All Chapters of สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ: Chapter 21 - Chapter 30

เย็นวันนั้นหลังรับประทานอาหารเสร็จ ขุนเดชก็เรียกลูกสาวอยู่คุยด้วย “พ่อมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” “พ่ออยากมีหลานสักคน” ตอนนี้ฐานะพวกเขาก็เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว ถ้ามีหลานอีกสักคนก็คงไม่ทำให้พวกเขาลำบาก อีกทั้งพวกเขามีสมาชิกหลายคน ทั้งตายาย ทั้งพ่อกับแม่มัน อีกทั้งยังมีน้าทั้งสอง ช่วยกันเลี้ยง หลานย่อมไม่ลำบาก และนี่ก็เป็นวิธีที่จะรั้งตัวสิงขรเอาไว้ได้ ถ้าวันนั้นมาถึง “แม่ก็อยากมี” มาลาเอ่ยสำทับ เธอเห็นด้วยกับสามีที่เล่าว่าหากวันหนึ่งสิงขรต้องจากไป แล้วมันหอมจะอยู่อย่างไร มาลามองออกว่าลูกสาวของเธอรักสิงขรมาก แม้ร่างกายเขาพิการถึงสามส่วนแต่เธอก็ยังเฝ้าทะนุถนอมสามีเป็นอย่างดี ไม่เคยบ่นหรือด่าสามีสักคำ “แต่ว่าขาพี่สิงยังไม่หายดี” เธอพูดไม่เต็มเสียงนัก ขุนเดชรู้ได้ทันทีว่านั่นคือข้ออ้างของลูกสาว “ถ้าเกิดไอ้สิงมันจำทุกอย่างได้แล้วทิ้งเอ็งไป เอ็งจะอยู่กับใคร จะยอมให้มันจากไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ” มันหอมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าถ้าวันนั้นมาถึงแล้วเธอจะตัดสินใจอย่างไร มันหอมหลุบตาลง ริมฝีปากเธอเม้มแน่น “พ่อก

หลังจากนั้นสองวันพลากรก็เริ่มประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งสี่จังหวัดที่มีเขตติดต่อกับภูเขาพญาคีรี ให้ช่วยประสานงานกับสถานีตำรวจและนายอำเภอทุกพื้นที่ ครั้งก่อนที่ตรวจสอบพวกเขาตรวจแค่อำเภอที่อยู่ติดกับภูเขาพญาคีรี ตอนนี้ต้องตรวจสอบใหม่ทั้งหมด เริ่มจากจังหวัดที่เขาไปเที่ยวกับเพื่อนวันนั้นก่อน ทำธุระที่สถานีตำรวจเสร็จก็มุ่งหน้าไปที่อุทยานป่าไม้ เพื่อขอร้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยตามหาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็มีผู้ช่วยตามมาด้วยจนได้ “พี่กรกับพี่อินมาเที่ยวกันไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ” ตอนที่อินทรบอกว่าจะออกเดินป่าครั้งนั้น เขาไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ถาม “อือ” พลากรตอบอย่างขอไปที บอกว่าไม่ต้องมา ๆ ก็ยังรั้นจะตามมา เดี๋ยวพาไปนอนกลางป่าให้ยุงดูดเลือดเล่นสักคืนสองคืน หรือจะพาไปเดินป่าให้ทากดูดเลือดดีนะ จะได้เข็ดหลาบสักที วิ่งตามเป็นเด็กไปได้ พลากรจอดรถเมื่อมาถึงอุทยาน เดินเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ เขาคุยอยู่นาน ก่อนจะเดินออกมาหาคนที่นั่งรออยู่ข้างนอก “พี่จะขึ้นเขาไปกับเจ้าหน้าที่ ปอยรออยู่ที่นี่นะ ตรงนั้นมีร้านกาแฟ มุมโน้นมีหนังสือให้อ่าน

