All Chapters of หย่าหวนรักกลับมา: Chapter 31 - Chapter 40

สุขภาพจิตใจของจีน่าดีขึ้นตามลำดับ มีเหม่อลอยบ้างในบางครั้ง แต่จีน่าก็ดึงสติของตัวเองกลับมาได้ทุกที จีน่าพยายามหาอะไรทำอยู่ตลอดเพื่อไม่ให้สมองมันว่างคิดเรื่องไร้สาระ พยายามควบคุมจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่านแม้มันจะยากก็ตามที “เฮ้อ” จีน่าถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อชีวิตของจีน่าช่วงนี้ว่างเกินไปจนจีน่ารู้สึกเซ็ง จัสตินไม่ยอมให้จีน่าเข้าไปทำงานที่บริษัทอีกด้วยรู้ดีว่าธุรกิจของครอบครัวไม่ใช่งานที่จีน่าถนัด วิชาที่ร่ำเรียนมาจึงไม่ได้เอาออกมาใช้เท่าที่ควร ช่วงนี้จีน่าจึงได้เตะฝุ่นเล่นอยู่บ้านไปวัน ๆ อย่างเปล่าประโยชน์ “หนูจีเบื่อเหรอคะ” ป้าแม่บ้านเห็นจีน่านั่งถอนหายใจอยู่นานแล้วจึงถามออกมา “นิดหน่อยค่ะป้า” “ป้ากำลังทำขนมชั้น คุณจีอยากช่วยป้าไหมคะ” “หลอกใช้งานหนูรึเปล่าคะป้า” จีน่าหรี่ตาลงอย่างจับผิด “แต่ก็ดีเหมือนกันค่ะลองทำสิ่งใหม่ ๆ ดูบ้างจะได้ไม่น่าเบื่อ” ว่าจบก็เดินตามป้าแม่บ้านเข้ามาในห้องครัว จีน่าหมกมุ่นอยู่กับการทำขนมทั้งวัน เป็นครั้งแรกที่จีน่าได้เข้าครัวอย่างจริงจัง ได้ทำสิ่งใหม่ ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน ด่านแรกของการลองทำขนมจีน่าก็เจอเข้ากับงานหินทว่าก็

จีน่ามองหน้าจอโทรศัพท์พลางเบะปากด้วยความหมั่นไส้ นัยหนึ่งก็คิดว่าคารอสเป็นบ้าหรือกินยาลืมเขย่าขวดรึเปล่าถึงได้มีเวลาว่างมาทำอะไรไร้สาระอย่างการลงรูปคู่เธอกับเขาใส่แคปชันขอโทษจีน่าทุกวันไม่จบไม่สิ้นสักที จีน่ารู้สึกระอากับสิ่งที่คารอสทำมากกว่ารู้สึกพิเศษด้วยซ้ำ มันให้ความรู้สึกขบขันมากกว่ารู้สึกดี “ดูอะไรอยู่ครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้น” จัสตินเห็นจีน่าทำหน้าขยาดตอนดูโทรศัพท์จึงถามขึ้นมา จีน่าส่งโทรศัพท์ในมือให้จัสตินดูอย่างไม่คิดปิดบัง “เหอะ” จัสตินรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันทีกับสิ่งที่เห็น จริง ๆ จัสตินเห็นสิ่งที่คารอสโพสต์หมดแล้วเพราะจัสตินก็กดฟอลแอคไอจีลับระหว่างจีน่ากับคารอสอยู่ คราแรกจัสตินว่าจะปล่อยผ่านแต่ดูเหมือนว่าคารอสจะหนักข้อขึ้นทุกวันจากลงโพสต์ถึงจีน่าวันละหนึ่งถึงสองโพสต์ นี่มันเล่นลงเป็นสิบสิบโพสต์ต่อวัน แคปชันน้ำเน่ายังไงก็ยังน้ำเน่ายังนั้นอ่านแล้วอยากอ้วกฉิบหาย วันนั้นมันรับปากกับเขาดิบดีว่าจะไม่ยุ่งกับจีน่าอีกแล้วสิ่งที่จัสตินเห็นตอนนี้มันคืออะไร ดูพยายามดี แต่ความพยายามของมันยังไม่พอ คิดว่าแค่ลงโพสต์ง้อมันเพียงพอให้คนคนหนึ่งอภัยใหัมันหรือไง มันสาสมกับความเลวท

วันนี้ที่บ้านของจีน่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมาหาแต่เช้า เพียงเห็นหน้าของแขกที่ว่าจีน่าก็อยากไล่ตะเพิดให้ออกไปจากบ้านของเธอเดี๋ยวนั้น ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกับเธอนักหนา ทำไมวุ่นวายกับชีวิตของจีน่าไม่จบไม่สิ้นกันสักที “เดี๋ยวก่อนลูก” จีน่ากำลังเดินหนีทว่าเสียงของแม่กลับรั้งเธอไว้ จีน่าจึงเอี้ยวหน้ากลับไปมองเล็กน้อย ยามที่พ่อของจีน่าเลื่อนสายตามองมา จีน่าพยายามซ่อนสีหน้าแห่งความไม่พอใจไว้ พ่อของหญิงสาวตบโซฟาเบา ๆ จีน่าจึงเดินเข้าไปนั่ง จีน่าไม่คิดหันไปสนใจผู้ชายที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นสักนิดแต่รับรู้ได้ถึงสายตาของเขาที่ทอดมองมายังเธอเสมอ “พ่อมีเรื่องจะคุยกับจีเหรอคะ” “ครอสเขามาขอโทษน่ะ” พยักพเยิดหน้าไปทางคารอส ข้างตัวของเขามีพานธูปเทียนแพขอขมาวางอยู่ เห็นดังนั้นคิ้วสวยของจีน่าขมวดย่นเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ “เอาพานมาขมาด้วย” เห็นลูกสาวทำหน้าสงสัยจึงตอบให้กระจ่าง “เหอะ” เสียงนี้เป็นของจัสติน เขาหัวเราะเยาะออกมามองคารอสตาขวาง ตอนเห็นคารอสเดินตามหลังแม่บ้านเข้ามาจัสตินแทบประเคนหมัดให้คารอสเดี๋ยวนั้น หากแต่เสียงพ่อกับแม่ห้ามไว้ทัน คารอสจึงรอดตัวไป ถึงกระนั้นจัสตินก็

