สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ

สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ

last updateDernière mise à jour : 2026-01-16
Par:  กัญจารีย์Complété
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 Notes. 2 commentaires
46Chapitres
2.8KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เธอไปเก็บเห็ดแต่ดันได้สามี ซ้ำเธอยังไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ สำคัญกว่านั้นเขาพิการ ไม่ใช่พิการธรรมดาแต่พิการแบบตะโกน ฝากนิยายเรื่องใหม่ค่า เรื่องนี้มีความเป็นอีสานนิด ๆ บวกแฟนตาซีหน่อย ๆ ค่ะ มันหอมออกไปเก็บเห็ดบนภูเขาแต่กลับเจอชายหนุ่มที่กำลังวิ่งหนีเสือมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เขาลากเธอวิ่งหนีเสือไปด้วยกันจนตกภูเขา ตื่นขึ้นมาอีกทีเธอก็ไม่ใช่มันหอมคนเดิมแล้ว แต่ต้องแบกผู้ชายคนนั้นกลับบ้านด้วย ใครจะไปรู้ว่าแค่แบกผู้ชายกลับบ้านจะทำให้เธอต้องแต่งงานกับเขา ที่สำคัญตอนนี้เขาขาหัก ตาบอด และความจำเสื่อม เธอจะมีชีวิตรอดอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไร

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 วิ่งหนีเสือ

Sloane

"We heard your father was a murderer."

“Yeah, and your mother was too.”

“What does that make you? Huh, Slade?”

“Fuck you,” Slade snarls. He’s not afraid of these ranked wolves, but that doesn’t mean that he won’t get hurt if they jump him. There are five of them and everyone  of them is three years older than he is.

“I mean, if you’re offering, feel free to get on your knees,” one of the guys says, grabbing his crotch while the others laugh.

"Say it again. I fucking dare you," I say, striding up to the group of ranked members who are seniors, like me, and have surrounded my brother who is a freshman. I don’t hesitate to pull my fist back and punch the Beta taunting my brother in the face. I hear the satisfying crack of his nose breaking before blood begins gushing down his face and clothes.

All of them turn and look at me, taking a step back. I have a reputation of being able to put any wolf of any rank on their ass and it wouldn’t be the first time I’ve put more than one on their ass at the same time.

"You're not so big and bad when it’s someone your own size, are you?" I ask, turning my body to stand in front of Slade.

“You fucking bitch!” the Beta roars.

Every one of these assholes knows I can kick their ass. I've made sure I'm one of the strongest warriors in my pack and every pack. At first, it was to try and get the blessing of the white wolf from the Moon Goddess. But when I got my wolf, Aisling, at ten, she was a regular wolf. The disappointment hit me, deep in my soul.

I might have stopped training so hard at that point, except there was no way to stop the rumors that blew through my school like wildfire. My uncle may be a very powerful werewolf, and no one would DARE say anything in front of him or my Aunt Samara. But here in the school yard, no one gives a fuck. And now that my brother has started high school, the taunts have turned to him as an Alpha heir. He’s my younger brother and my need to protect him is strong. The older wolves taunt him and if I’m not watchful, I have no doubt that they would attack him.

My younger sister Aria has had it easy. She was raised with Theo, my aunt and uncle’s first born and heir to their pack. She has always called our aunt and uncle, mom and dad. But Slade and I haven't had it so easy.

“You’re going to regret that, Moaning Sloane,” the Beta grunts. He pulls his fist back, ready to try to get a punch on me. I say try because I already know I’m faster than he is.

"Lay a hand on her. I dare you," Benedict Winslow, V says. His voice is deadly calm, cutting through the noise of the onlookers who have started to surround us. He’s casually leaning against a wall, watching the interaction.

I bite off the growl. What the fuck is he doing here. Again.

"Sorry, Alpha Benedict," the Beta says.

He doesn’t say sorry to me. He doesn’t apologize to Slade. He only apologizes to the Alpha he’s afraid of pissing off. Fucker.

“What’s going on here?” I hear our principal ask. The crowd is thick enough that he can’t see us yet. My best friend, Scarlet, comes to stand beside me, quickly checking on Slade before putting her shoulder to mine, ready to fight with me.