ทุกคนต่างสงสารทั้งคู่ พวกเขาไม่เคยเห็นมันหอมร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรเช่นนี้มาก่อน มาลาเอามือลูบผมลูกอย่างอ่อนโยน “ไอ้สิงมันเป็นคนดวงแข็ง มันไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก” “ใช่จ้ะ พี่หอมหยุดร้องไห้เถอะนะ” พี่สาวร้องไห้บุษบงก็อยากจะร้องไปด้วย มันหอมเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด แต่พอสามีเจ็บเธอกลับเผยความอ่อนแอออกมาอย่างไม่เคอะเขิน ฝนยังตกหนักผู้ใหญ่บ้านกับพ่อเฒ่ามาถึงก็รีบตรวจอาการสิงขรทันที มันหอมหยุดร้องไห้แล้ว ทุกคนอยู่ในอาการเงียบงัน พ่อเฒ่าตรวจเสร็จจึงพูดขึ้นว่า “มันไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่สลบไปเท่านั้น” มีแผลที่ศีรษะเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับต้องเย็บ ทุกคนจึงโล่งอกแต่แววตาของมันหอมยังมีความกังวลอยู่มาก “พรุ่งนี้มันก็ฟื้นแล้ว” “เอ็งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” มาลากล่าว แล้วหันไปกำชับลูกชาย “คืนนี้สายมานอนเป็นเพื่อนพี่เขานะ” “ครับแม่” “เอ็งอย่าคิดมากเลย สิงไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ” พ่อเฒ่ายืนยันอีกครั้ง มองมันหอมด้วยความเวทนา “ค่ะพ่อปู่” “ทำใจดี ๆ เดี๋ยวมันก็ฟื้นแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านบอกมันหอม

รถตู้คันสีขาวมุกขับมาตามถนนลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าจากรถคันสีขาวกลายเป็นสีเทาอมส้ม พอถึงเขตภูเขาพญาคีรีหนทางก็สิ้นสุดลง ซึ่งพวกเขาเดาว่านั่นเป็นเพราะมนต์พรางตา พลากรก้าวเท้าลงจากรถ จุดธูปสามสิบเก้าดอกปักลงกลางแจ้ง หยิบกระดาษแผ่นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วท่องคาถาตามที่หมอดูคนนั้นให้มา สิ้นสุดคาถาคำสุดท้าย พลันก็ปรากฎเป็นเส้นทางทอดยาวเข้าไปในป่าอย่างน่าประหลาดใจ คนขับรถตู้ยังอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้จริง ๆ “น่าเหลือเชื่อเหลือเกิน” จินดาพึมพำออกมา “พี่อินต้องอยู่ในนั้นแน่นอนค่ะคุณป้า” ปาริชาติบอกจินดาด้วยความกระตือรือร้น “ขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะ” จินดายกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว ทุกคนอยากไปถึงหมู่บ้านไพรพนาใจจะขาด พลากรขึ้นมาบนรถ คนขับเคลื่อนรถออกไปด้วยความระมัดระวัง หมู่บ้านนี้จะมีอะไรที่ทำให้ประหลาดใจอีกไหม ทางที่เข้าไปในหมู่บ้านเป็นหลุมเป็นบ่อทำให้รถโคลงเคลงอยู่บ้าง ผู้โดยสารหัวโยกหัวคลอนอยู่หลายหน พ่อเฒ่ากำลังนั่งสมาธิอยู่บนเรือน อยู่ดี ๆ ดวงตาพลันเบิกโพลงขึ้น เขารีบหุนหันลงมาจากเรือ

มันหอมยังตื่นขึ้นมานึ่งข้าวทำกับข้าวที่บ้านตัวเองทุกวัน ทำเสร็จก็ถือไปกินที่บ้านพ่อกับแม่ เธอยังทำตัวร่าเริง ทำงานทุกอย่างเป็นปกติ หรืออาจจะทำงานมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ “พี่หอมพักบ้างเถอะ” ตอนนี้หน้าที่ไถดินเธอยังไปแย่งน้องชายทำ “ไม่เป็นไรพี่ยังไม่เหนื่อย” สายน้ำมองหน้าพ่อด้วยแววตาเป็นกังวล ยิ่งมันหอมทำตัวเช่นนี้พวกเขายิ่งห่วง สู้เธอเศร้าสร้อยหงอยเหงา หรือมีน้ำตาให้เห็นบ้าง ไม่ดีกว่าหรือ “อีกนานแค่ไหนเหรอพ่อ พี่หอมถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” “พ่อก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน” เรื่องแบบนี้มันแล้วแต่คน จะเอาเรื่องของคนคนหนึ่งไปตัดสินอีกคนหนึ่งย่อมไม่ได้ ยิ่งกลัวว่าเรื่องนี้มันจะเกิด สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ สิงขรจากไป มันหอมยังอยู่ที่เดิม แต่ไม่มีทางเหมือนเดิม อย่างไรเธอต้องผ่านมันไปให้ได้ กลางวันทำงานอย่างหนัก กลางคืนนอนร้องไห้ในห้องคนเดียวแล้วก็หลับไปอย่างนั้นทุกคืน ทำไมน้องทั้งสองที่นอนอยู่ด้านนอกจะไม่รู้ว่าพี่สาวร้องไห้ พวกเขาได้ยินเสียงสะอื้นฮึก ๆ อยู่ทุกคืน คืนหนึ่งบุษบงคลานออกจากมุ้งตัวเองแล้วมุดตัวเข้ามาในมุ้