Todos os capítulos de เหมยอวี่ซิน ห้วงรักกักขังใจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

อ้อยอิ่งอยู่บนเตียงจนแสงแดดสาดส่อง หลังลงจากเตียงกู้จื่อเหยียนรีบเข้าครัวจุดเตา เขาต้มน้ำและทำทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างไม่รังเกียจ คิดถึงแผ่นหลังอันสับสนของเหมยอวี่ซินที่นอนหันหลังให้เขา รอยยิ้มขบขันก็เผยออกมาไม่รู้ว่านางกินอาหารได้อย่างมนุษย์หรือไม่ ดังนั้นเขาจึงต้องไปรบกวนท่านป้าข้างบ้านเพื่อขอแบ่งข้าวสารมาเล็กน้อย โดยเลือกต้มโจ๊กกับเครื่องเคียงสองสามอย่างที่ได้มาพร้อมกับข้าวสาร จากนั้นก็ต้มน้ำร้อนสำหรับอาบเอาไว้ด้วยเมื่อเดินกลับมายังเตียงนอน ชายหนุ่มเอนกายลงไปหาคนที่เอาแต่นอนนิ่งเขากระซิบเสียงเบา “ข้าต้มน้ำร้อนเอาไว้ให้เจ้าอาบ โจ๊กร้อนๆ กับเครื่องเคียงก็มี ข้าต้องออกไปยังจวนว่าการแล้วช่วงบ่ายจะกลับมา เจ้าอยู่บ้านดีๆ เล่า หากอยากพบข้า ข้าอยู่ที่จวนว่าการทั้งวัน ข้าไม่อยากให้เจ้าอึดอัดดังนั้นวันนี้จะให้เวลาเจ้าได้ใคร่ครวญ” กล่าวจบเขาก็ก้มลงจุมพิตเรือนผมยาวสลวยนั้น ก่อนเดินออกมาจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูทั้งประตูเรือนและประตูรั้วร่างสูงเดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาทักทายชาวบ้านที่เดินไปมา ในใจกำลังวางแผนซื้อบ้านหลังเล็กๆ สักหลัง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคงต้องให้เหมยอวี่ซินเป็นคนเ

นางเองก็เร่งร้อนดังนั้นจึงร่นระยะทางให้เขา เมื่อหลับตาและลืมตาขึ้นอีกครั้งเฮยโม่จึงยืนอยู่ข้างลำธาร โดยมีนางเกาะเกี่ยวพัวพันอยู่บนร่างเฮยโม่คำรามเสียงดังในลำคอ ลำธารสายเล็กเงียบสงบร้างไร้ผู้คน ริมลำธารมีหินห้อนใหญ่วางเรียงรายทั้งยังร่มรื่น เขาเดินไปนั่งลงไปใต้ต้นหยาง เพราะจุดนั้นมีหินขนาดเล็กคล้ายโต๊ะอยู่ชายหนุ่มวางร่างงามให้นอนลงบนหินก้อนดังกล่าว ส่วนตัวเขายืนอยู่ริมฝั่งลำธาร จุ่มเท้าลงไปในน้ำเย็นเยียบ ฉีกทึ้งชุดของนางและของตนเองออก จากนั้นจึงสูดปากเมื่อเห็นความงดงามท่ามกลางแสงอาทิตย์ ซึ่งวับแวมเล็ดลอดลงมาจากกิ่งก้านของต้นหยางเซี่ยจิ้งเปิดท่อนขาออกกว้าง นางใช้ปลายเท้าเขี่ยตัวตนของเฮยโม่เบาๆ อย่างยั่วยวน ดังนั้นชายหนุ่มจึงกระโจนเข้าหานางอย่างไร้ความลังเลใบหน้าลุ่มหลงคลุกเคล้ากับอกอิ่ม ปลายลิ้นครอบครองลงยังปลายยอดชูชัน ขบกัด ดูดไล้ พร้อมกับบีบเคล้นด้วยความหลงใหล สัมผัสนุ่มหยุ่นและรสชาติหวานล้ำ ทำให้เขาไม่อาจรั้งรอไล้จุมพิตต่ำลงไปยังกลางกายสาวนางกดศีรษะของเขาในยามที่เขาซุกปลายลิ้นจุ้มจ้วงลึก กรีดแยกบุปผางามที่กำลังหลั่งรินมธุรส เพราะสัมผัสอันถึงแก่นซึ่งเขาปรนเปรอจากปลายลิ้นท่อนขาเ

