Semua Bab ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Bab 111 - Bab 120

“หึ”ฮ่องเต้ฉงเซิ่งแม้ยังคงรู้สึกไม่พอพระทัย ทว่าสีพระพักตร์นั้นกลับดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดองค์ชายสามกล่าวต่อไปว่า “ทำศึกไหนเลยจะไม่มีคนตาย อีกทั้งตอนสุดท้ายแม่ทัพฉีก็ชนะศึกสงคราม เสด็จพ่ออย่าทรงลงโทษหนักเกินไปเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ส่วนแม่นางเมิ่งผู้นี้”องค์ชายสามหันมองเมิ่งยาง ในแววตาซ่อนความรำคาญไว้เล็กน้อย ทว่าถ้อยคำที่ตรัสออกมากลับตรงกันข้ามกับแววตาอย่างสิ้นเชิง “แม่นางเมิ่งตั้งใจรักษาชีวิตผู้คน แม้จะทำผิดพลาด แต่ก็ช่วยชีวิตเหล่าทหารไว้ได้ไม่น้อย”เมิ่งยางพลันมององค์ชายสามด้วยความซาบซึ้งทันที“ได้ยินว่า ‘การเย็บแผล’ ของนางสามารถทำให้บาดแผลของทหารที่มีเลือดไหลไม่หยุดไม่ทรุดลงไปมากกว่านั้นได้ และปกป้องชีวิตของพวกเขาเอาไว้ได้สำเร็จ ลูกมองว่า เมื่อมีความสำเร็จย่อมมีผิดพลาด โทษทัณฑ์ความผิดไม่ควรถึงตายพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายสามยิ้มตอบ ก่อนจะเอ่ยต่อฮ่องเต้ฉงเซิ่งพรูลมหายใจออกมา รัศมีรอบตัวผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทรงตบไหล่องค์ชายสามเบา ๆมองใบหน้าที่คล้ายกับสนมหยวนเฟยถึงแปดเก้าส่วนแล้ว ต่อให้ฮ่องเต้ฉงเซิ่งจะโกรธกริ้วเพียงใด ก็ต้องใจอ่อนลงอย่างอดไม่ได้“หยวนฮ่าว เจ้าช่างใจดียิ่งนัก” ฮ่องเต้ฉงเซิ่ง

ขณะที่เซิ่งจือหว่านเข้าวัง อั้นจื่อและติงหลานถูกสั่งให้รออยู่นอกวังยามนี้นางเดินออกมาเพียงลำพัง ขณะที่ใกล้ถึงประตูวัง กลับมีเสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากทางด้านหลัง“ซิ่วหมัวมัว?”เซิ่งจือหว่านชะงักไปชั่วครู่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ“องค์หญิงเพคะ ไทเฮามีประโยคหนึ่งฝากบ่าวมาบอกท่านเพคะ” ซิ่วหมัวมัวเอ่ย“หมัวมัวเชิญพูด” เซิ่งจือหว่านเม้มปาก“ไทเฮาตรัสว่า ความผิดที่ท่านเคยกระทำเมื่อตอนสามขวบ ตอนนั้นถูกลงโทษตีมือสามสิบทีแล้วก็ถือเป็นอันจบสิ้น ทว่าเรื่องแบบเดียวกันเกิดขึ้นตอนนี้ หากกระทำผิดซ้ำเดิมอีก ต่อให้เป็นพระองค์ก็มิอาจปกป้องท่านได้อีกแล้ว ไทเฮายังตรัสย้ำอีกว่า ขอให้ท่านจดจำคำพูดที่พระองค์เคยตรัสเมื่อวันนั้นให้ดี”ซิ่วหมัวมัวพูดจบ ก็มองเซิ่งจือหว่านปราดหนึ่งด้วยความสงสาร ก่อนจะยอบกายทำความเคารพ และหมุนตัวเดินจากไปเซิ่งจือหว่านยืนนิ่งกับที่ มองตามเงาแผ่นหลังของนางจนลับสายตาตอนอายุสามขวบ เป็นครั้งแรกที่นางได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง ตอนนั้นมีเซิ่งหยวนฮ่าวเสด็จพี่สามซึ่งแก่กว่านางครึ่งปีร่วมเรียนด้วย และตอนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่นางได้ค้นพบว่า ตนเองมีความสามารถในการจดจำอย่างยอดเยี

