Todos os capítulos de เหมยอวี่ซิน ห้วงรักกักขังใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

มองดูมือเล็กเรียวคว้าสาบเสื้อของเขา จากนั้นแหวกออกเผยให้เห็นรอยแผลที่เริ่มแห้งแล้วอย่างรวดเร็ว เขาเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“นี่คืออะไร”เขามองออกว่านางกรีดกลางอกของเขาเป็นรอยดอกเหมย และแน่นอนมันย่อมกลายเป็นแผลเป็นอย่างไม่ต้องสงสัยฝ่ามือเย็นเยียบวางลงไปเหนือแผล กู้จื่อเหยียนสะดุ้งเล็กน้อย มองการกระทำของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อสบตากับหญิงสาว เขาก็ทำได้เพียงปล่อยให้นางแตะต้องตามใจชอบความร้อนขุมหนึ่งแล่นมาตามฝ่ามือ แผลของเขาแสบร้อนขึ้นเล็กน้อย เมื่อนางยกมือออกแผลนั้นก็กลายเป็นเพียงปานแดงรูปดอกเหมย ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรแล้ว“เมื่อคืนเจ้าบอกว่าจะให้ข้าช่วยตามหาคน” กู้จื่อเหยียนนึกขึ้นได้ “เขาคือใคร”เหมยอวี่ซินใบหน้าเรียบเฉย “ข้าจะบอกเจ้าทีหลัง” เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเกิดใหม่แล้ว หรือไปอยู่ที่ใด หนึ่งพันปีผันผ่าน นางมีเพียงต้องลงไปยมโลก หาไม่ก็ไม่มีทางหาเขาพบเขา...หน้าตาเปลี่ยนไปหรือยังคงเหมือนเดิม‘ฟู่เฉิง’ นามที่นางไม่อยากนึกถึง หากแต่ก็ยังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่ตระหนักว่าในอดีตเกิดอะไรขึ้นกับตัวนางเอง“คือ...ข้ามีเรื่องอ

เสียงของเขากึกก้องหากแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เขาออกวิ่งไปท่ามกล่างความมืดมิดอันเวิ้งว้าง มองไปทางใดล้วนว่างเปล่า‘เจ้าจะดึงดันไปทำไม หากยังไม่ปล่อยวางอีกเจ้าอาจกลายเป็นปิศาจเข้าสักวัน’ เสียงทุ้มของบุรุษดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงคร่ำครวญของเหมยอวี่ซิน‘ตลอดการมีชีวิตของข้า ข้ายึดมั่นในการทำความดี ยึดหลักสี่คุณธรรม[1] สามคล้อยตาม[2] แม้ลำบากอดมื้อกินมื้อข้าก็ไม่เคยพร่ำบ่น แล้วเพราะเหตุใดข้าจึงพานพบกับเรื่องเช่นนี้ ข้าร้องขอหนังสือหย่าด้วยหัวใจอันชอกช้ำ หากแต่เขากลับหยิบยื่นความตายมาให้ เขาเห็นชีวิตข้าเป็นอะไร’น้ำเสียงของเหมยอวี่ซินยิ่งมาก็ยิ่งเคียดแค้น สายลมที่ไม่รู้ที่มาโหมกระหน่ำ กู้จื่อเหยียนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด ร่างของเขาถูกกระแสลมพัดพาจนร่างลอยหวือขึ้นสูง‘เหมยอวี่ซิน เกิดตายชะตาล้วนกำหนด ทุกอย่างล้วนไม่อาจฝืน กลับไปเสีย’‘ข้าไม่ไป! ไม่ว่าแลกด้วยสิ่งใดข้าก็ต้องรู้ให้ได้ว่าตอนนี้ฟู่เฉิงอยู่ที่ใด!’เสียงถอนหายใจอย่างจนใจดังขึ้น ‘ทั้งที่อีกพันปีเจ้าก็จะกลายเป็นภูตผู้ปกปักษ์หั่วซาน เพราะเหตุใดยังตื่นขึ้นมาจากหลับใหล คุ้มกันแล้วหรือที่จะแลกทุกอย่างเพื่อการแก้แค้น’‘ข้ารับปากว่า

“ข้าคือใคร” คิ้วเรียวขมวดมุ่น “เพราะเหตุใดไม่มีใครต้องการข้า” น้ำตาของนางหลั่งริน“ข้าอย่างไรเล่า” เขาตอบออกมาในทันที แม้ประหลาดใจแต่เขาพลันรู้สึกดังเช่นที่บอกนาง ยิ่งในยามที่เห็นท่าทีสิ้นหวังของนาง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างระหว่างเขาและนางเกี่ยวพันกันเหมยอวี่ซินกะพริบตามองเขา “จริงหรือ” นางเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ “ท่านต้องการข้าจริงหรือ”“ใช่...” เขากระซิบตอบเสียงแผ่วแสงวอมแวมบดบังใบหน้างามไปกว่าครึ่ง แต่เขายังคงตระหนักว่าเหมยอวี่ซินนั้นงดงามเพียงใด ยิ่งในยามที่กายอรชรสวมเพียงแพรเนื้อนิ่มสีแดงสด สีเดียวกับกลีบดอกเหมยซึ่งปลิดปลิวอยู่ทุกที่ภายใต้หุบเขาลึกร่างแกร่งรับรู้ว่าหญิงสาวเบียดกายเข้าหา เรือนร่างหอมกรุ่นน่าหลงใหล นั่งคร่อมกายของเขาอยู่แล้ว ดังนั้นในยามที่นางสอดท่อนแขนเข้ากอดรัดไหล่หนา กู้จื่อเหยียนจึงทำได้เพียงสบตาหญิงสาวนิ่งดวงตาของทั้งสองสานสบ ท่ามกลางแสงเลือนราง ชายหนุ่มไม่ได้ขัดขืนกับท่าทีของนาง ตรงกันข้ามเขากลับสอดมือเข้าลูบแผ่นหลังเนียน ในยามที่นางแอ่นร่างเข้าแนบชิดกายส่วนหน้าเสียดสี ความอ่อนนุ่มทาบทับลงไปบนอกแกร่ง รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา เหมยอวี่ซินมีท