“Get Slade out of here. Now!”

“But Sloane ...”

“Please, Scarlet!”

"You can't keep fighting my battles for me, Sloane," Slade says quietly.

"Watch me, little bro. Get back to class before you get in trouble," I tell him.

I'm constantly being sent to the principal's office. I don't care that half the time it's because I'm covering for Slade because someone was bullying him. No one needs to know that. I'm the troublemaker. He's the future Alpha.

Once they’re gone, I turn, facing the principal who is striding toward us, eyes locked on me. I glance at the Beta, seeing him smirk, like he already knows I’m about to be the one who gets in trouble and he’s the one who will walk away like he’s a fucking victim.

“Sloane Hartwell, why am I not surprised?” the principal growls.

“Principal Rollins, I can explain ...” I begin.

“Don’t bother. I’ll be calling your uncle. Again.”

“It wasn’t her fault,” Benedict says, pushing off the wall and walking over.

“Alpha Benedict?” the principal asks, looking from him to me. “What do you mean?”

Benedict turns to look at the Beta. “You started it, right Louis?”

Louis presses his lips together tightly. “Yeah, that’s right,” he growls.

Principal Rollins looks from Louis to Benedict to me, then back to Benedict. He looks like he wants to argue, but no one argues with Benedict Winslow. His family line goes back so far that he and his family are considered werewolf royalty. If I had been blessed with a white wolf, I might have been considered something similar. But since I wasn’t ...

Aisling whines in my head.

‘It’s not your fault, Ais. It’s mine. You’re perfect. I was the one unworthy of a white wolf,’  I tell her.

‘You’re perfect for me, Sloane.’

Goddess, I love my wolf.

“Fine, but I don’t want to hear of any more altercations where you are involved, Sloane. Do you understand me? And your uncle WILL hear about this.”

“Make sure he hears about the part where she broke a Beta’s nose. Perhaps you should contact Louis’ father and let him know that he got his nose broken by a she-wolf because he was running his mouth again,” Benedict says, making the others around us laugh.

Louis narrows his eyes at me, and I know this isn’t over.

“Get back to class!” Principal Rollins bellows and everyone scatters.

Principal Rollins looks at me. “If your father wasn’t who he is ...”

“He’s not my father. He’s my uncle. Everyone knows that,” I snap back.

“Stay out of trouble,” he growls, before spinning on his heel and storming away.

I turn and look at Benedict. "Why are you always where I don't want you to be?"

"I thought I was helping."

"Well, I don't need your help," I say pushing past him.

He grabs my arm, spinning me around to face him. My fist comes up, ready to punch him, but he doesn't flinch.

He smiles, his gaze falling to my lips. "What would it be like to kiss a woman as passionate as you, Sloane?"

"Well, hopefully someday you'll meet someone as charming as I am and find out. Since I have no interest in you, let go or I will punch you. Principal Rollins would love nothing more than have a reason to expel me.”

He holds me there a moment longer, his smile full of challenge and promise, before letting me go.

I turn and begin striding away.

"You know, when someone helps you, it’s customary to say thank you," he calls out behind me.

Instead, I give him the finger and keep walking. I swear I hear him chuckling, the bastard.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentaires

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
สนุกดีค่ะ จบแฮปปี้
2026-04-26 21:21:09
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
จบดี เรียบง่าย ขอบคุณค่ะ
2026-02-05 06:26:47
0
0
46
ตอนที่ 1 วิ่งหนีเสือ
ฝนฟ้าเริ่มห่างหายเมื่อวันคืนเคลื่อนคล้อยเข้าสู่กลางเดือนตุลาคม บรรยากาศช่วงกลางดึกจนถึงเช้าตรู่ปกคลุมไปด้วยไอหมอกหนา มองอยู่บนภูเขาสูงชันคล้ายมีปุยเมฆสีขาวนวลคลอเคล้าอยู่กับสายลมบางเบา ผู้คนที่ขึ้นเขามาหาของป่าสูดรับอากาศอันบริสุทธิ์เข้าปอดลึก แม้ช่วงนี้ฝนเริ่มตกเบาบางเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตหุบเขาพญาคีรีอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ทอดยาวกลืนกินพื้นที่กว่าสี่จังหวัดแห่งนี้ ก็ยังคงขึ้นเขาหาของป่าและล่าสัตว์เพื่อดำรงชีพต่อไปทุกวัน ก่อนหน้าในป่าใหญ่แห่งนี้เคยอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ป่า พืชพรรณนานาชนิด แต่สองสามปีมานี้ของป่าเริ่มลดน้อยถอยลงไปเรื่อย ๆ ชาวบ้านไพรพนาจึงต้องเดินเท้าเข้าป่าลึกมากขึ้น มันหอมเองก็เช่นกัน วันนี้เธอกับชาวบ้านในหมู่บ้านหลายคนเข้าป่าเพื่อหาเผือกมันและพืชพรรณทุกอย่างที่สามารถกินได้ เดิมทีเธอเป็นคนเกียจคร้านแม้อายุจะย่างเข้าปีที่ยี่สิบ แต่มันหอมก็ยังเป็นหญิงไม่เอาถ่าน งานการในบ้านในเรือนหยิบจับอย่างขอไปที เธอมีดีเพียงหน้าตางดงามเท่านั้น หลังจากชมม่านหมอกด้วยกันกับคนในหมู่บ้านอย่างอิ่มหนำ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป อีกราวสามชั่วโมงพ
Read More
ตอนที่ 2 หมู่บ้านไพรพนา
เธอนั่งนิ่งสักพักและเพิ่งเข้าใจความจริงทุกอย่าง ความจริงที่ว่าเธอได้ตายจากโลกเดิมมาแล้ว เธอกวาดสายตามองไปรอบตัวอีกครั้ง ชายหนุ่มคนที่ฉุดดึงเธอวิ่งหนีเสือมาด้วยกันกับเจ้าของร่างนี้ยังนอนสลบอยู่ถัดขึ้นไปจากเธอ ศีรษะของเขายังแนบอยู่บนก้อนหิน ซึ่งเป็นก้อนเดียวกันกับที่ศีรษะเธอกระแทกเข้าไป ขาข้างซ้ายของเขายังติดอยู่ซอกต้นไม้สองต้น และดูเหมือนว่ามันจะผิดรูปไป เธอเข้าใจในทันทีว่าขาข้างนั้นของเขาหักเสียแล้ว ยังไม่มีเวลาไตร่ตรองเรื่องที่เกิดขึ้นดี มันหอมคนใหม่ตัดสินใจลุกขึ้นไปช่วยเขาทันที เธออุ้มผู้ชายตัวโตออกมาวางไว้บนพื้นราบ มองหาสมุนไพรในความทรงจำเดิมที่พ่อเคยสอนเพื่อห้ามเลือดที่ศีรษะของเธอกับเขา จากนั้นนำไม้มาดามขาข้างที่หัก ระหว่างนั้นคนที่นอนไม่ได้สติก็ลืมตาสะลืมสะลือขึ้นมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยดวงตาพร่าเลือน เขารู้เพียงว่าผู้หญิงที่กำลังทำอะไรอยู่กับขาของเขาหน้าตางดงามนัก เป็นคนคนเดียวกันที่เขาฉุดรั้งเธอวิ่งตามมา หลังจากนั้นเขาก็สลบไปอีกครั้งมันหอมแบกเขากลับหมู่บ้านตามความจำเดิมที่มีอยู่ทั้งหมด โดยไม่รู้ว่าการกระทำครั้งนี้จะนำพาการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่มาสู่ชีวิตเธอไปตลอดกาล
