All Chapters of หย่าหวนรักกลับมา: Chapter 41 - Chapter 48

บนโซฟาขนาดใหญ่กลางห้องรับแขกมีหนึ่งร่างของชายหนุ่มนอนแผ่หลาอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก แขนที่ยกขึ้นก่ายหน้าเสมือนเกราะป้องกันไม่ให้ใครมองเห็นหยาดน้ำตาที่รินไหล ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่คารอสอยู่ในสภาพแบบนี้ หลังจากกลับมาจากบ้านของจีน่า คารอสทิ้งตัวลงนอนตรงนี้ไม่ไปไหน ย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้า คารอสพุ่งตัวเข้าไปกอดแล้วรั้งจีน่าไว้ เขาอ้อนวอนเธอ ร้องขอโอกาสจากเธอ แต่สิ่งที่จีน่าให้เขาได้มีแต่ความเมินเฉยเท่านั้น เธอพูดย้ำคำเดิมว่าเรื่องของเราไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ใช่อยู่ที่เธอไม่เคยลืมเขา แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเธอยังรักเขาอยู่ มันเหมือนฟ้าผ่าลงตรงหน้าเจ็บจนชา ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยประโยคใดออกไป วงแขนที่เหนี่ยวรั้งจีน่าไว้ค่อย ๆ หมดแรงลง รู้ตัวอีกทีคารอสก็ยืนจมกับความรู้สึกด่ำดิ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง เขาไม่มีแรงจะเหนี่ยวรั้งจีน่าไว้ได้อีก “เฮ้ย ทำไมมึงมานอนอยู่ตรงนี้วะ” แรงสะกิดตรงเท้าไม่อาจทำให้คนที่กำลังจมอยู่กับความเสียใจได้สติ คารอสนอนนิ่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง คิดวนเวียนแต่คำพูดของจีน่าที่ดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทอยู่อย่างนั้น เขาตกอยู่ในภวังค์ความโศกเศร้าไม่อาจกู่ก

จีน่ามีสีหน้าเรียบเฉยหลังจากได้ฟังคำว่าคิดถึงจากปากของคารอส จีน่าไม่ได้ยินดียินร้ายต่อคำพูดของคารอสเท่าไรนักเพราะเธอไม่ได้เก็บคำพูดของคารอสมาใส่ใจนานมากแล้ว จีน่านึกแปลกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ คารอสก็โผล่มาหาถึงที่แบบนี้ จีน่าคิดว่าคารอสคงเข้าใจเรื่องที่เธอบอกให้เขาเลิกพยายามเรื่องของเราแล้วซะอีก เขาถึงได้หายไปเป็นเดือนขนาดนั้น ยืนอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือทำให้จีน่าสามารถมองเห็นสภาพของคารอสตอนนี้ได้อย่างชัดเจน คารอสดูผอมและดูโทรมไปเยอะเลยนะ ไม่รู้ว่าการที่เธอบอกกับเขาแบบนั้น มันทำให้เขาตรอมใจรึเปล่า คำพูดของจีน่าอาจจะฟังดูใจร้ายแต่จีน่าไม่อยากให้คารอสหวังลม ๆ แล้ง ๆ อีกแล้ว จีน่าอยากให้คารอสตัดใจแล้วใช้ชีวิตของเขาต่อไปเหมือนสี่ปีที่เราเลิกรากัน “พี่คิดถึงครับ” คารอสย้ำคำว่าคิดถึงให้จีน่าฟังอีกครั้งหลังจากที่เห็นว่าเธอนิ่งเงียบไป คารอสเดาอารมณ์ของจีน่าไม่ถูก ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกเช่นไร อาจจะรู้สึกสมเพชหรือเวทนาเขาอยู่ก็เป็นได้ “พี่แค่อยากมาเจอหน้า” พูดด้วยความประหม่า แต่กระนั้นสายตาของคารอสก็ไม่ผละไปจากใบหน้าของจีน่าเลย คารอสจ้องมองจีน่าอยู่อย่างนั้นราวกับกลัวว่าเขาจะไม่มีโอกาสไ