“แต่คนตายก็ตายไปแล้ว คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป ดังนั้น…”เมิ่งยางหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่ดังขึ้นว่า “บรรดานายทหารที่ต้องสูญเสียไปเพราะความสะเพร่าของข้า จนทำให้หมอทหารเข้ามาช่วยไม่ทัน ข้าจะไปขอขมาต่อญาติพี่น้องของพวกเขา พร้อมมอบเงินสงเคราะห์จำนวนมาก เพื่อบำรุงขวัญเลี้ยงดูบิดา มารดา ภรรยา และบุตรของพวกเขา”“เงินสงเคราะห์เหล่านี้ล้วนมาจากทรัพย์สินส่วนตัวของข้าเองทั้งหมด!”“ข้ารู้ว่าเงินเหล่านี้คงมิอาจทดแทนอะไรได้ ดังนั้น นอกจากนายทหารเหล่านี้แล้ว พลทหารทุกนายในเมืองหลวงที่บาดเจ็บล้มตายจากศึกที่ชางหนานครั้งนี้ สามารถมาที่จวนกั๋วกงเพื่อขอรับเงินสงเคราะห์อีกส่วนจากข้าได้!”สิ้นวาจาของเมิ่งยางทันใดนั้นก็มีชาวบ้านรอบ ๆ เอ่ยขึ้นว่า “แม่นางเมิ่งช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก!”“คงมีแต่คนจิตใจงดงามคุณธรรมเลิศล้ำอย่างแม่นางเมิ่งเท่านั้น ที่คิดจะเอาเงินส่วนตัวที่หามาได้ไปช่วยเหลือจุนเจือครอบครัวของพลทหารที่เสียชีวิตไป หญิงทั่วไปไหนเลยจะยึดมั่นในคุณธรรมอย่างแรงกล้าได้เท่านี้อีก? คิดดูแล้วครอบครัวของพวกนายทหารเหล่านั้น จะต้องซาบซึ้งและระลึกถึงแม่นางเมิ่งอย่างถึงที่สุดแน่นอน!

“ท่านจะทำสิ่งใด?!” เซิ่งจือหว่านใจหายวูบ พลางก้าวเท้ามาขวางอยู่ด้านหน้า“เซิ่งจือหว่าน ทางที่ดีเจ้าอย่าลืมฐานะของตน!” ฉีซูเซี่ยนดวงตาแดงก่ำ การขัดขวางของเซิ่งจือหว่าน ทำให้การคาดเดาในใจของเขายิ่งมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นสองเท่าความโกรธถึงขีดสุด ทำให้เขาไม่สนใจแม้แต่บาดแผลบนตัวจากโทษโบย กลับผลักนางออกไปอย่างไม่ใยดีร่างของเซิ่งจือหว่านกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอย่างแรงเมื่อเห็นฉีซูเซี่ยนก้าวเข้าไปต่อหน้าต่อตา เซิ่งจือหว่านกำมือไว้แน่น ในชั่วขณะนั้น ยังนึกไปถึงว่าจะใช้ยาพิษอะไรถึงจะทำให้เขาตายอย่างเงียบ ๆได้ฉีซูเซี่ยนผลักฉากกั้นออก และกระชากม่านเตียงให้เปิดออกในมือของเซิ่งจือหว่านจับขวดกระเบื้องที่อยู่ในโต๊ะเครื่องแป้งไว้แน่น......แต่ชั่วพริบตาถัดมา ผ้าห่มก็ถูกสะบัดร่วงลงมาเซิ่งจือหว่านมองเห็นข้างในชัดเจน ดวงตาพลันสั่นไหวอย่างแรงต่อจากนั้น ยามที่ฉีซูเซี่ยนหันกลับมา นางจึงเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชาที่เยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็ง “ซื่อจื่อเสียสติไปแล้วหรือ? กลางดึกเช่นนี้ จะมาค้นหาอะไรในห้องเรา? หรือคิดว่าเราจะซ่อนบุรุษไว้?!”ฉีซูเซี่ยนสบกับสายตาที่เหน็บแนมของนาง ก็ไม่มีคำใดจะเอ่ยเขาก็ไม่รู้

เขาเดินมาข้าง ๆ เซิ่งจือหว่าน “เรื่องภายในตระกูลของจวนกั๋วกง เหตุใดต้องเรียกคนนอกมาด้วย?”เซิ่งจือหว่านเลิกคิ้ว “เราได้ฝากฝังเรื่องนี้ไว้กับศาลต้าหลี่ตั้งแต่แรก แน่นอนว่าต้องให้พวกเขาอยู่ที่นี่ด้วยถึงจะจัดการได้เรียบร้อย เพื่อป้องกันไม่ให้บางคนฉวยโอกาสในยามชุลมุนวุ่นวาย”ฉีซูเซี่ยนยังคิดจะกล่าวต่อ“ซื่อจื่อ อย่าได้โต้เถียงกับองค์หญิงเลย” เมิ่งยางกุมท้อง มือเล็ก ๆ ก็ดึงชายเสื้อของฉีซูเซี่ยนไว้ พร้อมเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวล “เมื่อวานตลอดทั้งคืนข้าได้นำเงินจากโรงสุราและร้านหม้อไฟมาแล้ว ชดเชยส่วนที่ขาดหายไปของสินเดิมองค์หญิงได้เกินพอ คนนอกอยากดูก็ดูเถิด”พอนางเอ่ยจบเซิ่งจือหว่านเผยยิ้มออกมา อั้นจื่อก็รีบก้าวมาข้างหน้าพร้อมหยิบสมุดหนา ๆ เล่มหนึ่งออกมา แล้วเอ่ยว่า “องค์หญิงของข้าแต่งเข้าจวนกั๋วกงมาสองปี เงินจุนเจือภายในจวนรวมทั้งหมดสองหมื่นเจ็ดพันสามร้อยหกสิบสองตำลึง!”ค่าใช้จ่ายต่อปีของชาวบ้านธรรมดาในเมืองหลวงที่ครอบครัวมีสมาชิกห้าคนก็ไม่เกินสิบตำลึง แต่จวนกั๋วกงไม่ถึงสองปีกลับใช้เงินสองหมื่นเจ็ดพันกว่าตำลึง?“นี่... นี่มิใช่กินเงินเข้าไปหรอกหรือ?”เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดโพล่งออกม