All Chapters of เล่ห์รักสัมผัสลวง 25+: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 6ทำลายความไว้ใจ ร่างบอบบางของยี่หวายังคงอยู่ในห้องทำงานของคาร์เตอร์ในเวลาพลบค่ำ และการที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่ทำให้เธอสามารถรับรู้ทุกอย่างว่าระบบการทำงาน หรือเอกสารอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง และการที่คาร์เตอร์กลับบ้านไปก่อนจึงเป็นโอกาสเหมาะที่จะตามหาของสำคัญบางอย่าง “อยู่ไหนนะ...” ร่างบอบบางเดินไปที่โต๊ะทำงานของคาร์เตอร์เพื่อหาเอกสารสำคัญบางอย่างที่เธอได้รับข้อมูลมาเพียงบางส่วนว่ามันมีหน้าตายังไง มือเล็กรื้อค้นของที่อยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของคาร์เตอร์ด้วยหัวใจที่เต้นรัว เนื่องจากกลัวว่าจะมีใครเข้ามา ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีใครเข้ามาในเวลานี้เป็นแน่ ใบหน้าหวานที่มีแต่เหงื่อเกาะเต็มขมับเริ่มตึงเครียด เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นหายังไงดี เธอมีโอกาสเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น และห้ามโดนจับได้เด็ดขาด แต่ตอนนี้เธออยากจะเห็นหน้าตาของเอกสารข้างในว่ามันคืออะไรกันแน่ อย่างน้อยเธอจะได้รู้ว่าควรส่งมันไปให้พี่ชายหรือไม่ ถ้ามันกระทบกับคาร์เตอร์มาก เธอก็คงไม่กล้าทำมันลง ณปุณไม่บอกอะไรเลยนอกจากชื่อของแฟ้มเอกสารนั่น แต่ตอนนี้เธอต้องหามันให้เจอก่

คาร์เตอร์บอกอย่างรู้ทัน หลังจากที่จับได้ว่ายี่หวาเข้ามาที่นี่เพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง เขาก็ให้คนสืบเรื่องทุกอย่าง และกำลังตามหาเบาะแสจนพอจะรู้เรื่องที่ณปุณทำงานให้กับใครบางคน ด้วยเพราะมันระวังตัวดีมาก มากเสียจนเขาว่าไม่รู้เบื้องบนของณปุณเป็นใคร ไม่อย่างนั้นเขาคงส่งคนไปจัดการณปุณตั้งแต่รู้ความจริงแล้ว เพราะแบบนั้นเขาจึงปล่อยให้มันได้ใจไปก่อน แล้วค่อยจัดการมันทีเดียวอีกทั้งมันก็กล้าที่ส่งน้องสาวของตัวเองมาหลอก แต่ขอโทษทีเขาไม่ใช่คนโง่ที่จะให้ใครมาหลอกง่ายๆ แต่เขาต่างหากที่ตลบหลังเธอทุกอย่าง มือหนาของคาร์เตอร์กดข้อมือเล็กของยี่หวาให้จมกับโซฟาด้วยความโมโห จนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดกับ พละกำลังที่มหาศาล “ยี่หวาเจ็บ” ยี่หวานิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อมือหนาที่กดย้ำอยู่นั้นคล้ายกับคีมขนาดใหญ่ที่บีบข้อมือของเธออย่างรุนแรง “เจ็บสิดี...คนอย่างเธอมันต้องเจ็บยิ่งกว่านี้ เจ็บให้สาสมกับสิ่งที่เธอหลอกฉันมาตลอด” ยี่หวาจ้องลึกไปในดวงตาของคาร์เตอร์ และเธอเห็นแววตาเจ็บปวดของเขา แต่มันเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น “ยี่หวาขอโทษ...ยี่หวามีเหตุผลจำเป็น