หลังจากรู้ข่าวจากจัสตินว่าจีน่ากลับมาอยู่บ้านแล้ว คารอสรวบรวมความกล้าอยู่หลายวันกว่าเขาจะกล้าพาตัวเองมาที่บ้านของหญิงสาว ประจวบเหมาะวันนี้ที่บ้านของจีน่าได้จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ขึ้นมาเป็นการต้อนรับเธอกลับบ้าน จัสตินได้เชิญเพื่อน ๆ มาร่วมงาน รวมถึงคารอสเองก็ด้วย เขาจึงใช้โอกาสนี้ในการมาเจอหน้าเธอ ทันทีที่รถของคารอสแล่นเข้ามาจอดบริเวณบ้านของจีน่า หัวใจเจ้ากรรมของเขาเต้นระส่ำแทบบ้าคลั่งจนเขากลัวว่ามันจะกระเด็นออกมาเต้นระบำอยู่ด้านนอก มือหนาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ คารอสตื่นเต้นขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกประหม่า ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงตอนเจอหน้าจีน่า ไม่รู้ว่าเขาควรทำตัวแบบไหน จีน่าถึงไม่รู้สึกอึดอัด หลากหลายความรู้สึกประเดประดังเข้ามาในความคิดของคารอส เพราะมัวแต่นั่งคิดมากทำให้คารอสไม่กล้าลงจากรถสักที เขาเอาแต่นั่งอึนอยู่อย่างนั้น สายตาก็พยายามมองหาจีน่า ก็อก ก็อก ไม่รู้ว่าตัวเขานั่งอยู่ในรถนานแค่ไหนกระทั่งมีคนเดินเข้ามาเคาะกระจกรถคารอสถึงได้สติ เขาลดกระจกรถลงคุยกับคนด้านนอก ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นจัสตินที่เดินมาเรียกเขา “มึงทำซากอะไรอยู่ ต้องให้กูอันเชิญเหรอมึงถึงจะลงมาได้” จ

พอรู้ความจริงว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แฟนใหม่ของจีน่าอย่างที่คารอสคิด ชายหนุ่มก็เดินหน้าจีบจีน่าใหม่อีกครั้งตามความตั้งใจเดิมของตัวเอง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาข้าง ๆ ตัวจีน่าจึงขนาบข้างไปด้วยคารอสทุกวัน พอว่างจากงานคารอสก็รีบวิ่งแจ้นมาหาจีน่าทันที อย่างเช่นวันนี้ก็เหมือนกันคารอสขับรถมารับจีน่าที่บริษัทเพื่อไปทานข้าวด้วยกัน จีน่าไม่ได้ตอบรับหรอกแต่คารอสเป็นคนดึงดันจะมาหาจีน่าเอง “เหนื่อยไหมครับ” คารอสเอ่ยอย่างกระตือรือร้นทันทีที่จีน่าเดินเข้ามาหา “ไม่เหนื่อยค่ะ” คารอสยื่นมือรับประเป๋าที่จีน่ายื่นมาถือไว้ คารอสเปิดประตูรถให้จีน่าโดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยสั่งหรือขอร้องกัน เขาเต็มใจทำให้จีน่าด้วยความเต็มใจ “ชาผลไม้ร้านโปรดครับพี่แวะซื้อมาให้ ได้ทานอะไรเย็น ๆ หนูคงชื่นใจ” “ขอบคุณค่ะ” จีน่ามองคารอสนิ่งเงียบโดยไม่พูดอะไร การกลับมาเจอกันครั้งนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง แม้แต่ตัวของจีน่าเองยังทึ้งกับการกระทำที่เปลี่ยนไปของคารอส เขาดูโตขึ้นมากจริง ๆ นะ มากขึ้นซะจนจีน่าอดคิดไม่ได้เลยว่าเขาใช่คารอสคนที่เคยไม่เอาไหนหรือเปล่า แต่ก็นะใครมันจะเหมือนเดิมได้ตลอด ขนาดตัวเธอเองยังเปลี่ยนไป