Todos os capítulos de เหมยอวี่ซิน ห้วงรักกักขังใจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

กู้จื่อเหยียนขบเม้มริมฝีปากล่างของเหมยอวี่ซิน นางเองก็ลูบไล้กล้ามเนื้อหนั่นแน่นพร้อมแอ่นอกอิ่มขึ้นเสียดสี ความพลุ่งพล่านเริ่มแผดเผา คนทั้งสองต่างฝ่ายต่างเริ่มขยับโดยไม่มีใครยอมพ่ายแพ้ชายหนุ่มสอดมือข้างหนึ่งยกหยัดสะโพกนิ่ม โจนจ้วงตัวตนของเขาเข้าสู่ความร้อนเร่ารัญจวนของร่างงาม นางเองก็แอ่นรับจังหวะตอกตรึงที่ยิ่งมาก็ยิ่งแผดเผา จังหวะลึกล้ำมั่นคงเปลี่ยนเป็นเนิบช้า กู้จื่อเหยียนค่อยๆ รับรู้ว่าตัวตนของเขาจ้วงลึกเขาสู่กายสาว กระทั่งเขาสั่นสะท้านเมื่อนางบีบรัดเขาจนต้องสูดปากใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไล้ปลายลิ้นกับลำคอขาวผ่อง เอวสอบขยับไหวเป็นจังหวะลึกล้ำ เขาเร่งจังหวะเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยความต้องการของหญิงสาว ขบเม้มผิวกายเนียนนุ่มอย่างพลั้งเผลอ เพราะความซ่านกระสันที่แล่นพลิ้ว ทุกคราที่กายนางครูดตัวตนกล้าแกร่งของเขา กระทั่งทำให้ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความรัญจวนเหมยอวี่ซินหยัดกายรับทุกจังหวะการสอดประสาน นางลูบไล้ผิวกายหนั่นแน่นของชายหนุ่ม หยอกเย้าและขบกัดไปพร้อมๆ กับไล้เลียจังหวะโยกคลอนของเขาร้อนเร่าแผดเผาจนนางแทบขาดใจ ทุกครั้งที่เขาโจนจ้วง นางหอบครวญเสียงหวาน ทุกคราที่เขาสัมผัสลูบไล

โดนยอกย้อนเช่นนี้อันซิ่วหลันโกรธจนตัวสั่น นางกำลังจะอ้าปากด่าทอขับไล่ผู้อื่น แต่เหมยอวี่ซินกลับจ้องนางเขม็ง “หากอยากรู้ว่าข้าเป็นอะไรกับกู้จื่อเหยียน เจ้าก็ไปถามเขาเอาเอง ข้ากับเขานอนในห้องเดียวกันทั้งคืนจนฟ้าสาง เจ้าคงไม่อยากคาดเดาว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง ทางที่ดีก็อย่าไปถามเขาเสียจะดีกว่า ข้ากลัวเหลือเกินว่าภาพลักษณ์ของคุณหนูผู้สง่างามของเจ้าจะถูกทำลายลง”อันซิ่วหลันอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่กับที่ นางพูดไม่ออกได้แต่โกรธแค้นจนใบหน้าไม่น่าดู อยากด่าทอแต่หวั่นเกรงดวงตาน่ากลัวของอีกฝ่าย ดังนั้นจึงได้แต่เดินจากไปด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียดเหมยอวี่ซินปิดหน้าต่างลงด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางมองไปรอบห้องด้วยใบหน้าสับสนงุนงง จำไม่ได้ว่าเพราะอะไรจึงกลับมายังห้องของกู้จื่อเหยียนอีกแล้ว สิ่งสุดท้ายที่นางจดจำได้ก่อนออกมาจากปรโลกคือคำตอบที่นางได้รับ‘เมื่อเลือกแล้วก็อย่าเสียใจในภายหลัง วิญญาณของฟู่เฉิงยังคงเวียนว่ายตายเกิด หากจะตามหาเขาเจ้าต้องมีหยกวารี’ ‘อะไรคือหยกวารี’‘หยกวารีคือหินหยกพันปีที่อยู่ในแม่น้ำลืมเลือน หากต้องการเจ้าต้องมีของไปแลก ข้าจึงได้บอกว่าเจ้าจะไม่หลงเหลือแม้แต่วิญญาณ’นางตระหนักดีว่านางมีสิ่