แม้โดนจีน่าไล่ตะเพิดยังไง แม้คำพูดของจีน่าเชือดเฉือนหัวใจของคารอสมากแค่ไหน แม้เจ็บปวดกับคำพูดของจีน่าเพียงใดแต่คารอสก็ไม่คิดยอมแพ้ เขาหอบใจพัง ๆ ไปนอนกอดขวดเหล้าอยู่บ้าน เช้าวันใหม่ก็รีบถ่อสังขารมาตามง้อจีน่าถึงหน้าบ้านอย่างเก่า…เป็นแบบนั้นเสมอ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาจึงมีร่างคุ้นเคยปรากฏตัวที่หน้าบ้านของจีน่าทุกวัน คารอสทำได้ชะเง้อคอมองจีน่าอยู่อย่างนั้นเนื่องจากเจ้าของบ้านไม่อนุญาตให้คารอสได้เหยียบย่างเข้าไป แต่แค่นี้ก็ดีแล้วแค่ได้เห็นหลังคาบ้านของจีน่า คารอสก็ดีใจ แค่ได้หายใจใกล้ ๆ กับเธอเพียงเท่านี้คารอสก็รู้สึกมีความสุขแล้ว เขากลายเป็นคนมักน้อยเมื่อมีความผิดติดตัวอยู่ “ดอกไม้ค่ะหนูจี” จีน่ากลอกตามองบนด้วยความระอาเมื่อแม่บ้านนำช่อดอกไม้แสนคุ้นเคยที่เธอได้รับตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเดินเข้ามาหา “ดอกคาร์เนชั่นสีม่วงเหมือนเดิมเลยค่ะ” “เอาไปทิ้งเลยค่ะ” บอกอย่างไร้เยื่อใย ไม่ได้ยินดียินร้ายกับสิ่งที่คารอสทำให้ คิดว่าใช้ดอกไม้เป็นสื่อกลางแทนคำขอโทษแล้วจีน่าจะใจอ่อนให้หรือไง ไม่มีทางหรอก จีน่าไม่ซึ้งแล้วก็ไม่อิน เธอรู้สึกเอือมระอาคารอสมากกว่าอินกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาทำให้แม้

ผ่านมาแล้วสามวันที่คารอสไม่ได้ไปง้อหรือไปเฝ้าจีน่าเหมือนอย่างเก่า คารอสไม่ได้ยอมแพ้หรอกนะ จะยอมแพ้ได้ยังไงเขาเพิ่งเริ่มง้อจีน่าได้เมื่อไม่นานมานี้เอง แต่เนื่องจากวันนั้นคารอสยืนตากฝน ตากลมนานไปหน่อยทำให้ไข้ขึ้นนอนซมอยู่บ้านหลายวัน แต่ถึงตัวจะไม่ได้ไปให้จีน่าเห็นหน้า ทว่าคารอสก็ยังส่งดอกไม้ไปง้อจีน่าไม่เคยขาด ทักข้อความไปง้อจีน่าทุกวัน ถึงไม่มีข้อความตอบกลับมาคารอสก็ไม่ท้อ บางวันก็สั่งเมนูโปรดที่จีน่าชอบทานเป็นประจำให้คนไปส่งให้จีน่าถึงหน้าบ้าน อย่างวันนี้ก็เหมือนกัน คารอสสั่งดอกไม้กับขนมให้คนไปส่งให้จีน่าถึงหน้าบ้าน ส่วนตัวเขาออกมาเคลียร์งานที่ค้างกองเท่าภูเขา คารอสคิดว่าหลังจากนี้ตัวเขาจะกลับมาทำงานอย่างเต็มตัว แม้ฐานะความเป็นอยู่ของคารอสจะมั่นคงมากอยู่แล้วก็ตาม แต่คารอสก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอ ภาพในหัวของคารอสมันเต็มไปด้วยภาพครอบครัวแสนอบอุ่นระหว่างเขากับจีน่า คารอสอยากสร้างฐานะ ความเป็นอยู่ให้จีน่าได้เชื่อมั่นว่าในอนาคตของเรา เธอจะไม่ลำบากแน่นอน แต่ตอนนี้คารอสคงทำได้แค่ฝันกลางวันไปก่อนเพราะตอนนี้แม้แต่หน้าคารอส จีน่าไม่คิดหันมามองด้วยซ้ำ พูดถึงเรื่องนี้ทีไร หัวใจของคารอสก็เจ็บ