All Chapters of สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ: Chapter 1 - Chapter 10

ฝนฟ้าเริ่มห่างหายเมื่อวันคืนเคลื่อนคล้อยเข้าสู่กลางเดือนตุลาคม บรรยากาศช่วงกลางดึกจนถึงเช้าตรู่ปกคลุมไปด้วยไอหมอกหนา มองอยู่บนภูเขาสูงชันคล้ายมีปุยเมฆสีขาวนวลคลอเคล้าอยู่กับสายลมบางเบา ผู้คนที่ขึ้นเขามาหาของป่าสูดรับอากาศอันบริสุทธิ์เข้าปอดลึก แม้ช่วงนี้ฝนเริ่มตกเบาบางเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตหุบเขาพญาคีรีอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ทอดยาวกลืนกินพื้นที่กว่าสี่จังหวัดแห่งนี้ ก็ยังคงขึ้นเขาหาของป่าและล่าสัตว์เพื่อดำรงชีพต่อไปทุกวัน ก่อนหน้าในป่าใหญ่แห่งนี้เคยอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ป่า พืชพรรณนานาชนิด แต่สองสามปีมานี้ของป่าเริ่มลดน้อยถอยลงไปเรื่อย ๆ ชาวบ้านไพรพนาจึงต้องเดินเท้าเข้าป่าลึกมากขึ้น มันหอมเองก็เช่นกัน วันนี้เธอกับชาวบ้านในหมู่บ้านหลายคนเข้าป่าเพื่อหาเผือกมันและพืชพรรณทุกอย่างที่สามารถกินได้ เดิมทีเธอเป็นคนเกียจคร้านแม้อายุจะย่างเข้าปีที่ยี่สิบ แต่มันหอมก็ยังเป็นหญิงไม่เอาถ่าน งานการในบ้านในเรือนหยิบจับอย่างขอไปที เธอมีดีเพียงหน้าตางดงามเท่านั้น หลังจากชมม่านหมอกด้วยกันกับคนในหมู่บ้านอย่างอิ่มหนำ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป อีกราวสามชั่วโมงพ

มันหอมเดินเข้าไปในห้องตัวเองพลางครุ่นคิดไปด้วย เหตุใดเธอจึงไม่รู้ว่าตัวเองเรียนจบชั้นไหน รู้เพียงว่าทุกคนในหมู่บ้านนี้เรียนหนังสือจากผู้ใหญ่บ้านที่มีอายุราวห้าสิบปี ก่อนหน้าเป็นพ่อเฒ่าขวานเป็นคนสอน แต่หลังจากอายุเลยเข้าเลขเจ็ดไปแล้ว พ่อเฒ่าขวานจึงมอบหน้าที่นี้ให้กับผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นลูกชายของเขาเป็นผู้ดูแลแทน ลูกบ้านที่อายุมากกว่าสิบปีจึงพออ่านออกเขียนได้ และบวกลบเลขเป็นเท่านั้น วิชาอย่างอื่นอาทิเช่น กพอ. สปช. และสลน. นั้น ไม่ปรากฏในความทรงจำของเธอแต่อย่างใด แสดงว่าทุกคนในหมู่บ้านไม่ได้ออกไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนข้างนอกเลยสักคนมองในอีกมุมหนึ่งก็ถือเป็นเรื่องดี ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่ต้องแข่งขันกันมั่งมี ไม่ต้องอวดว่าลูกบ้านไหนเรียนจบสูงกว่ากัน ไม่มีใครคุยโอ่ว่าลูกฉันเป็นหมอ เป็นพยาบาล หรือเป็นครู ในหมู่บ้านนี้ล้วนเท่าเทียม เพียงแต่ต้องทำมาหากินให้ชีวิตอยู่รอดไปทุกฤดูกาลเท่านั้น ยามหน้าฝนก็ดีไป แต่หน้าแล้งครอบครัวไหนที่กักตุนอาหารไว้น้อย ครอบครัวนั้นย่อมขาดแคลนอาหาร แต่ยังดีที่ครอบครัวอื่นยังคอยช่วยเหลือให้รอดพ้น ถึงหมู่บ้านนี้จะมีเพียงสามสิบหลังคาเรือนเท่

