งนั้น เลิกวุ่นวายกับจีสักทีได้ไหม รำคาญจะตายอยู่แล้ว” ตะโกนใส่หน้าคารอสอย่างเหลืออดขณะที่น้ำตาอาบนองหน้า หลากหลายเรื่องราวประเดประดังเข้ามาอัดแน่นอยู่ในใจของจีน่าจนแทบระเบิดมันออกมาอยู่รอมร่อ คารอสจะมาอยากรู้เรื่องพวกนั้นตอนนี้ทำไมกันทั้งที่ตอนนั้นคารอสไม่คิดสนใจฟังด้วยซ้ำ วันนั้นจีน่าย้ำให้คารอสฟังตั้งหลายครั้งว่าจีน่าท้องและยินดีที่จะตรวจให้คารอสเห็นจะ ๆ ตา ตรวจให้รู้ไปเลยว่าครั้งนี้จีน่าไม่ได้โกหก ไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากคารอสแบบที่ผ่านมา จีน่าแค่อยากให้คารอสอยู่เคียงข้างเธอ เผชิญปัญหาแสนหนักหนานั้นไปด้วยกั

ความเงียบเข้ามาปกคลุมพื้นที่โดยรอบทันทีที่จีน่าเอื้อนเอ่ยประโยคนั้นจบ ทุกคนต่างอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เพื่อน ๆ ของคารอสหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ขณะที่ตัวคารอสเองแทบล้มทั้งยืนกับสิ่งที่ได้ฟัง ความรู้สึกชาวาบแล่นปราดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก้อนความรู้สึกภายใต้โพรงอกด้านซ้ายบีบรัดเข้าหากันแน่นจนคารอสรู้สึกหายใจไม่ออก คารอสรู้สึกคล้ายว่ามีใครสักคนได้กระชากวิญญาณของเขาออกจากร่าง คารอสในตอนนี้แทบไม่มีสติหลงเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ “มะ หมายความว่าไง” คารอสเปล่งน้ำเสียงสั่นพร่าถามออกมาราวกับคนละเมอ ยังคิดว่าคำพูดของจีน่าเป็นคำพูดหลอกลวงอยู่ ผู้หญิงคนนี้หลอกลวงเขาอีกแล้ว “ก็หมายความตามที่พูดไงคะ เด็กคนนั้นตายไปแล้ว” ตายไปพร้อมกับหัวใจดวงนี้ของจีน่า “ถ้าหนูไม่ได้เอาเด็กคนนั้นออก แล้วเด็กคนนั้นจะตายได้ยังไง หนูเล่นตลกอะไรอยู่จีน่า หนูโกหกพี่อีกแล้วใช่ไหม เมื่อไรจะเลิกนิสัยโกหกแบบนี้สักทีจีน่า เมื่อไรจะเลิกนิสัยนี้สักที” ตะคอกถามด้วยความเคืองโกรธ จนถึงตอนนี้คารอสก็ยังโยนความผิดให้กับจีน่า โทษว่าเธอเป็นคนผิด โทษว่าเธอที่เป็นคนทำให้เด็กคนนั้นตาย เขาโยนความผิดทุกอย่างให้ผู้หญิงคนหนึ่งอย่าง

“น้องล่ะครับแม่” ในเวลาต่อมาจัสตินกลับมาถึงบ้านสิ่งที่จัสตินถามหาเป็นอันดับแรกคือน้องสาว สายตาคมเข้มสอดส่องไปทั่วบริเวณเพื่อมองหา “แม่ให้ทานยาคลายเครียดตอนนี้หลับไปแล้ว เรื่องมันเป็นยังไงเล่าให้แม่ฟังได้ไหม” จัสตินทำหน้าคิดหนักเล็กน้อยแต่ก็ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้พ่อกับแม่ฟัง “ความลับไม่มีในโลกหรอก ครอสเอง เขาก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ในฐานะที่เขาเป็นพ่อ คนเราเลิกกันก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันแต่ไม่สามารถเลิกเป็นพ่อ เป็นแม่ได้” ผู้เป็นแม่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก สัจจะธรรมชีวิตของมนุษย์ก็เป็นเยี่ยงนี้แหละ เลิกรากันก็เป็นคนอื่นไกลแต่เมื่อได้เป็นพ่อเป็นแม่แล้วก็ต้องเป็นไปตลอดจนตัวตายไม่สามารถเลิกเป็นได้ “หวังว่ามันจะไม่มายุ่งกับจีน่าอีก” พูดถึงคารอส จัสตินก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมา คนอย่างมันโดนแค่นั้นคงไม่สะเทือนผิวด้าน ๆ ของมันหรอกนึกแล้วเขาน่าจะกระทืบมันซ้ำให้ช้ำในตายไปเลย โมโหชะมัด “ลูกขึ้นไปพักผ่อนเถอะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วไม่ใช่เหรอ พ่อกับแม่เองก็จะไปนอนเหมือนกัน” พ่อตัดบท ไม่อยากได้ยินชื่อคารอสลอยมากระทบหู ไม่โกรธ ไม่เกลียด แต่ไม่เจอกันอีกน่าจะดีกว่า เรื่องที่คารอสทำให้