Read More
ตอนที่ 3 นางไม่ใช่มันหอมคนเดิม 1
มันหอมเดินเข้าไปในห้องตัวเองพลางครุ่นคิดไปด้วย เหตุใดเธอจึงไม่รู้ว่าตัวเองเรียนจบชั้นไหน รู้เพียงว่าทุกคนในหมู่บ้านนี้เรียนหนังสือจากผู้ใหญ่บ้านที่มีอายุราวห้าสิบปี ก่อนหน้าเป็นพ่อเฒ่าขวานเป็นคนสอน แต่หลังจากอายุเลยเข้าเลขเจ็ดไปแล้ว พ่อเฒ่าขวานจึงมอบหน้าที่นี้ให้กับผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นลูกชายของเขาเป็นผู้ดูแลแทน ลูกบ้านที่อายุมากกว่าสิบปีจึงพออ่านออกเขียนได้ และบวกลบเลขเป็นเท่านั้น วิชาอย่างอื่นอาทิเช่น กพอ. สปช. และสลน. นั้น ไม่ปรากฏในความทรงจำของเธอแต่อย่างใด แสดงว่าทุกคนในหมู่บ้านไม่ได้ออกไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนข้างนอกเลยสักคนมองในอีกมุมหนึ่งก็ถือเป็นเรื่องดี ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่ต้องแข่งขันกันมั่งมี ไม่ต้องอวดว่าลูกบ้านไหนเรียนจบสูงกว่ากัน ไม่มีใครคุยโอ่ว่าลูกฉันเป็นหมอ เป็นพยาบาล หรือเป็นครู ในหมู่บ้านนี้ล้วนเท่าเทียม เพียงแต่ต้องทำมาหากินให้ชีวิตอยู่รอดไปทุกฤดูกาลเท่านั้น ยามหน้าฝนก็ดีไป แต่หน้าแล้งครอบครัวไหนที่กักตุนอาหารไว้น้อย ครอบครัวนั้นย่อมขาดแคลนอาหาร แต่ยังดีที่ครอบครัวอื่นยังคอยช่วยเหลือให้รอดพ้น ถึงหมู่บ้านนี้จะมีเพียงสามสิบหลังคาเรือนเท่
Read More
ตอนที่ 4 นางไม่ใช่มันหอมคนเดิม 2
มณีจันทร์เดินออกมาจากหลังบ้าน ในมือถือยอดตำลึงมาด้วย เห็นสามีกลับมาแล้วจึงถามไถ่ออกไป “เป็นยังไงบ้างเหรอพี่ หอมเป็นอะไรมากไหม” ตอนที่สายน้ำวิ่งมาบอกพ่อเฒ่ายังไม่ได้พูดอะไรมากนัก บอกแค่ว่าให้รีบไปดูคนตกเขาก่อน เธอจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่“หอมไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่มันเอาหนุ่มต่างเมืองกลับมาด้วย” มณีจันทร์มีท่าทีตกใจ โสมจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ภรรยาฟังเรื่องนี้ถูกเล่าต่อกันไปอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่ง คนในหมู่บ้านที่รู้เรื่องของมันหอมกับผู้ชายคนนั้นต่างพากันมาเยี่ยม และพูดกันไปต่าง ๆ นานา ทั้งอยากรู้อยากเห็นทั้งเป็นห่วงเป็นใย คนในหมู่บ้านที่มาเยี่ยมได้คุยกับพ่อแม่และน้องของมันหอมแทน ส่วนเธอนั้นนอนหลับสนิทอยู่ในห้อง โดยไม่รู้ว่าชาวบ้านพูดถึงตนว่าอย่างไรบ้างมันหอมตื่นขึ้นมาอีกครั้งท้องฟ้าก็มืดแล้ว และรู้สึกว่าอากาศค่อนข้างเย็น ภายในห้องมืดสนิทจนต้องมองหาสวิตช์ไฟ พอเข้าใจแล้วจึงร้องอ้อออกมาคำหนึ่งลืมไปว่าที่นี่ไม่มีไฟฟ้าใช้เธอมองออกไปด้านนอกเห็นแสงไฟจากตะเกียงและเสียงพูดคุยกันดังแว่วเข้ามา จึงเดินออกมาอย่างเงียบ ๆมาลาเหลือบไปเห็นลูกสาวเดินออกมาจึงถามออกไป “ตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะแม่
