All Chapters of สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ: Chapter 31 - Chapter 40

จากที่มันหอมเคยนึ่งข้าวทำอาหารที่บ้านตัวเอง ตอนนี้มาลาไม่ให้มันหอมทำเช่นนั้นแล้ว เพราะลูกสาวไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไรนัก มาลาจึงให้มาทำอาหารที่บ้านเดิม ส่วนบ้านนั้นมันหอมจะกลับไปนอน หรือไปทำความสะอาดเธอก็ไม่ได้ห้าม อย่างไรก็ยังมีน้องทั้งสองไปนอนเป็นเพื่อน เช้าวันหนึ่งมันหอมตื่นขึ้นมาทำงานบ้านอย่างอื่นเสร็จก็เตรียมตัวไปตักน้ำดื่มที่นาของเขื่อนพอไปถึงก็เจอกับเทิดและช่อม่วงที่กำลังจะกลับพอดี “พี่เทิด พี่ช่อ มาตักน้ำแต่เช้าจังเลยนะคะ” “ก็พี่ช่อเอ็งน่ะสินึกอยากกินดินแต่เช้า ฉันก็เลยต้องมาเป็นเพื่อน” เทิดว่า “ฮะ! ดินกินได้ด้วยเหรอคะ” ช่อม่วงยิ้มอ่อน “ได้จ้ะ หอมลองเอาไปกินดูไหม อร่อยนะ” มันหอมได้ยินช่อม่วงว่าดังนั้นก็รู้สึกเปรี้ยวปากน้ำลายไหลออกมาจนเต็มกระพุ้งแก้มอย่างหาสาเหตุไม่ได้ “ลองดูก็ได้ค่ะ พี่เทิดขุดมาจากไหนเหรอคะ” เทิดพยักพเยิดหน้าไปทางทิศเหนือของบ่อน้ำ “โน่นไง ดินที่กินได้มันจะอยู่ค่อนข้างลึกหน่อย” มันหอมมองตามก็พบว่าต้องเดินลงไปค่อนข้างลึกจริง ๆ เพราะมีรอยขุดจนลึกลงไปเป็นโพรง ช่อม่วงหยิบดินที่สามีข

อินทรผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ไม่รู้จะพูดอย่างไรให้มารดาเข้าใจ ว่าเขาไม่เคยคิดว่ามันหอมคือทางผ่าน “แล้วทำไมแม่ไม่ลองให้หอมมาทำงานกับอินดูละครับ” อันดาเสนอทางออกให้แม่ “บริษัทฉันก็เจ๊งกันพอดี” “ทุกวันนี้มันก็เกือบจะเจ๊งอยู่แล้ว คุณยังไม่ลองจะรู้ได้ยังไง” เอกอมรยังโมโหไม่หาย นี่พวกเขากำลังรับประทานมื้อเช้าหรือกินหม้อไฟอยู่กันแน่ “ลองดูก็ไม่เสียหายนะคะแม่” ลูกสะใภ้กล่าวปิดท้าย สายตาทุกคนมองจินดาอย่างชั่งใจ หลายอึดใจกว่าจินดาจะกล่าวออกมา “ถ้าเอ็งกับยายหอมนั่น สามารถทำให้สาขาที่ต่างจังหวัดกลับมามีกำไรได้ภายในสิ้นปีนี้ ฉันจะยอมรับยายนั่นเป็นลูกสะใภ้” จินดามองทุกคนด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ดูเหมือนเธอจะไม่มีพวก “และอย่าหวังว่าใครจะแอบช่วยได้ อย่างไรยายคนนั้นต้องมีผลงานให้ฉันเห็นอย่างชัดเจน” ทุกคนหันไปมองอินทร “จะเอายังไง น่าจะไหวอยู่มั้ง” อันดาถามน้องชาย อินทรเคยเล่าเรื่องของมันหอมให้เขาฟังว่า ภรรยาของมันคนนี้เก่งนักเก่งหนาจนเขานึกหมั่นไส้และอยากทำความรู้จักกับน้องสะใภ้คนนี้ ครั้งนี้มันกับภรรยาคงมีโอกาสได้แสดงฝี

แพขนตางามงอนสั่นระริก เปลือกตาเปิดขึ้นอย่างขี้เกียจ ยิ่งนอนก็ยิ่งอยากนอนต่อ ดวงตายังพร่าเลือนคล้ายฝันคล้ายตื่นปนเปกัน มองเห็นคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเป็นสามี เธอหยัดกายนั่งตัวตรง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแตะอกเขาเลื่อนขึ้นไปยังใบหน้า คิ้วเรียวงามขมวดแน่นขึ้นอีก ปล่อยมืออีกข้างจากเสื้อผ้าที่กอดไว้มาประคองใบหน้าเขา น้ำตาไหลเอื่อย ๆ ลงมาตามแก้มนวล เมื่อมุมปากของคนตรงหน้าปรากฏเป็นรอยยิ้ม เธอจึงรู้เดี๋ยวนั้นว่าไม่ได้ฝันไปจริง ๆ “ตาพี่สิงหายดีแล้วเหรอคะ” มือเล็กลูบคลำดวงตาทั้งสองข้างที่ปิดอยู่อย่างทะนุถนอม เขาพยักหน้าเบา ๆ ลืมตามองเธอด้วยแววตาหวานซึ้งคะนึงหา สองคนกอดกันแน่นด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ กอดมากเท่าใดก็ไม่คลายความคิดถึงให้เบาบางลง เสียงอู้อี้เอ่ยถามอยู่ข้างหู “พี่สิงกลับมาตั้งแต่เมื่อไร” ตาสองข้างของเขายังหลับพริ้ม ซึมซับความอบอุ่นและความคิดถึงจากภรรยา “มาสักพักแล้ว หอมหลับอยู่พี่ไม่กล้าปลุก” หลายนาทีทั้งสองผละออกจากกันเล็กน้อย “หอมไม่สบายเหรอ ทำไมนอนกลางวัน” “เปล่าค่ะ ฉันแค่เพลียนิดหน่อย” เขากลับมาเธอดีใจจนอยากหยุดเ

