All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 131 - Chapter 140

ไม่... จะเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร องค์หญิงยังอายุน้อยเพียงนั้น หรือบางทีนางอาจจะแค่บังเอิญรู้ว่าวันนั้นท่านกั๋วกงมานอนค้างที่เรือนของตน จึงเดาออกก็เป็นได้กระมังอนุเหลียนคิดในใจเซิ่งจือหว่านเขียนใบสั่งยาเสร็จเรียบร้อยก็เอ่ยขึ้น “เจ้าคิดไว้แล้วหรือยังว่าจะทำอย่างไรให้เด็กปลอดภัยไปจนถึงตอนคลอด ในเมื่อตอนแรกชุยซื่อให้เจ้ากินยาตัดทายาท ก็หมายความว่านางไม่ต้องการให้ผู้ใดนอกจากนางมีบุตร”“หม่อมฉันคิดไว้แล้วเพคะ!” อนุเหลียนกัดฟันกรอด เงยหน้าขึ้นมองเซิ่งจือหว่านพร้อมเอ่ยว่า “ความจริงในมือของหม่อมฉันกุมความลับหนึ่งของฮูหยินมาตลอด!”“ก่อนที่ฮูหยินจะได้แต่งเข้าเรือน ตอนนั้นท่านกั๋วกงมีญาติผู้น้องท่านหนึ่งซึ่งทั้งสองต่างมีความรักใคร่ต่อกัน ทว่าตอนนั้นฮูหยินมีใจหลงรักท่านกั๋วกงตั้งแต่แรกพบ จึงลอบวางอุบายจ้างคนไปย่ำยีเกียรติญาติผู้น้องท่านนั้นจนต้องได้รับความอับอาย”“ญาติผู้น้องท่านนั้นเป็นคนนิสัยเข้มแข็งและซื่อตรง ต่อมาจึงผูกคอจบชีวิตตนเอง และเป็นเพราะเรื่องนี้เอง ทำให้ท่านกั๋วกงต้องจมอยู่กับความทุกข์ตรมสิ้นหวังอยู่ช่วงหนึ่ง ฮูหยินจึงอาศัยโอกาสนี้เข้ามาใกล้ชิด ตีสนิทท่านกั๋วกง จนได้เข้าไปอยู่ใ

เขาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะลังเลแล้วทำความเคารพ “ท่านผู้นี้คือคุณหนูใหญ่ฉีแห่งจวนกั๋วกงใช่หรือไม่?”ฝีเท้าของฉีเฟยเยียนที่กำลังก้าวออกจากร้านพลันหยุดชะงัก “เจ้ารู้จักข้าหรือ?”“ข้าน้อยจางหวยเหริน ส่วนผู้นี้หูซ่าน เมื่อครั้งมาถึงเมืองหลวงคราแรก พวกข้าน้อยสองคนเคยได้รับพระคุณจากท่านกั๋วกงขอรับ”“คุณหนูใหญ่ฉีไม่รู้จักพวกข้าน้อย แต่พวกข้าน้อยรู้จักคุณหนูใหญ่ฉีขอรับ! ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีโอกาสได้พบกันที่นี่!” จางหวยเหรินคารวะพร้อมกล่าวด้วยความตื่นเต้นหูซ่านกล่าวเสริมว่า “ไม่มีท่านกั๋วกงก็ไม่มีพวกข้าน้อยสองคนในวันนี้ น่าเสียดายที่พวกข้าน้อยมีฐานะต่ำต้อย มิอาจกล่าวขอบคุณต่อหน้าท่านกั๋วกงด้วยตนเองได้…”ฉีเฟยเยียนคิดไม่ถึงว่าสองคนนี้จะรู้จักกับท่านพ่อนางพยักหน้าอย่างระมัดระวัง สองคนนี้เป็นเพียงพ่อค้า ต่อให้ไปบอกท่านพ่อ เกรงว่าท่านพ่อเองก็จำพวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำนางจึงกล่าวตัดบทลวก ๆ กับพวกเขาสองคน และเตรียมจะจากไปทว่าทันทีที่ยกเท้าขึ้น ก็นึกถึงเรื่องการค้าขายที่สองคนนี้เพิ่งจะสนทนากันไปเมื่อครู่ขึ้นมาได้เหตุผลที่ช่วงนี้ท่านแม่กับแม่สามีคอยเหน็บแนมเสียดสีตนเองตลอด ทางหนึ่งก็เพราะรู้สึก