Read More
ตอนที่ 5 หัวกระไดไม่แห้ง
ตื่นมาในเช้าวันใหม่มันหอมรีบลุกขึ้นไปนึ่งข้าวให้แม่ จากนั้นก็วกกลับเข้ามาในห้องของตนเพื่อส่องกระจกอีกครั้ง “ช่างงามจริง ๆ” มันหอมอดไม่ได้ที่จะพูดกับตัวเอง เธอรู้ว่ามันหอมคนก่อนเป็นคนขี้เกียจทำงานทำการ ขึ้นเขาหาของป่าก็นับครั้งได้ ทุกวันเธอขยันอยู่เรื่องเดียวคือไปสืบเสาะหาสมุนไพรเสริมความงามจากพ่อเฒ่าเพื่อมาประทินผิวตัวเอง เธอเริ่มดูแลตัวเองตั้งแต่อายุสิบสี่ตอนนี้เธอจึงกลายเป็นหญิงสาวที่มีผิวสวยที่สุดในหมู่บ้าน อีกทั้งหน้าตาเธอยังจิ้มลิ้มพริ้มเพราโดดเด่นกว่าใคร มันหอมลูบไล้แขนขาและใบหน้าตัวเองอย่างพึงพอใจ ชาติที่แล้วถึงเธอจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ไม่มีเวลาดูแลตัวเองขนาดนี้ เจ้าของร่างนี้ช่างอดทนกับเรื่องความสวยความงามจริง ๆ ทั้งภายนอกภายในเธอดูแลดีไม่ให้ขาดตกบกพร่อง มันหอมยิ้มให้กับตัวเอง “นับว่าที่เธอทำไปไม่สูญเปล่านะหอม” บุษบงงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นพี่สาวยืนหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจกจึงเอ่ยถาม “พี่หอมเป็นอะไรคะ” ทุกวันไม่เคยเห็นพี่สาวตื่นขึ้นมาส่องกระจกแต่เช้าขนาดนี้ มันหอมสะดุ้งเล็กน้อยหันมายิ้มแห้งให้น้องสาว “เปล่าจ้ะ พี่ไปดู
Read More
ตอนที่ 6 เอ็งต้องแต่งงานกับไอ้หนุ่มคนนั้น
คนอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องต่างสูดหายใจเข้าลึกเมื่อขุนเดชเปล่งวาจานั้นออกมา และลุ้นว่าผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นเช่นไร หากเขาพูดออกไปแล้ว มันหอมเกิดอาละวาดขึ้นมา กับข้าวที่อยู่ตรงหน้านี้จะยังอยู่ดีหรือไม่ ทำไมเขาไม่พูดตอนกินข้าวอิ่มแล้ว “เอ็งต้องแต่งให้กับไอ้หนุ่มคนนั้น” ขุนเดชโบ้ยหน้าเข้าไปด้านในห้องโถงของบ้าน มันหอมเงียบไป หลุบตามองข้าวเหนียวในมือ ริมฝีปากเม้มแน่น เหมือนทุกคนกำลังลืมหายใจไปชั่วขณะ หลายอึดใจที่มันหอมไตร่ตรองเหตุผลที่เธอต้องแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น เธอส่ายหน้าในใจกับกฎของหมู่บ้านนี้ เมื่อวานเธอตกใจกลัวเขาตายจนไม่ทันคิดว่าการแตะเนื้อต้องตัวกับผู้ชายจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ซ้ำร่างกายของเธอกับเขายังแนบชิดกันขนาดนั้น มีหรือเธอจะหาทางบ่ายเบี่ยงความเชื่ออย่างหัวชนฝาของชาวบ้านได้ ถึงเรื่องนี้จะเป็นเพียงช่วยชีวิตเขาไว้ก็ตาม เธอผ่อนลมหายใจออกมายืดยาว “ได้ ฉันจะแต่งกับเขา” “หา!” คนทั้งสี่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นอุทานออกมาพร้อมกันอย่างเหนือความคาดหมาย มันหอมไม่โวยวาย ไม่ตีโพยตีพายใหญ่โต และยังไม่ถามหาเหตุผล เป็นไปได้หรือ สายตาทุกคู่จับจ้อง
