ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็เป็นตัวเขาที่เรียกร้องมากเกินไปแรกเริ่มเดิมที เพียงหวังให้นางรู้ชื่อของเขาก็เพียงพอแล้ว ต่อมาเมื่อนางเรียกชื่อของเขาแล้ว ก็หวังต่อไปอีกว่า หากได้พูดคุยกันสักคำก็คงจะดีทว่าในยามนี้ สิ่งที่เขาปรารถนาได้เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัวมานานแล้วในเมื่อนางจำไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็แค่ทำให้นางจำได้เสียก็สิ้นเรื่อง จะต้องกลัดกลุ้มไปไย?ในชั่วขณะนั้นสายตาของซางสิงอวี้ก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ในระหว่างที่เซิ่งจือหว่านยังไม่ทันรู้เรื่องราว เขาก็คิดเองเออเองจนจบไปแล้วรอบหนึ่งเซิ่งจือหว่านยังคงอยู่ในท่าทางเตรียมจะส่งแขกเช่นเดิมทว่าซางสิงอวี้จู่ ๆ ก็ปิดหน้าต่างลงมาอีกครั้ง แล้วถอยกลับมา “องค์หญิงยังจำได้หรือไม่ ยามวัยเด็กเคยช่วยเด็กชายคนหนึ่งไว้ที่คูน้ำรอบเมือง?”เซิ่งจือหว่านกะพริบตาด้วยความเป็นคนสองชาติภพ เวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานนางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ ทว่า...นางมองซางสิงอวี้ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย “คุณชายรองซางคงมิได้จะบอกเราว่า เด็กอ้วนผู้นั้น... ก็คือเจ้า?!”“...เด็กอ้วน?” ซางสิงอวี้แทบไม่อยากจะเชื่อ “เด็กอ้วนอะไรกัน? ตอนนั้นข้าอ้วนมากหรืออย่างไร?”เขาจำได้เพียง
Read more
LOGIN