“กลิ่นอายของหั่วซาน มีบางอย่างปกคลุมอยู่รอบด้าน พลังที่ข้าไม่เคยสัมผัสถึง หยกวารี...มีหยกวารีอีกอันที่นี่ อีกทั้งพลังหยาง...กลิ่นอายของบุรุษ” นางขมวดคิ้วก่อนจะหมุนกายเดินขึ้นเขาไปอย่างเร่งร้อน“ช้าก่อน อะไรคือหยกวารีและพลังหยาง” กู้จื่อเหยียนเร่งฝีเท้าตามนางไปติดๆ“กู้จื่อเหยียนเจ้าพบข้าได้อย่างไร”เขาชะงักกับคำถามที่มาอย่างปุบปับ “พบเจ้า ...หมายถึงเจ้ากลับมาได้อย่างไร หรือหมายถึงเจ้าไปที่ห้องข้าได้อย่างไร”“ข้าจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากกลับมาจากปรโลกไม่ได้” นางตัดสินใจบอกเขาไปตรงๆ “เจ้าเคยสงสัยว่าศพเหล่านั้นเป็นการกระทำของข้า” พูดจบก็สบตากับชายหนุ่ม เขามองนางด้วยดวงตางุนงง“ข้าตื่นขึ้นมาในห้องของเจ้าและในร่างมีพลังหยางไหลเวียนอยู่ ตอนที่ข้าเห็นศพที่ถูกดูดพลังหยางจนเหือดแห้งนั้น ข้าสงสัยว่าข้าอาจกำลังกลายเป็นปิศาจแล้วจริงๆ”กู้จื่อเหยียนอ้าปากค้าง “ไม่ใช่เจ้า”“จะมั่นใจได้อย่างไรเล่า” นางยังคงมีท่าทีเฉยชาทั้งที่กำลังพูดถึงตัวเอง “ตัวข้าเองยังไม่อาจบอกได้ ตอนนี้ข้าเป็นดังคันฉ่องสะท้อนเงา หนึ่งร่างมีสองตัวตน หนึ่งคือข้าและหนึ่งคือปิศาจที่รอวันครอบงำร่างนี้ ข้าไร้วิญญาณ ไร้พลังควบคุม

“ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร เขาไม่ผิด เป็นข้าเองที่ไม่มีความกล้าพอ หากข้าปฏิเสธท่านแม่ข้ากับเขาคงไม่ต้องลงเอยเช่นนี้ เขาจะโกรธข้าเกลียดข้า เช่นนั้นก็สมควรแล้ว” ดวงตาเศร้าสร้อยของหญิงสาวมองตามแผ่นหลังอ้างว้างของเหวินซวี่ไห่ไป นางรักเขา...หากแต่นางเลือกกู้จื่อเหยียนที่เหนือกว่านางผิดตรงที่ใดเล่า ไม่ว่าสตรีใดก็ล้วนต้องเลือกความมั่นคงให้กับชีวิตอยู่แล้วกู้จื่อเหยียนแม้เป็นทายาทคนรองของตระกูลกู้ ซึ่งเป็นถึงเจ้ากรมโยธาธิการ แต่หากเทียบกับเหวินซวี่ไห่ที่เป็นเพียงบุตรชายของอดีตมือปราบ อีกทั้งยังมีข่าวลือว่าเขาไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ นั่นอีก สตรีใดเล่าจะเลือกแต่งให้เขาแทนกู้จื่อเหยียน“ข้าขอโทษท่านด้วย ข้าเลือกเขาเพราะฐานะของข้ากับเขานั้นเท่าเทียม ข้าได้แต่ผิดต่อท่านแล้ว”แม้รักแล้วอย่างไรเล่า หากมองไปข้างหน้าแล้วมืดมนไร้อนาคต เช่นนั้นมิสู้หยุดตรงนี้ตั้งแต่แรก...“เช่นนั่นคุณหนูจะรอท่านหัวหน้ามือปราบกลับมาหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจิ่วเอ่ยถามพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ หวังจะเห็นกู้จื่อเหยียนควบม้ากลับมาแล้วรีบอธิบายให้คุณหนูของนางคลายความเข้าใจผิด“ไม่ ข้าจะกลับเข้าห้อง ไม่รอแล้ว” กล่าวจบอันซิ่วหลันก็หมุนกายเ

เหวินซวี่ไห่เอนแผ่นหลังพิงขอบโต๊ะ เขามองหญิงสาวที่คร่อมอยู่บนตักค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วเข้ากับความยาวของตน ลมหายใจที่เคยหนักหน่วงกลับติดขัด“ข้าซุกซนที่ไหนเล่า” นางกระซิบด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ “ท่านมิใช่เพิ่งสอนข้าหรอกหรือว่าปลายนิ้วมีอำนาจเพียงใด”“อา” เหวินซวี่ไห่สะท้านไปทั้งกายเพราะมือเล็กกอบกุมตัวตนของเขา นางรูดมือขึ้นลงเชื่องช้า นำพาตัวตนของเขาให้ทะยานไปตามแรงปรารถนาร่างเล็กขยับยก ดวงตาของนางสานสบดวงตาคมซึ่งเต็มไปด้วยความต้องการ มือหนึ่งกอบกุมตัวตนแกร่งกล้า ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นคว้าไหล่หนั่นแน่น ชิดส่วนปลายของเขากับความอ่อนนุ่มของตน ไล้เป็นจังหวะโดยไม่ยอมให้เขาซุกซบ“ท่านบอกข้าข้าซุกซนจริงหรือ” นางยังคงทรมานเขาแต่ทำได้ไม่นานเอวสอบก็สอดเสยขึ้น นำพาตัวตนแกร่งกล้าสอดแทรกเข้าหาความอ่อนนุ่มฉ่ำชื้นซึ่งจ่อประชิด“อา!!!” สองเสียงครวญประสาน ร่างงามสั่นระริกเพราะเขานำพาตัวตนเหยียนขยายซุกซบเข้าไปอย่าล้ำลึก ทั้งยังเป็นการสอดแทรกอันเร้าอารมณ์ เนื่องจากเขาไม่แม้แต่จะพยายามดุนดัน แต่กลับสอดพรวดในคราเดียวสองร่างสั่นระริกด้วยความหวามไหว เหวินซวี่ไห่แทบระเบิดความสุขสมเพียงเพราะได้ครอบครองนางในคราแรก เขากอบ