Read More
ตอนที่ 7 นางจากไปแล้ว
ผ่านไปราวสามชั่วโมงขุนเดชกลับมาเจอลูก ๆ ตามจุดที่ได้นัดหมายกันไว้ ส่วนพ่อเฒ่ากับผู้ใหญ่บ้านกลับหมู่บ้านไปก่อนแล้ว ในมือของพ่อมีกระต่ายป่าอยู่สี่ห้าตัว “พ่อได้กระต่ายเยอะจัง” บุษบงพูดเสียงตื่นเต้น “อืม วันนี้โชคดีได้สัตว์ป่าเกือบสิบตัวแน่ะ ในย่ามพ่อยังมีไก่ป่าอีกห้าตัว” “พวกผมก็เก็บเห็ดได้มากเหมือนกันครับ” สายน้ำบอกพ่อด้วยความภูมิใจ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกมาหาของป่าด้วยกัน โดยมีพี่สาวออกมาด้วย และพี่สาวก็เก็บเห็ดเก่งมาก เขากับน้องไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน “พี่หอมเก็บเห็ดเก่งมากเลยค่ะพ่อ” “ดีแล้ว จะได้เอาไปตากแห้งไว้กินได้หลายวัน” ขุนเดชปรายตามองลูกสาวคนโตที่ยืนยิ้มให้โดยไม่เอ่ยคำใด ยิ่งคิดก็ยิ่งชัดเจน ไม่ต้องถามพ่อเฒ่าเขาก็มั่นใจด้วยสัญชาตญาณของตัวเอง “พบหลักฐานอะไรบ้างไหมคะพ่อ” มันหอมอยากรู้เรื่องนี้มากกว่า “ไม่เจออะไรเลย” หนุ่มคนนั้นคงทิ้งกระเป๋านานแล้วค่อยวิ่งเข้ามาในเขตมนต์พรางตา “แล้วเสือละคะ” “ไม่เจอเช่นกัน” พอเข้าเขตมนต์พรางตาแล้ว เสือก็คงห
Read More
ตอนที่ 8 สามีพิก๊าร
เขาพยายามลุกขึ้นโดยมีขุนเดชช่วยพยุงอยู่ด้านข้าง ส่วนคนอื่น ๆ ก็นั่งมองอย่างใจจดใจจ่ออยู่รอบเสื่อที่เขานอนอยู่ เขามองทุกคนที่อยู่รอบตัว และมองไปรอบห้อง พักใหญ่ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม “ผมอยู่ที่ไหน” ทุกคนยิ้มออกมาได้ในที่สุด “บ้านพนาไพร” ขุนเดชเป็นคนตอบและเอ่ยต่อ “เอ็งลื่นตกเขา” เขาพยายามคิดหาความทรงจำเกี่ยวกับตัวเองที่น่าจะมีหลงเหลืออยู่บ้าง แต่แล้วก็พบแต่ความมืดมน ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น “… แล้วผมชื่ออะไร?” ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตะลึงงัน เขาความจำอะไรไม่ได้อย่างนั้นหรือ “เอ่อ…” ขุนเดชอึกอัก เขาไม่ทันได้คิดว่าพ่อหนุ่มคนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วจะสูญเสียความทรงจำ แม้แต่ชื่อตนก็จำไม่ได้ เขาจึงตั้งชื่อให้มันไม่ทัน เขาจะตั้งชื่ออะไรให้มันดี… ชื่อไอ้ขาวดีไหม ไม่เอา ๆ ดูเชยเกินไป หรือจะให้ชื่อไอ้หล่อดี… ไม่ดีกว่า งั้นชื่อไอ้หน้าหยก… ก็ไม่ได้อีกล่ะ ขุนเดชคิดหนัก “เอ็งชื่อสิงขร หรือมีชื่อเล่นว่าสิง” เสียงนั้นดังมาจากประตู พ่อเฒ่าก้าวเท้าอาด ๆ เข้ามาในบ้าน ด้านหลังมีผู้ใหญ่บ้านและสายน้ำเดินตามมาติด ๆ ทุกคนที่นั่งอย
