Semua Bab ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Bab 121 - Bab 130

“เรื่องแรก หน้าตาชื่อเสียงของซื่อจื่อมิใช่เราเป็นคนทำลาย แต่เป็นเพราะมีบางคนแอบเข้าไปในห้องคลังของเรา หยิบยืมไปแล้วไม่คืน ทั้งยังนำของปลอมมาสับเปลี่ยน นั่นต่างหากที่ไม่คำนึงถึงหน้าตาของซื่อจื่อ!”“เรื่องที่สอง สิ่งที่เราเสียไปมิใช่แค่เครื่องประดับและภาพวาดเล็กน้อยเพียงไม่กี่ชิ้น”เซิ่งจือหว่านขณะเอ่ย รังสีรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นแรงกดดันมหาศาล พลางเหลือบมองไปยังฉีซูเซี่ยนกับเมิ่งยางสองคนด้วยสายตาคมกริบ “ลำพังแค่ชุดเครื่องประดับศีรษะทับทิมที่เสด็จย่ามอบให้เราชุดนั้น ก็เป็นของล้ำค่าที่เท่อตันส่งมาบรรณาการแก่ฮ่องเต้องค์ก่อน มูลค่าก็นับหมื่นตำลึงแล้ว!”“ผู้ใดมอบความกล้าให้พวกเขาถึงกล้าขโมยของพระราชทาน? ไม่อยากมีศีรษะอยู่บนบ่าแล้วหรือไร!”ทันทีที่คำพูดเอ่ยออกมา สีหน้าของเมิ่งยางก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวสลับเขียวคล้ำฉีซูเซี่ยนยิ่งเม้มริมฝีปากบางไว้แน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบเซิ่งจือหว่านเดินไปข้างหีบ หยิบม้วนภาพวาดม้วนหนึ่งออกมา สายตากวาดมองปราดหนึ่ง แล้วแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา ทว่าทันใดนั้นก็เหวี่ยงม้วนภาพนั้นลงไปที่เท้าของฉีซูเซี่ยนอย่างแรงเมิ่งยางอุทานด้วยความตกใจ “องค์หญิงทรงทำสิ่งใด?”

“ท่านย่า... ท่านแม่...” สีหน้าของฉีเฟยเยียนที่เดิมทีแสร้งป่วย เมื่อเห็นทั้งสองคน ก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันทีสายตาหวาดหวั่นของนางมองไปทางฉีซูเซี่ยน ด้วยหวังว่าเขาจะเห็นแก่ที่มีผู้อาวุโสอยู่ด้วย ช่วยรักษาหน้าให้นางบ้างทว่าฉีซูเซี่ยนกลับเบือนสายตาจากข้อมือของฮูหยินผู้เฒ่าเหลียน ไปยังศีรษะของฮูหยินเหลียนแทนเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนเห็นเขาที่เป็นบุรุษภายนอกจ้องมองไปมาที่ลูกสะใภ้ของตน สีหน้าก็ดูคร่ำเคร่งทันที “ไม่ทราบว่าเยียนเอ๋อร์ไปล่วงเกินท่านซื่อจื่อเรื่องใดกัน?!”ยามนี้ฉีซูเซี่ยนถึงได้ทำความเคารพนางกับฮูหยินเหลียน ทว่ากลับมิได้ตอบคำถามนาง แต่ย้อนถามไปว่า “กำไลหยกบนข้อมือของฮูหยินผู้เฒ่าเหลียน เป็นพี่หญิงใหญ่มอบให้ใช่หรือไม่?”ฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนชะงักไปทันที พลางก้มมองหยกอุ่นที่ข้อมือโดยไม่รู้ตัวด้วยความที่นางอายุมากแล้ว จึงกลัวความหนาวเป็นพิเศษ “กำไลหยกอุ่นวงนี้เป็นเยียนเอ๋อร์ที่กตัญญูมอบให้ข้าจริง ๆ”“งั้นขอถามฮูหยินเหลียนว่าปิ่นปักผมบนศีรษะ ก็เป็นพี่หญิงใหญ่มอบให้ด้วยใช่หรือไม่?”“นี่... ใช่เจ้าค่ะ” ฮูหยินเหลียนก็ตอบเช่นเดียวกัน“หึ” ฉีซูเซี่ยนแค่นเสียงเย้ยหยัน ที่จริงเดิม