ตื่นมาในเช้าวันใหม่มันหอมรีบลุกขึ้นไปนึ่งข้าวให้แม่ จากนั้นก็วกกลับเข้ามาในห้องของตนเพื่อส่องกระจกอีกครั้ง “ช่างงามจริง ๆ” มันหอมอดไม่ได้ที่จะพูดกับตัวเอง เธอรู้ว่ามันหอมคนก่อนเป็นคนขี้เกียจทำงานทำการ ขึ้นเขาหาของป่าก็นับครั้งได้ ทุกวันเธอขยันอยู่เรื่องเดียวคือไปสืบเสาะหาสมุนไพรเสริมความงามจากพ่อเฒ่าเพื่อมาประทินผิวตัวเอง เธอเริ่มดูแลตัวเองตั้งแต่อายุสิบสี่ตอนนี้เธอจึงกลายเป็นหญิงสาวที่มีผิวสวยที่สุดในหมู่บ้าน อีกทั้งหน้าตาเธอยังจิ้มลิ้มพริ้มเพราโดดเด่นกว่าใคร มันหอมลูบไล้แขนขาและใบหน้าตัวเองอย่างพึงพอใจ ชาติที่แล้วถึงเธอจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ไม่มีเวลาดูแลตัวเองขนาดนี้ เจ้าของร่างนี้ช่างอดทนกับเรื่องความสวยความงามจริง ๆ ทั้งภายนอกภายในเธอดูแลดีไม่ให้ขาดตกบกพร่อง มันหอมยิ้มให้กับตัวเอง “นับว่าที่เธอทำไปไม่สูญเปล่านะหอม” บุษบงงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นพี่สาวยืนหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจกจึงเอ่ยถาม “พี่หอมเป็นอะไรคะ” ทุกวันไม่เคยเห็นพี่สาวตื่นขึ้นมาส่องกระจกแต่เช้าขนาดนี้ มันหอมสะดุ้งเล็กน้อยหันมายิ้มแห้งให้น้องสาว “เปล่าจ้ะ พี่ไปดู

ผ่านไปราวสามชั่วโมงขุนเดชกลับมาเจอลูก ๆ ตามจุดที่ได้นัดหมายกันไว้ ส่วนพ่อเฒ่ากับผู้ใหญ่บ้านกลับหมู่บ้านไปก่อนแล้ว ในมือของพ่อมีกระต่ายป่าอยู่สี่ห้าตัว “พ่อได้กระต่ายเยอะจัง” บุษบงพูดเสียงตื่นเต้น “อืม วันนี้โชคดีได้สัตว์ป่าเกือบสิบตัวแน่ะ ในย่ามพ่อยังมีไก่ป่าอีกห้าตัว” “พวกผมก็เก็บเห็ดได้มากเหมือนกันครับ” สายน้ำบอกพ่อด้วยความภูมิใจ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกมาหาของป่าด้วยกัน โดยมีพี่สาวออกมาด้วย และพี่สาวก็เก็บเห็ดเก่งมาก เขากับน้องไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน “พี่หอมเก็บเห็ดเก่งมากเลยค่ะพ่อ” “ดีแล้ว จะได้เอาไปตากแห้งไว้กินได้หลายวัน” ขุนเดชปรายตามองลูกสาวคนโตที่ยืนยิ้มให้โดยไม่เอ่ยคำใด ยิ่งคิดก็ยิ่งชัดเจน ไม่ต้องถามพ่อเฒ่าเขาก็มั่นใจด้วยสัญชาตญาณของตัวเอง “พบหลักฐานอะไรบ้างไหมคะพ่อ” มันหอมอยากรู้เรื่องนี้มากกว่า “ไม่เจออะไรเลย” หนุ่มคนนั้นคงทิ้งกระเป๋านานแล้วค่อยวิ่งเข้ามาในเขตมนต์พรางตา “แล้วเสือละคะ” “ไม่เจอเช่นกัน” พอเข้าเขตมนต์พรางตาแล้ว เสือก็คงห

เมื่อกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งเธอจึงช่วยพยุงตัวเขาไปที่บันได จากนั้นก็นั่งลงพร้อมกับบอกเขา “ขี่หลังฉันสิ” สิงขรค่อนข้างตกใจกับคำนั้น “ไม่ได้ เดี๋ยวเธอก็หลังหักกันพอดี น้ำหนักพี่ไม่ใช่น้อย ๆ เธอเองก็ตัวเล็กขนาดนั้น” ยังจะอวดเก่งอีก “ขึ้นมาเถอะน่า ฉันสามารถแบกควายได้ทั้งตัวเชียวนะ” อันนั้นเธอก็พูดเกินไป สิงขรยังลังเล และนึกเอ็นดูภรรยาที่กำลังอวดเก่งอยู่ไม่น้อย คนที่ไหนจะแบกควายได้ทั้งตัว ควายน้อยยังแบกไม่ได้เลย “ถ้าเธอพาพี่ตกบันไดจะทำยังไง” “ไม่ตกหรอก เชื่อฉันสิ เร็วเข้าแดดเริ่มร้อนแล้วเนี่ย” เธอเร่งเร้า เขาจึงยอมขี่หลังภรรยา อดหวั่นใจไม่ได้เกรงว่าเธอจะหลังหัก และพากันตกบันไดตายเสียก่อน แต่ผิดคาด เธอแบกเขาเดินได้อย่างง่ายดาย เดินตัวปลิวเหมือนแบกเด็กเล็กอย่างไรอย่างนั้น บุษบงมองเห็นเข้าจึงบอกแม่ “แม่ดูพี่หอมสิ แบกผัวเดินตัวปลิวเลย” แต่บุษบงเคยเห็นมันหอมแบกฟืนมัดใหญ่กลับมาจากภูเขาจึงไม่แปลกใจมากนัก มาลายืนอ้าปากค้าง หลายวินาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “แม่ไม่รู้มาก่อนว่าพี่เอ็งจะแข็งแรงขนาดนี้” มาล