“หุบปาก!”ฉีเฟยเยียนกัดฟันกรอด “ความมั่งคั่งล้วนแสวงหาได้ท่ามกลางความเสี่ยง อีกอย่างมิใช่ว่าพวกเราต้องลงมือทำเอง เจ้าจะกลัวอะไรนัก? แค่ทำเป็นไม่รู้เรื่องก็พอแล้ว”ฉีเฟยเยียนเตรียมจะให้หูซ่านและจางหวยเหรินรับหน้าที่เป็นคนกลางให้ตนเองต่อไปทว่าหลายวันต่อมา จางหวยเหรินและหูซ่านกลับหายตัวไปประหนึ่งไร้ร่องรอย เรือนที่เช่าอยู่แต่เดิมก็ว่างเปล่าเสียแล้วนางให้ชุนฉานไปสืบถาม ถึงได้รู้ว่าทั้งสองคนไปทำการค้าที่เมืองซิ่งโจวซึ่งอยู่ข้างเคียงแล้วได้กำไรจากการค้าเกลือเถื่อนแล้วยังไม่พอ? ยังจะไปทำการค้าอื่นอีก“ช่างเถิด!”ไม่มีพวกเขา ก็ใช่ว่าตนจะหาเงินเองไม่ได้เสียหน่อย?ท้ายที่สุดฉีเฟยเยียนก็อดกลั้นไม่ไหวเงินหนึ่งพันสี่ร้อยตำลึงนั้นเปรียบเสมือนเปลวไฟที่จุดประกายความโลภของนางให้ลุกโชนขึ้นมาขอเพียงให้นางส่งคนไปสืบข่าวว่าจะสามารถติดต่อกับพ่อค้าเกลือเถื่อนได้อย่างไร ถึงครานั้นข่าวสารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็จะส่งถึงนางทันที เมื่อนางหอบเงินมาให้เมื่อใด เท่านี้ก็เหยียบกับดักที่วางไว้ล่วงหน้าเข้าเต็มเปาแล้ว*ทางฝั่งเซิ่งจือหว่านตอนนี้ได้พบกับสี่ตี้ แม่นางน้อยที่สามารถยกคนหวดไปมาเป็นกระบองได้แล

กับคนที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันเพียงสองครั้งยังกล้าวางใจ กล่าวให้ชัดเจนก็คือ นางมั่นใจกับฐานะคุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนกั๋วกงของตนเองเกินไปทว่านางกลับไม่เคยคิดดูเลยสักนิด ทั้งที่นางมีศักดิ์เป็นถึงคุณหนูสายเลือดหลักของจวนกั๋วกง ก็ยังโลภกับเงินเพียงไม่กี่ร้อยตำลึงขึ้นมาได้แล้วผู้ที่ต่ำต้อยยิ่งกว่านั้น ไยจะไม่กล้าหลอกลวงคุณหนูสายเลือดหลักของจวนกั๋วกงอย่างนาง เพื่อเงินเพียงไม่กี่สิบตำลึงบ้าง?ในเมื่อความโลภถูกกระตุ้น เรื่องหลังจากนี้ก็ง่ายขึ้นแล้วตู้อี้จือสั่งให้หวงหยวนกุ้ยและลูกจ้างอีกคนที่มีนามว่าหลู่เหลียงเพิ่มเงินอีกจำนวนหนึ่งเข้าไป แล้วจากนั้นค่อยนำไปให้ฉีเฟยเยียนในอีกสามวันฉีเฟยเยียนเมื่อได้เห็นเงินจริงที่จับต้องได้แล้ว ย่อมเชื่ออย่างสนิทใจทว่าความจริงแล้ว เงินนี้มิใช่เงินที่ได้มาจากการค้าเกลือเถื่อนแต่อย่างใดแต่เป็นเงินที่เซิ่งจือหว่านมอบให้ตู้อี้จือเอาไว้ต่างหาก!ถัดจากนี้ก็ยิ่งง่ายดาย แค่อ้างเหตุผลไปว่า ‘จางหวยเหริน’ และ ‘หูซ่าน’ เดินทางออกจากเมืองหลวงไปทำการค้าขายที่อื่นแล้ว ฉีเฟยเยียนที่ถูกกระตุ้นความโลภย่อมไม่มัวรอเฉยแน่นางอยากเข้าร่วมทำการค้าเกลือเถื่อน ตู้อี้จือซึ่งคล

“ก็ไล่ตามลำดับบนฎีกานี้!”“ไท่เว่ย…จวนของหวังเหวินเย่!”…...ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงหมุนเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า พร้อมกับสีท้องฟ้าที่ค่อย ๆ มืดลงเมื่อคนที่ถูกจับตามองในรายชื่อถูกควบคุมตัวไปจำนวนหนึ่งแล้ว หัวใจของเซี่ยอันและโจวโส่วกุยก็ยิ่งผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อย ๆกระทั่งเห็นรายชื่อในลำดับถัดไปโจวโส่วกุยไม่เข้าใจยิ่งนัก “จวนของรองเสนาบดีขั้นห้าชั้นโทผู้นี้ อยู่ดีไม่ว่าดี เข้าไปพัวพันกับการค้าเกลือเถื่อนเพื่ออะไร?”เทียบกับบรรดาเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์ ขุนนางอำมาตย์ขั้นสองขั้นสามที่มีรายชื่ออยู่ก่อนหน้านี้ แค่รองเสนาบดีขั้นห้าชั้นโทคนหนึ่ง กลับดูต้อยต่ำและไม่สะดุดตาเอาเสียเลยเล็กน้อยไม่สะดุดตาเสียจนก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ทันได้ใส่ใจสังเกตพอมาสังเกตตอนนี้ ก็ยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นมาเซี่ยอันขมวดคิ้ว “เรื่องนั้นช่างมันเถิด ในเมื่อมีรายชื่ออยู่ในนี้ เช่นนั้นก็ไม่มีทางผิดพลาด! ไป ถีบประตู ล้อมจวน!”ณ จวนเหลียนรองเสนาบดีเหลียนบัดนี้กำลังร้องอุปรากรอยู่ในห้องหนังสือ นี่เป็นหนึ่งในความชอบเล็ก ๆ ที่มีอยู่เพียงไม่กี่อย่างของเขาทว่าวันนี้การแสดงอุปรากรเพิ่งเริ่มต้นเพียงไม่นาน ก็ถูกเสียงฝีเท้าเ