กายแกร่งถูกนางล่อลวง กระทั่งเขานอนราบลงไปกับพื้นอีกครั้ง และนางนั่งคร่อมลงบนความกล้าแกร่ง โดยไม่ยอมผ่อนปรน ขึ้นควบขับช้าๆ ด้วยจังหวะที่ทำให้กู้จื่อเหยียนหายใจติดขัดเหมยอวี่ซินกดข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้กับพื้น สะโพกน้อยค่อยๆ ยกขึ้น จากนั้นค่อยๆ ทิ้งตัวดูดกลืนตัวตนของเขา รับรู้ว่าส่วนปลายกล้าแกร่ง กำลังผ่านเข้าไปยังกลางใจสาวอย่างซ่านสยิว กระทั่งปลายยอดร้อนรุ่มกระทบกับส่วนในดังกึกกู้จื่อเหยียนไร้ทางสู้ได้แต่หยัดยกศีรษะขึ้น เขาอ้าปากขบปลายยอดงามที่อยู่ตรงหน้า นางเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่กลับแอ่นอกเสนอเขาแทนสะโพกนุ่มยังคงทรมานเขาเป็นจังหวะที่ไม่เร่งร้อน หากแต่กลับแผดเผาจนเขาแทบขาดใจ “ได้โปรด...” กู้จื่อเหยียนที่หยัดสะโพกรับเริ่มอ้อนวอนรอยยิ้มงดงามปรากฏขึ้น เหมยอวี่ซินก้มหน้าลงมาใกล้เขา สบดวงตาเว้าวอนและร้องขอของกู้จื่อเหยียน นางหมุนสะโพกช้าๆ บดเบียดกายเบื้องล่างกับแก่นกายร้อนรุ่มที่บัดนี้แทบระเบิดด้วยความปรารถนาอันพลุ่งพล่านปลายลิ้นเล็กไล้ลงไปยังลำคอแกร่ง ลากระขึ้นไปยังปลายคาง ก่อนไล้เลียที่มุมปากเขาอย่างยั่วยวน กระทั่งในที่สุดนางก็ปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระกู้จื่อเหยียนคล้ายเรี่ยวแ

ชายหนุ่มเลื่อนฝ่ามือร้อนเข้ากอบกุมอกอิ่ม เคล้นคลึงลงไปด้วยสัมผัสที่ทำให้นางจำต้องแอ่นรับ แยกเรียวขาเพรียวออกกว้าง กดเอวสอบที่ยังคงมีกางเกงเนื้อนิ่ม กีดขวางความกล้าแกร่งไม่ให้สัมผัสกับความอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำของเหมยอวี่ซินโดยตรง“อา...วิเศษเหลือเกิน” เสียงแตกพร่ากระซิบ เขาเพียงแค่บดเบียดความต้องการของตนกับนาง ยังให้ความรู้สึกซาบซ่านมากถึงเพียงนี้ เพียงแค่คิดว่าเขาจะโจนจ้วงเข้าสู่กลางกายสาว ร่างของเขาก็กระสันซ่านไปทั้งตัวกู้จื่อเหยียนเลื่อนจุมพิตต่ำลงมายังลำคอหอมกรุ่น ลากปลายลิ้นร้อน ขบเม้ม ดูดดึง และไล้เลียตามผิวเนียนอย่างหลงใหล เมื่อถึงจุดหมายเขาก็ตวัดปลายยอดสีอ่อนเรื่อพร้อมกับดูดดึงเข้าสู่อุ้งปาก กระทั่งร่างงามสั่นระริกและแอ่นกายขึ้นหญิงสาวคว้าศีรษะของชายหนุ่มเอาไว้ ใบหน้าแหงนหงายส่งเสียงครวญอย่างคนที่ไม่อาจช่วยตัวเอง สองขาเพรียวถูกรุกล้ำจนแยกออกกว้าง เอวอ่อนถูกเอวสอบบดเบียด อกอิ่มถูกเขารุกเร้าพัวพัน ความซ่านกระสันรัญจวนแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง จนได้แต่หอบหายใจรวยรินกู้จื่อเหยียนไม่ได้ให้เวลานางตั้งสติ เขาเลื่อนกายลงต่ำ ทุกอณูที่ริมฝีปากร้อนลากผ่าน ทิ้งสัมผัสอันซาบซ่านเอาไว้บนผิวกายเนีย