กู้จื่อเหยียนยิ้มกว้าง “มาตามข้ากลับบ้านหรือ”นางมีสีหน้าอึดอัดแต่เขากลับรู้สึกรื่นรมย์ยิ่ง!!!มองตามสายตาของเหมยอวี่ซิน กู้จื่อเหยียนคว้าต้นแขนของหญิงสาวให้ออกเดิน “ข้าจะแนะนำให้รู้จัก ผู้นี้คือแม่นางเหมย คนนี้คุณหนูอัน บุตรสาวใต้เท้าอัน ส่วนนั่นสหายรักของข้าเหวินซวี่ไห่ เขาเป็นมือปราบประจำอยู่ที่จวนว่าการเมืองหลงอู่แห่งนี้”เหวินซวี่ไห่เดินเข้ามาสมทบค้อมกายให้หญิงสาวผู้มาใหม่ “ที่แท้ก็แม่นางเหมย พบกันเมื่อวานไม่ได้ทักทาย เสียมารยาทแล้ว”เหมยอวี่ซินเพียงยิ้มบางให้อีกฝ่าย นางมองตรงไปยังอันซิ่วหลัน คิ้วเรียวมุ่นลงเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นอายปิศาจบางเบา ซึ่งยังคงลอยวนรอบกายหญิงสาวหันไปมองเหวินซวี่ไห่ครานี้นางพลันเบิกตาเล็กน้อย กลิ่นอายเดียวกันนั้นวนเวียนรอบกายเขา ที่สำคัญพลังหยางในกายของเหวินซวี่ไห่ ยังคงหลงเหลือร่องรอยของการถูกดื่มกิน เห็นสายตาที่เขาเหลือบมองอันซิ่วหลัน และหญิงสาวก็เพียงก้มใบหน้าหลบสายตาริมฝีปากเม้มแน่นเหมยอวี่ซินส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ “ท่านกลับไปกับข้าได้แล้วกระมัง ปล่อยให้พวกเขาสนทนากัน”กู้จื่อเหยียนเลิกคิ้วมองเหมยอวี่ซิน นางถลึงตากับความโง่งมของชายหนุ่ม จากนั้นจึงกลอ

“ข้าไปทำเช่นนั้นเมื่อไรกัน” นางโวยวายแต่ก็ต้องครวญครางเสียงหอบเมื่อเขาจู่โจมโดยไม่ให้นางตั้งตัว “อา...เจ้าเบาหน่อย”กู้จื่อเหยียนไหนเลยยอมฟัง เขารอคอยให้นางกลับมาเป็นตัวของตัวเอง ก่อนลงมือรุกเร้านางอย่างหนักหน่วง จริงอยู่เขาตอบสนองความต้องการของนางอีกคนในยามค่ำคืนหากแต่ความรู้สึกของเขาก็ยังคงแตกต่าง กับเหมยอวี่ซินเขาจึงจะรู้สึกว่านี่คือบทรัก ส่วนอีกคนเขาไม่รู้ว่าจะเรียกอย่างไร เรียกว่า...ตอบสนองความต้องการ เพื่อไม่ให้นางออกไปข้างนอกกระมัง เพราะเขารู้ดีสิ่งที่นางกลืนกินจากเขา คือสิ่งที่ทำให้นางสงบและยอมอยู่แต่ภายในห้องเขาหวั่นใจเหลือเกินว่าหากปล่อยนางเอาไว้เพียงลำพัง รุ่งเช้าไม่เพียงจะมีคนตายเพิ่มขึ้น แต่เขายังต้องเจ็บปวดที่นางแนบชิดกับบุรุษอื่นเช่นกันกับที่นางทำกับเขามองส่งกู้จื่อเหยียนออกไปจากบ้าน เหมยอวี่ซินพลันคิดถึงความหลัง นางพบว่าความแค้นในใจคล้ายเบาบางลงมาก หยกวารีนอนนิ่งกลางอก พลังหยางที่ได้รับเต็มตื้นจนนางรับรู้ได้หากนางขึ้นไปยังยอดหั่วซานเพื่อจบสิ้นทุกอย่างที่นางหมายมาด เช่นนั้นกู้จื่อเหยียนเล่า...“ลาก่อนกู้จื่อเหยียน ขอบใจเจ้าสำหรับทุกสิ่ง”นางยื่นมือออกไปแล้วแบบมือออก

อีกฟากหนึ่งของถ้ำน้ำพุ เสี่ยวไป๋กำลังยืนมองอันซิ่วหลันขยับสะโพกตอบรับชายหนุ่มกายล่ำสัน นางยื่นมือออกไปลูบไล้แนวไหล่หนั่นแน่น พร้อมกับก้มลงกระซิบกับหญิงสาว“ชอบหรือไม่”“ดะ...ได้โปรด ข้าไม่...”อันซิ่วหลันที่สะโพกถูกแก่นกายร้อนสอดเสยกล่าวเสียงติดขัด ห้วงอารมณ์ของนางถูกความซ่านกระสันจู่โจม ร่างแกร่งที่นางคร่อมอยู่รุกเร้าจนนางแทบขาดใจ ส่วนล่างบีบรัดแก่นกายแข็งขึงซึ่งเหยียดขยายตัวตนของนางจนตึงแน่น“อย่าหลอกตัวเองเลย เจ้าเองก็มิใช่สุขสมยิ่งหรอกหรือ ไม่ว่าบุรุษใดก็ล้วนเติมเต็มความปรารถนาได้ หากเจ้ายอมให้ข้าใช้ร่างร่วมกับเจ้า รับรองว่าเจ้าจะได้ครอบครองบุรุษมากมาย ขอเพียงเจ้าชมชอบ เพียงกระดิกนิ้วพวกเขาก็ต้องยอมสยบแทบเท้าเจ้า”อันซิ่วหลันนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของกู้จื่อเหยียน หากแต่กลับหลงใหลเรือนร่างแกร่งสมเป็นชายของเหวินซวี่ไห่ ซึ่งในยามค่ำคืนเขาสามารถปรนเปรอนางจนสุขล้นอกอิ่มถูกดูดดึงขบเม้ม ร่างงามถูกกดลงนอนราบ สองขาเพรียวถูกยกขึ้นพาดไหล่ กลางกายถูกรุกเร้าจนร่างโยกคลอน อันซิ่วหลันครวญครางไม่เป็นเสียง มือน้อยยกขึ้นลูบไล้แผ่นหลังแกร่งของคนที่กำลังปรนเปรอนางอย่างถึงแก่น เอวอ่อนแอ่นหยัดรับจังหวะต