เสื้อผ้าและของใช้ที่มันหอมเลือกซื้อส่วนใหญ่อยู่ในราคากลาง ๆ แม้สามีจะบอกว่าให้ใช้ของแพงอีกสักหน่อยแต่เธอก็ไม่ยอมท่าเดียว ทว่าพอเธอลองสวมเสื้อผ้าพวกนั้นแล้วกลับเหมือนของสิ่งนั้นมีราคาแพงอย่างน่าประหลาด “ไม่รู้มาก่อนว่าหอมเลือกของเก่งขนาดนี้” แค่นี้เขาก็มั่นใจมากขึ้นแล้วว่าเธออาจจะช่วยเขาทำให้บริษัทดีขึ้นได้ เธอยิ้มให้สามีโดยหาพิรุธไม่ได้ “แค่เลือกตามความชอบน่ะค่ะ” โลกเดิมเธอทำงานให้กับบริษัทขนส่งสัญชาติเกาหลี เธอมีความรู้เรื่องการแต่งกายให้เหมาะสมอยู่บ้าง เพราะเจ้านายเน้นการบริการเป็นหลัก หน้าตาและการแต่งกายย่อมต้องดูแลให้ดี พอลงบันไดเลื่อนมาชั้นล่างที่เป็นเสื้อผ้าเด็กมันหอมก็เผลอเดินไปเลือกดูอย่างลืมตัว สามีเดินตามมายิ้มน้อย ๆ เอ่ยถามเสียงเบา “อยากมีลูกเหรอ” เธอพยักหน้า “แต่คงไม่ใช่ตอนนี้” ไม่ใช่ตอนนี้ที่จะซื้อเสื้อผ้าเด็กเตรียมไว้ เพราะอีกหลายเดือนกว่าลูกจะคลอด “เอาไว้ทำงานให้ลุล่วงก่อน เราค่อยมีนะ” เขาบอกภรรยา “ตอนนี้พี่อินไม่อยากมีลูกเหรอคะ” “อยากสิ แต่พี่ไม่อยากให้เธอเครียดมากตอนท้องน

หลังจากได้โทรศัพท์เครื่องใหม่มา สมัครบัญชีเฟซบุ๊กและสร้างเพจของบริษัทเรียบร้อย ช่วงบ่ายอินทรก็นัดประชุมผู้จัดการโรงงานและหัวหน้าฝ่ายทุกคน คนที่ประชุมวันนี้กลับเป็นมันหอม ทุกคนแปลกใจเล็กน้อยที่ผู้หญิงที่เคยเป็นว่าที่คู่หมั้นของเจ้านายเข้าร่วมประชุมด้วย แต่พอปาริชาติแนะนำตัวว่าเป็นผู้ช่วยอีกคนของอินทรที่จินดาส่งมา พวกเขาจึงหายข้องใจ ถึงยังกังขากับเรื่องความสัมพันธ์ของเจ้านายทั้งสามอยู่ก็ตาม มันหอมเริ่มประชุมโดยไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นไปชั่วขณะ กลับเป็นปาริชาติที่มองมันหอมอย่างไม่ละสายตา วันที่เธอเจอมันหอมที่หมู่บ้านไพรพนาว่าสวยแล้ว วันนี้กลับสวยกว่า เธอแต่งหน้าเพียงบางเบา สวมเดรสคอวีผูกรูดช่วงบ่า จับจีบใต้อกที่ขับเน้นช่วงอกมากกว่าเอว ช่วงกระโปรงเอปลายสูงเสมอเข่า ดูสง่างามราวกับนางฟ้าตัวน้อย ชุดสีชมพูพาสเทลขับผิวเธอให้ขาวกระจ่างใสมากขึ้น ผู้หญิงด้วยกันมองแล้วยังรู้สึกเพลิดเพลินสบายตา แต่คนอื่นเห็นปาริชาติจ้องมันหอมอย่างนั้นกลับคิดไปในทางร้ายมากกว่าดี “ฉันจะให้ทุกคนที่มีเฟซบุ๊กช่วยติดตามเพจและช่วยแชร์เพจบริษัทของเรานะคะ” มันหอมพูดมาเนิ่นนาน ปาริ