“ตาของฉันบ้างนะ อ๊า...” คาร์เตอร์ทำการรัวสะโพกของตัวเองเข้าใส่ช่องทางรักของยี่หวาอย่างรุนแรง เขากระแทกเข้าไปอีกไม่กี่ครั้ง สายธารสีขาวขุ่นก็ไหลทะลักเข้าใส่โพรงสาวจนเต็มไปหมด เขามองภาพผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ จากนั้นชายหนุ่มถอดถอนตัวตนที่ขาวโพลนเพราะน้ำรักออก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจัดการสวมกางเกงของตัวเองเข้าใส่ตามเดิม “แหกขาอยู่แบบนี้ อยากให้ฉันเอาอีกรอบอย่างนั้นเหรอ สำหรับเธอน้ำเดียวก็พอแล้วยี่หวา อย่าทำตัวกะหรี่มากไปกว่านี้ เห็นแล้วสะอิดสะเอียนว่ะ” คาร์เตอร์ชำเลืองมองร่างเล็กของยี่หวาที่นอนหมดแรงอยู่บนโซฟาด้วยสายตาหยามเหยียด จนเธอค่อยๆ ชันร่างกายบอบบางของตัวเองขึ้น “แก้มัดให้หน่อยค่ะ” ครั้งนี้ยี่หวาจำเป็นต้องบอกเขา เนื่องจากว่าเธอไม่สามารถคลายปมของเนกไทที่รัดรึงข้อมือบางเอาไว้ด้วยตัวเอง “หึ...สิ้นฤทธิ์แล้วสิท่า” ยี่หวาไม่ตอบอะไร เธอเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองซึ่งมันร่วงกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น และเสื้อตัวโปรดตอนนี้กระดุมขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี จนเธอต้องเดินไปที่เก้าอี้แล้วหยิบสูทที่เก็บเอาไว้ที่ออฟฟิศขึ้นมาใส่แทนเสื้อ

บทที่ 7ความรู้สึกดีๆ มันหายไปหมดแล้ว หลังออกจากโรงพยาบาลคาร์เตอร์ก็ขับรถพายี่หวากลับมา แต่มาที่บ้านของเขาแทน ซึ่งเธอไม่เคยมาสักครั้งเดียว เธอรู้ว่าเขารวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะทอดมองออกไป และพบกับบ้านอีกหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป และรับรู้ภายหลังว่ามันคือบ้านของเคย์เดนและนรินดา “เข้าบ้านไปได้แล้ว” “พี่เตอร์ จะพายี่หวามาที่นี่ทำไม พี่เตอร์ต้องการอะไรบอกยี่หวามาเถอะ ขอร้องอย่าทำอะไรยี่หวาเลย ยี่หวาขอโทษ อย่างน้อยนึกถึงวันเวลาดีๆ ของเราได้ไหม” “หึ...ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอจะมาขอร้องวิงวอนอะไร แล้วตอนที่เธอทำกับฉันล่ะ เธอเคยคิดถึงใจของฉันบ้างหรือเปล่า วันเวลาดีๆ อย่างนั้นเหรอ มันหายไปหมดแล้ว มันหายไปพร้อมกับการที่เธอโกหก และทำลายความเชื่อใจของฉัน” ชายหนุ่มเปลี่ยนสรรพนามแล้วจ้องมองใบหน้าสวยของยี่หวาที่เขายิ่งเห็นยิ่งหงุดหงิด “งั้นพี่เตอร์ต้องการให้ยี่หวาชดใช้อะไร บอกยี่หวามาเถอะ ให้สมกับความโกรธเกลียดที่พี่รู้สึก” “ชดใช้บนเตียงไง...” คำตอบของชายหนุ่มทำเอาเธออึ้ง เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา

“เธอก็เหมือนกันที่คิดจะขโมยเอกสารสำคัญเพราะอยากได้เงินด้วยใช่ไหม มันให้เท่าไรล่ะ บอกมาสิ เดี๋ยวฉันจะลองเสนอเงินที่น่าสนใจให้ดู” คาร์เตอร์พลิกร่างเล็กให้กลับมาเผชิญหน้า ก่อนเขาจะใช้สายตาที่เหมือนรังเกียจมองเธอ ทำเอากายสาวสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด “พี่เตอร์ อย่ามามองยี่หวาแบบนี้นะ!!” “หยุดเรียกฉันว่าพี่เตอร์สักทีเถอะ เพราะชื่อนี้เธอไม่สมควรเรียกมัน” คาร์เตอร์ริบคำนี้คืนจากยี่หวา จนเธอรู้สึกเจ็บหัวใจเหลือเกิน การหักหลังเพียงครั้งเดียวมันทำให้เธอสูญเสียผู้ชายอ่อนโยนอย่างคาร์เตอร์ไป มันคงไม่มีอีกแล้วสินะการกระทำที่แสนดีแบบนั้น “ค่ะคุณคาร์เตอร์...” เธอเรียกชื่อเขาตามเดิม เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าเธอยังคงอาลัยอาวรณ์เขา ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงเธอรู้สึกผิดที่ทำอย่างนี้กับชายหนุ่มมากเหมือนกัน “หึ...ไปนอนได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องโมโหกับคนอย่างเธอ ส่วนเสื้อผ้าจะให้คนเตรียมมาให้พรุ่งนี้เช้า” “แล้วคุณจะนอนไหน...” ยี่หวาถามเสียงสั่นแล้วเงยหน้ามองชายร่างสูง “นอนบนเตียง ทำไม...กลัวฉันปล้ำเหรอ ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ปล้ำอยู่แล้ว จะเอาให้