Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 91 – Kapitel 100

"หายไป" เซิ่งจือหว่านขมวดคิ้วหลายฝูชอบกินและไม่ชอบขยับตัวมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อวานหากไม่ใช่เพราะใช้น่องไก่ล่อไว้มันคงไม่วิ่งออกไปเดินเล่นแน่ แล้วจะหายไปได้อย่างไร?"ไปดูตามซอกตามมุมว่ามีหรือไม่" เซิ่งจือหว่านค่อนข้างกังวล จึงรีบบ้วนปากแล้วออกไปช่วยกันหาภายในเรือนทันทีทว่าหาอยู่นานแล้ว ก็ยังไร้วี่แววของหลายฝูกลับกัน มีสาวใช้คนหนึ่งพบเศษน่องไก่ชิ้นโตมันเยิ้มครึ่งชิ้นอยู่ข้างนอกประตูเรือนผิงหลาน"พี่อั้นจื่อ น่องไก่นี่มันยังอุ่น ๆ อยู่เลยเจ้า" สาวใช้ลองสัมผัสดูก็พบความผิดปกติวันนี้ห้องครัวเล็กยังไม่ได้เริ่มตุ๋นไก่เลย แล้วน่องไก่นี่มาจากที่ใดกัน? เมื่อมองดูดินตรงข้างแผ่นหินใต้ประตูไม้ก็ดูเหมือนจะมีร่องรอยถูกขุดคุ้ยอั้นจื่อฟันธงได้ทันที ว่าหลายฝูเจ้าหมาตะกละตัวนี้ต้องถูกคนใช้น่องไก่ล่อออกไปแน่นอน!"หลายฝู!""หลายฝู?!"คนในเรือนผิงหลานเริ่มออกตามหาไปทั่วทั้งจวนทันทีสวนหลังบ้าน ลานหน้าจวน แม้แต่ห้องครัวใหญ่ก็ถูกพลิกแผ่นดินหา แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าตัวเล็กเซิ่งจือหว่านมองดูชามน้ำที่สะอาดสะอ้านและไม่มีรอยขยับก็เริ่มใจคอไม่ดี"องค์หญิงอย่ากังวลไปเลยเพคะ หลายฝูออกจะน่ารัก ต้

"ซื่อจื่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ? มัน... มันมาอยู่ในเรือนของข้าได้อย่างไร" เมิ่งยางมีสีหน้ามึนงงและตระหนกฉีซูเซี่ยนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน แม้ในใจจะมีความไม่พอใจอยู่บ้าง แต่นึกขึ้นได้ว่าอย่างไรเสียก็เป็นฝีมือของตนเขาตบไหล่ปลอบโยนเมิ่งยางเบา ๆ แล้วลุกขึ้นกล่าวว่า "เอาเถิด ก็แค่เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น หากพวกเจ้าทำใจไม่ได้ วันหลังข้าจะซื้อตัวที่เหมือนกันส่งไปให้ที่เรือนผิงหลานอีกตัว"ทันทีที่คำพูดนี้หลุดจากปาก เขาเห็นเซิ่งจือหว่านเดินออกมาจากห้องครัวเล็กพอดีร่างของหลายฝูถูกส่งต่อไปอยู่ในมือของติงหลานแล้วเซิ่งจือหว่านเดินตรงเข้าไปหาฉีซูเซี่ยนและเมิ่งยาง ในดวงตาของนางไม่มีอารมณ์ใด ๆ มีเพียงความเฉยชาที่ไร้สิ้นสุดฉีซูเซี่ยนเห็นนางเป็นเช่นนั้น ก็ขมวดคิ้วยืนบังหน้าเมิ่งยางไว้อย่างระแวดระวังทันที และกำลังจะเอ่ยบางอย่างกลับเห็นแสงสะท้อนวาบผ่านหน้าไป หลังจากนั้น ก็เจ็บที่แขนทันทีชั่วพริบตาเดียว เมิ่งยางก็เห็นรอยเลือดหยดลงมาจากแขนเสื้อของฉีซูเซี่ยน "ซื่อจื่อ!"หางตาเหลือบไปเห็นมีดทำครัวที่เซิ่งจือหว่านถืออยู่ในมือ นางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "เซิ่งจือหว่านเจ้าบ้าไป

