Semua Bab หย่าหวนรักกลับมา: Bab 1 - Bab 10

ในเวลาต่อมาเด็กสาวนั่งรถแท็กซี่กลับมาที่บ้าน เธอลากสังขารพัง ๆ ของตัวเองเข้ามาในบ้านด้วยสภาพร่างกายอ่อนล้าเต็มทน ดวงตากลมบวมปูดเพราะร้องไห้หนักติดกันมาหลายชั่วโมง เด็กสาวเดินเข้ามาในบ้าน โชคดีที่พ่อกับแม่ยังไม่กลับจากทำงานและพี่ชายของเธอก็ยังไม่กลับมาจากมหา‘ลัย เด็กสาวจึงไม่ต้องตอบคำถามกับคนในครอบครัวว่าทำไมเธอถึงได้กลับบ้านมาในสภาพสะบักสะบอมเพียงนี้ พรึ่บ เด็กสาววางกระเป๋านักเรียนอย่างสะเปะสะปะ ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนในสภาพร่างกายหมดแรง ปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาราวกับทำนบแตก ประจานความอ่อนแอและน่าสมเพชของเธอออกมา ”ฮึก“ ความเสียใจ ความผิดหวัง ถาโถมเข้ามาโดยที่เด็กสาวยังไม่ทันได้ตั้งรับ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจู่ ๆ จะโดนบอกเลิกอย่างกะทันหันแบบนี้ เขาไม่ให้โอกาสเธอได้เตรียมใจหรือส่งสัญญาณให้เตรียมพร้อมรับมือกับความเจ็บปวดด้วยซ้ำ ในตอนที่เขาชอบ เขาก็รุกเธออย่างหนัก ในตอนที่เขาหมดรักเขาก็บอกเลิกเธอดื้อ ๆ แม้กระทั่งตอนนี้เด็กสาวยังมึนงงกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากจนคิดว่ามันคือความฝัน หากแต่ความเป็นจริงมันกลับไม่ใช่อย่างนั้น ความเป็นจริงก็คื

ช่วงนี้เป็นช่วงสอบภาคเรียนสุดท้ายของมัธยมศึกษาปีที่หกและเป็นช่วงที่นักเรียนเคร่งครัดกับการเตรียมตัวสอบเข้ามหา‘ลัยที่ตัวเองใฝ่ฝันเป็นอย่างมาก จีน่าก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอมุ่งมั่นกับการสอบ ทุ่มเทเวลาว่างทั้งหมดให้กับการอ่านหนังสือหวังเอาอันดับหนึ่งของห้องมาให้พ่อกับแม่ได้ภูมิใจในตัวเธอเหมือนที่ผ่านมา จีน่าอ่านหนังสือจนดึกดื่น บางคืนก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น จีน่าแทบไม่มีเวลามานั่งคิดหรือเสียใจเรื่องของคารอสด้วยซ้ำ จากที่เคยนอนร้องไห้เรื่องของเขาทุกวัน ตอนนี้แทบไม่มีน้ำตาไหลออกมา จีน่าขายจิตวิญญาณให้กับหนังสือหวังให้การศึกษาดึงเธอออกจากความเจ็บปวด และเพราะพยายามลืมคารอสมากเกินไป นั่นจึงทำให้จีน่าหลงลืมบางสิ่งบางอย่างที่เป็นเรื่องสำคัญไปด้วยเช่นกัน “ลูกดูมีน้ำมีนวลขึ้นรึเปล่า” จนกระทั่งเย็นของวันนี้ที่จีน่านั่งทานอาหารเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว คำพูดนั้นของแม่ทำให้จีน่าชะงัก ความหนาวเหน็บจู่โจมจนรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว มือที่จับช้อนไว้สั่นระริก “เพราะอ่านหนังสือดึกทุกคืนลูกเลยกินเยอะขึ้นเหรอ” คนเป็นแม่ยังคงแซวลูกด้วยยิ้ม ขณะที่จีน่าหาเสียงของตัวเองไม่เจอด้วยซ้ำ สมองของจีน่ากำลังปร

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของจีน่าเท่านั้นที่ดังอยู่ จีน่าโดนผู้เป็นแม่ลากลงมาสารภาพบาปกับผู้เป็นพ่อหลังพบว่าเธอกำลังตั้งครรภ์เพื่อหารือและช่วยกันแก้ไขปัญหา จีน่านั่งคุกเข่าสะอื้นไห้อยู่กับพื้น บนโต๊ะด้านหน้ามีแทงก์ตรวจครรภ์หนึ่งอันวางอยู่เป็นหลักฐานมัดตัวเธออย่างแน่นหนา บรรยากาศรอบตัวเงียบจนน่าใจหาย หลังจากที่แม่บอกกับพ่อและพี่ชายว่าเธอท้อง ภายในห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบงันไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา เช่นเดียวกันจีน่าก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป ไม่กล้าแม้กระทั่งเงยหน้าขึ้นมาสบตากับใคร ไม่อยากเห็นว่าแววตาที่พ่อแม่และพี่ชายมองเธออยู่เปลี่ยนไปไหม เปลี่ยนไปมากรึเปล่า ไม่อยากเห็นว่าตอนนี้ทุกคนกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนออกมา ผิดหวังหรือเสียใจ จีน่าไม่อยากเห็นมัน แม้ไม่ได้เงยหน้ามามองแต่จีน่าก็รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวของแต่ละคน ตอนนี้พี่ชายของเธอยืนเท้าสะเอวหันหลังให้เธอราวกับคนคิดไม่ตก ขณะที่ผู้เป็นพ่อนั่งกุมขมับด้วยสีหน้าตึงเครียด ส่วนผู้เป็นแม่เพียงทอดสายตามองลูกสาวนิ่งงันทว่าในแววตาคู่นั้นไม่สามารถปกปิดความวิตกกังวลระคนเป็นห่วงลูกไว้ได