วันต่อมา ขณะที่เซิ่งจือหว่านกำลังจดชื่อตัวยาที่ใช้ปรุงยาเซิงหยางซ่านลงไปในเทียบยาอยู่ภายในห้อง ก็ได้ยินด้านนอกมีคนมารายงานว่า คุณหนูใหญ่มาแล้วนางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องหนังสือก็ได้เห็นฉีเฟยเยียนที่ใบหน้าครึ่งซีกบวมแดงยืนอยู่ภายในลานบ้านตลอดทางที่ฉีเฟยเยียนเดินเข้ามา ผู้ใดที่ได้พบเห็นนาง ต่างก็ใช้สายตาแปลก ๆ มองสำรวจนางสิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกอับอายและเคียดแค้น อีกทั้งลำบากใจทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเหลียนกลับจงใจให้แม่นมคนสนิทของนางติดตามมาด้วย ต่อให้ฉีเฟยเยียนอยากจะอาละวาดเพียงใด ก็ทำได้เพียงต้องกัดฟันทนเท่านั้นเซิ่งจือหว่านก้าวไปข้างหน้า แล้วพินิจดูใบหน้าของฉีเฟยเยียน“เอ๊ะ พี่หญิงใหญ่ถูกฝ่ามือตบมาหรือเจ้าคะ?”“เจ้า!” ฉีเฟยเยียนเพิ่งจะเอ่ยปากพูด ก็มีเสียงกระแอมเบา ๆ ดังขึ้นมาข้างกายแม่นมอาวุโสทำความเคารพต่อเซิ่งจือหว่านพร้อมเอ่ยว่า “องค์หญิง ฮูหยินน้อยจวนหม่อมฉันมาวันนี้ ก็เพื่อจะมาขอขมาต่อท่านในเรื่องสินเดิมเพคะ”“งั้นหรือ?” เซิ่งจือหว่านได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น “ในเมื่อเป็นการมาเพื่อขอขมา เช่นนั้นก็ย่อมต้องให้ทุกคนมาร่วมกันเป็นพยาน อั้นจื่อ ติงหลาน ไปเชิญบ

“ไปบอกให้จางต้าเตรียมรถม้า พวกเราจะออกไปข้างนอกกัน”ครึ่งเค่อต่อมา รถม้าคันหนึ่งก็แล่นออกจากประตูหลังของจวนกั๋วกงไปอย่างเงียบ ๆการออกไปครั้งนี้ของเซิ่งจือหว่านก็เพื่อตามหาคนผู้หนึ่งคนผู้นี้นามว่าตู้อี้จือ หากฟังแค่ชื่อ เกรงจะคิดว่าเขาเป็นบัณฑิตผู้ทะนงตนและรักสันโดษทว่าความจริงแล้ว ในชาติก่อนตู้อี้จือผู้นี้กลับเป็นคนโฉดชั่วตัวยง ทั้งยังเป็นคนเด็ดเดี่ยว ถึงขั้นลงดาบตอนตัวเอง เพื่ออาสาเข้าวังไปเป็นขันที!เดิมทีตู้อี้จือเกิดในตระกูลตู้อยู่ที่จี้โจว ในวัยเยาว์เขายังเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดทว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นก่อนที่บิดาเขาจะล่วงเกินผู้มีอำนาจ จนถูกทำร้ายถึงแก่ความตายหลังจากบิดาของเขาสิ้นใจ เขากับมารดาและน้องสาว ก็ถูกคนในตระกูลตู้ขับไล่ออกมามารดาต้องเลี้ยงดูพี่น้องทั้งสองคนอย่างยากลำบาก ซ้ำคนในตระกูลตู้ยังคอยตามรังควาน ชีวิตความเป็นอยู่จึงลำบากแสนเข็ญพอชีวิตความเป็นอยู่เริ่มจะดีขึ้นบ้าง ตอนที่ทั้งครอบครัวหนีมาอยู่เมืองหลวง ทว่าความสุขอยู่ได้ไม่นานนัก มารดาของตู้อี้จือก็ล้มป่วยหนักเพื่อช่วยหาเงินมารักษามารดา ตู้อี้จือจึงต้องยอมทำงานชั้นต่ำทุกอย่างในเมืองหลวงพวกเขาฝืนประคอง

เซิ่งจือหว่านมองดูติงหลานที่ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ พลันรู้สึกหางตากระตุกนี่คือคนโฉดชั่วอำมหิต และยังเป็นหัวหน้าหน่วยตงฉ่างในภายภาคหน้าเชียวนะ...สาวใช้คนนี้ช่างใจกล้ายิ่งนัก ถึงขั้นกล้าเรียกอีกฝ่ายว่าเจ้าคนซื่อบื้อทว่าเหลือบมองไปที่ตู้อี้จือ ดูเหมือนจะไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด แต่กลับเงยหน้าขึ้นมองนางจริง ๆ จากนั้นพลันขมวดคิ้ว ทว่าก็เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น ก่อนจะกลับมามีสีหน้าดังเดิมเซิ่งจือหว่านลอบถอนหายใจ สมแล้วที่เป็นว่าที่หัวหน้าหน่วยตงฉ่าง“ไม่ทราบว่าท่านผู้สูงศักดิ์มีเรื่องใดจะสั่งการหรือขอรับ?”ตู้อี้จือเคยเกิดในตระกูลร่ำรวย แล้วก็ตกอับจนถึงจุดต่ำสุดเขาจึงรู้ซึ้งว่าจิตใจคนนั้นอันตรายยิ่งกว่าภูเขาและแม่น้ำ ในใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดจะมอบความปรารถนาดีและความห่วงใยให้ผู้อื่นโดยไร้ต้นสายปลายเหตุหากมี นั่นย่อมต้องหวังผลบางอย่างดังนั้น เขาจึงเชื่อว่าคนตรงหน้าย่อมต้องหวังผลบางอย่างกับตัวเขาเป็นแน่ทว่าชีวิตเขานั้นต่ำต้อยราวกับต้นหญ้า ถึงแม้ไม่รู้ว่าคนตรงหน้ามีที่มาอย่างไร แต่ก็ไม่น่าจะมีสิ่งใดหวังผลจากเขาได้ กระทั่งการที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อแซ่ของเขา ก็ไม่น่าเป็นไปได้อย่างยิ่