เซิ่งจือหว่านไม่ได้พูดอะไร นำติงหลานเดือนผ่านนางเข้าไปในเรือนติงหลานหัวเราะหึในลำคอห้วนจู๋เม้มปากเดินตามเข้าไปข้างในเซิ่งจือหว่านกวาดมองพวกเครื่องเรือนในห้อง เดิมทีนึกว่าลานบ้านนั้นดูแย่แล้ว นึกไม่ถึงว่าข้างในนี้จะยิ่งซอมซ่อกว่า นางถึงกับหาที่นั่งลงไม่ได้เลยสักที่แม้แต่ผ้าห่มบนเตียง ก็ยังสู้ของบ่าวรับใช้ในเรือนของนางไม่ได้ด้วยซ้ำห้วนจู๋เห็นนางยืนขมวดคิ้ว ในใจก็รู้สึกอับอายยิ่งนัก "ยามนี้บ่าวตกอับถึงเพียงนี้ องค์หญิงคงพอพระทัยแล้วกระมัง"เซิ่งจือหว่านได้ยินดังนั้นก็หันไปมองนาง กวาดสายตาประเมินขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่ง "นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เจ้าดิ้นรนหามาเองหรอกหรือ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจ้าเห็นฉีซูเซี่ยน เจ้าก็มีใจให้เขาแล้วสินะ ไม่เช่นนั้นคงไม่คอยเทียวไปเทียวมาเพื่อเป็นแม่สื่อระหว่างเรากับเขา แล้วส่งต่อคำพูดที่ไร้มูลความจริงตั้งมากมายหรอก"เป็นเพราะเหตุนี้เช่นกัน นางถึงได้เชื่อมั่นว่าฉีซูเซี่ยนคือคู่ครองที่ดีห้วนจู๋ตัวสั่นเล็กน้อย นางยิ้มอย่างขมขื่น "เพคะ บ่าวตกหลุมรักซื่อจื่อตั้งแต่แรกจริง ๆ แต่บ่าวไม่เคยคิดจะทำอะไรเลย...""แต่เจ้าก็ทำลงไปแล้ว!" เซิ่งจือหว่านพูดขัด ห้วนจู๋ขอบต

ฉีซูเซี่ยนได้ยินดังนั้นแววตาก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา หากมีคนอื่นรักษาได้ เขาย่อมไม่อยากไปอ้อนวอนเซิ่งจือหว่านแน่นอนเมื่อก่อนห้วนจู๋เป็นคนของเซิ่งจือหว่าน การที่นางจะรู้เรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติมาก!เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเดินก้าวยาวย้อนกลับมา "ดี หากเจ้ากล้าหลอกข้า ผลที่ตามมา เจ้าคงรู้นะ!""เจ้าค่ะ!" ห้วนจู๋ก้มหน้าลงอย่างขี้ขลาด "ถ้าอย่างนั้น...ซื่อจื่อจะให้ข้าจัดการ...ตัวเองก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ"ฉีซูเซี่ยนถึงเพิ่งสังเกตเห็นชุดที่เปียกโชกบนตัวห้วนจู๋ชุดบางเบาพอเปียกโชกแล้วก็แนบเนื้อเหมือนผ้าพันกาย ผิวพรรณที่หยดน้ำไหลผ่านภายใต้แสงตะวันรอนดูขาวผ่องดั่งหยก ทำให้เขาเผลอนึกไปถึงอีกคนที่มีผิวพรรณดั่งหยกเช่นนี้เหมือนกัน..."ซื่อจื่อเจ้าคะ?" ห้วนจู๋ตัวสั่นเล็กน้อยชุดที่เซิ่งจือหว่านส่งมาให้นี้ก็งดงามอยู่หรอก แต่พอเปียกน้ำแล้วถูกลมพัดเข้าก็หนาวจริง ๆฉีซูเซี่ยนถูกเสียงของนางเรียกสติกลับมา เขาเบือนสายตาหนี "เจ้าไปเถอะ""เจ้าค่ะ" ห้วนจู๋รีบเปลี่ยนชุดใหม่อย่างรวดเร็วยังคงเป็นชุดที่เซิ่งจือหว่านส่งมาให้ บางเบาแต่ไม่โปร่งแสง เสื้อตัวนอกสีชมพูอ่อนขับกับเสื้อซับในสี

"อื้อ ๆ ..."ท่ามกลางความมืดยามราตรี เมิ่งยางจ้องเขม็งไปที่เซิ่งจือหว่านด้วยดวงตาโกรธแค้นเซิ่งจือหว่านไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด นางลูบผมของอีกฝ่ายพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "วางใจเถอะ สระน้ำนี้มีไว้สำหรับเลี้ยงไม้ดอกไม้ประดับเท่านั้น จุดที่ลึกที่สุดก็ไม่ทำให้คนจมตายหรอก เจ้าชอบป่วยนักไม่ใช่หรือ เราย่อมต้องสนองความต้องการของเจ้าอยู่แล้ว"นิ้วมือที่อุ่นนุ่มและละเอียดอ่อน ลูบไล้ไปตามเส้นผมยาวจนถึงลำคอเมิ่งยางรู้สึกขนลุกซู่ไปตามตำแหน่งที่มือนั้นสัมผัส ความกลัวทำให้นางอยากจะกรีดร้อง แต่เพราะขากรรไกรถูกถอดออก ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรเสียงที่เปล่งออกมาก็มีเพียงเสียงอู้อี้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์"อนุเมิ่ง ความอดทนของเรามีจำกัด" น้ำเสียงที่เคยอ่อนนุ่มของเซิ่งจือหว่านพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันทีเมิ่งยางสบเข้ากับดวงตาที่ไร้ความรู้สึกของนาง พลันนึกถึงภาพที่นางโบกมีดฟันใส่ฉีซูเซี่ยนเมื่อวานนี้ขึ้นมา...ร่างกายจึงสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ในสภาพการณ์เช่นนี้ ตนเองไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือได้เลย ชิงซิ่งเพียงคนเดียวที่พาออกมาด้วยก็ถูกคนของเซิ่งจือหว่านคุมตัวไว้เนิ่นนานผ่านไป นางหลับตาลงแน่น ในที่สุ