ประเทศไทย “จีน่า” พรึ่บ จีน่าหันขวับตามเสียงเรียกหลังจากที่ยืนหันมองซ้ายมองขวาอยู่พักใหญ่แล้วไม่เห็นใคร จีน่าระบายยิ้มกว้างก่อนรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่ยืนรอเธออยู่อีกทางหนึ่ง “หนูหาพ่อกับแม่ตั้งนาน ที่แท้มายืนอยู่ทางนี้นี่เองเอง” จีน่ายู่ปากเล็กน้อยอย่างน่ารักพลางสวมกอดพ่อกับแม่แน่นด้วยความคิดถึงหลังจากที่ไม่ได้เจอกันประมาณห้าเดือนกว่า ๆ เพราะพักหลัง ๆ มาพ่อกับแม่งานยุ่งมากจนไม่มีเวลาบินไปเยี่ยมเธอที่จีนเหมือนเคย “พ่อนึกว่าลูกเห็นแล้วซะอีก เห็นยืนมองอยู่ตั้งนาน” “หรือหนูสายตาสั้นคะ แบบนี้ต้องตัดแว่นแล้วไหม” จีน่าถามกลับอย่างหยอกเย้า เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากพ่อกับแม่ได้เป็นอย่างดี “ทำไมพี่จัสไม่มารับหนูคะ” ถามด้วยความรู้สึกน้อยใจพี่ชายขึ้นมา น้องกลับมาทั้งทีไม่คิดมารับน้องกลับบ้านถึงสนามบินเลยหรือไง “อย่าน้อยใจพี่จัสเลยลูก ตอนนี้พี่จัสรอลูกอยู่ที่ร้านอาหารน่ะ ป่านนี้คงสั่งอาหารจานโปรดของลูกเต็มโต๊ะแล้วมั้ง” จีน่าตาลุกวาวทันที ฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยเพียงจินตนาการถึงอาหารไทยหลากหลายที่เธอไม่ได้ลิ้มรสชาติมานานหลายปี “ไม่น้อยใจก็ได้ถ้าพี่จัสรู้ใจหนูน

“งั้นพวกเราคุยกันไปนะ พ่อขอไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย” จัสตินหันไปพยักหน้าให้พ่อ เมื่อพ่อลุกออกไปภายในโต๊ะจึงเหลือแค่เขากับกลุ่มเพื่อน จัสตินปรายหางตามองคารอสเล็กน้อยจึงได้เห็นว่าคารอสเองก็กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน “แล้วมึงจะกลับเลยไหม ไปนั่งกับพวกกูก่อนดิ” คีย์เอ่ยชวนจัสตินให้มานั่งร่วมโต๊ะด้วยกันเพื่อพูดคุยตามประสาเพื่อนในวัยทำงานที่ไม่ค่อยได้พบปะกัน “พวกมึงตามสบายเลยวันนี้กูไม่ว่าง ไว้วันหลังแล้วกัน” จัสตินปฏิเสธเสียงแข็ง รู้สึกเกรงใจที่ต้องปฏิเสธเพื่อนเหมือนกันแต่ให้นั่งร่วมโต๊ะกับคารอส จัสตินทำไม่ลงจริง ๆ “ไรว่ะ นี่ไอ้ครอสมันเพิ่งกลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง มันไม่ยอมออกมาเจอใครเลย กว่ากูจะคะยั้นคะยอให้มันออกมาได้ มึงจะไม่อยู่สนุกด้วยกันจริง ๆ เหรอ” คีย์ยังคงรบเร้าจัสตินต่อไป อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งทีจะปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้หลุดมือไปได้อย่างไร “ขอโทษจริง ๆ เพื่อน แต่น้องกูเพิ่งกลับมา กูขอใช้เวลากับน้องกูหน่อย” “งั้นก็โอเค ไว้นัดกันใหม่ แต่มึงต้องสัญญามาก่อนคราวหลังจะไม่เบี้ยวนัดพวกกู” “เค” จัสตินรีบตอบรับตัดความรำคาญเพื่อที่พวกเพื่อนของเขาจะได้เดินออกไปจากโต๊ะเขา