Read More
ตอนที่ 9 กางเกงเจ้าปัญหา
เมื่อกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งเธอจึงช่วยพยุงตัวเขาไปที่บันได จากนั้นก็นั่งลงพร้อมกับบอกเขา “ขี่หลังฉันสิ” สิงขรค่อนข้างตกใจกับคำนั้น “ไม่ได้ เดี๋ยวเธอก็หลังหักกันพอดี น้ำหนักพี่ไม่ใช่น้อย ๆ เธอเองก็ตัวเล็กขนาดนั้น” ยังจะอวดเก่งอีก “ขึ้นมาเถอะน่า ฉันสามารถแบกควายได้ทั้งตัวเชียวนะ” อันนั้นเธอก็พูดเกินไป สิงขรยังลังเล และนึกเอ็นดูภรรยาที่กำลังอวดเก่งอยู่ไม่น้อย คนที่ไหนจะแบกควายได้ทั้งตัว ควายน้อยยังแบกไม่ได้เลย “ถ้าเธอพาพี่ตกบันไดจะทำยังไง” “ไม่ตกหรอก เชื่อฉันสิ เร็วเข้าแดดเริ่มร้อนแล้วเนี่ย” เธอเร่งเร้า เขาจึงยอมขี่หลังภรรยา อดหวั่นใจไม่ได้เกรงว่าเธอจะหลังหัก และพากันตกบันไดตายเสียก่อน แต่ผิดคาด เธอแบกเขาเดินได้อย่างง่ายดาย เดินตัวปลิวเหมือนแบกเด็กเล็กอย่างไรอย่างนั้น บุษบงมองเห็นเข้าจึงบอกแม่ “แม่ดูพี่หอมสิ แบกผัวเดินตัวปลิวเลย” แต่บุษบงเคยเห็นมันหอมแบกฟืนมัดใหญ่กลับมาจากภูเขาจึงไม่แปลกใจมากนัก มาลายืนอ้าปากค้าง หลายวินาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “แม่ไม่รู้มาก่อนว่าพี่เอ็งจะแข็งแรงขนาดนี้” มาล
Read More
ตอนที่ 10 ไม่คุ้นเคยสักอย่าง
ขุนเดชก็ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไร เขาก็ห่วงทั้งสองคน มันหอมนั้นก็เป็นแม่หญิงมาจากมิติใดก็ไม่มีใครรู้ ส่วนสิงขรนั้นก็ไม่ทราบว่าเป็นคนเมืองไหน “อย่าไปฝืนชะตาพวกเขาเลย” “อืม” มันก็จริง ทั้งคู่เหมือนมีด้ายแดงที่ผูกติดกันไว้จริง ๆ มาลานึกปลงขุนเดชจึงปรึกษาภรรยาเรื่องการปลูกเรือนหลังใหม่ให้ลูกสาวกับลูกเขย ไป ๆ มา ๆ ทั้งสองก็ผล็อยหลับไปเช่นกัน เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนต่างก็ทำหน้าที่ใครหน้าที่มัน ขุนเดชกับลูกชายดูแลสถานที่ มาลากับบุษบงทำอาหารเลี้ยงแขก มันหอมกับสามีกำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับผ้าถุง ส่วนสามีสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับโสร่ง เพื่อสะดวกในการสวมใส่และเคลื่อนไหวร่างกาย แต่เขานุ่งโสร่งไม่เป็น ภรรยาจึงต้องเข้าไปช่วยเขาแต่งตัว “ทำไมพี่นุ่งโสร่งไม่เป็นเลยล่ะหอม” ในบ้านหลังนี้เขาไม่คุ้นอะไรสักอย่าง ห้องน้ำก็ไม่คุ้น เหมือนเขาต้องเรียนรู้ใหม่หมดทุกอย่าง มันหอมเก็บซ่อนความพิรุธไว้จนสิงขรไม่ทันสังเกต “ก็พี่ไม่ค่อยได้นุ่งโสร่ง ส่วนมากพี่ใส่แต่กางเกงขายาว” “อย่างนั้นเหรอ” “จ้ะ ขนาดฉันใส่ผ้าถุงทุกวันยังนุ่
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status