All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 101 - Chapter 110

เซิ่งจือหว่านผุดยิ้มบาง ๆ “อนุเมิ่งลืมไปแล้วหรือ? เราเคยบอกว่า หากเจ้าป่วยขึ้นมาอีกก็จำเป็นต้องใช้โลหิตของชิงหลิ่วแล้ว เจ้าดูสิ สิ่งนี้ก็คือโลหิตของชิงหลิ่วมิใช่หรือ?”“ว่าไปแล้ว ชิงหลิ่วก็ช่างเป็นบ่าวรับใช้ผู้แสนภักดีจริงแท้ เพียงโลหิตหนึ่งชามก็สามารถทำให้อนุเมิ่งฟื้นคืนสติได้แล้ว เดิมทีเรายังคิดว่าอาจต้องใช้โลหิตหลายชามเสียอีก”“อ๊อก…แหวะ…เซิ่งจือหว่าน ท่าน…ท่าน…” เมิ่งยางกระโจนตัวไปยังหัวเตียงอย่างรวดเร็ว เกือบจะอาเจียนเอาน้ำดีออกมาเซิ่งจือหว่านได้ยินเช่นนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างรังเกียจ “อนุเมิ่งอยากจะพูดอะไรหรือ? คิดให้ดีเสียก่อนจะพูดออกมา”“…” เมิ่งยางได้ยินเช่นนั้นกลิ่นคาวเลือดในลำคอกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโลหิตของชิงหลิ่ว หรือเป็นเพราะความโกรธกันแน่เซิ่งจือหว่านเห็นนางเงียบไป ก็กลั้วหัวเราะพลางเอ่ยว่า “ในเมื่อโลหิตของชิงหลิ่วได้ผลถึงเพียงนี้ ต่อจากนี้ ก็ให้นางคอยหลั่งโลหิตให้เจ้าทุกวันจนกว่าเจ้าจะหายดีแล้วกัน”“ไม่! หม่อมฉันไม่มีวันดื่มโลหิตของคนอื่น!” เมิ่งยางสวนกลับทันที“อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้” เซิ่งจ

ยามเที่ยงของวันถัดมาถนนใหญ่จูเชวี่ยที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง ผู้คนสัญจรไปมา บรรยากาศครึกครื้นยิ่งนักและในวันนี้ดูจะครึกครื้นยิ่งกว่ายามปกติ หน้าสำนักแพทย์แห่งหนึ่งถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนจนแน่นขนัดนั่นเป็นเพราะว่าในสถานที่ซึ่งหรูหรามั่งคั่งมาโดยตลอด กลับมีมนุษย์ลูกหนังซึ่งท่าทางน่ากลัวและแปลกประหลาดคนหนึ่งปรากฏขึ้น!ตัวเขาไม่มีท่อนล่าง มีเพียงลูกหนังขนาดใหญ่ลูกหนึ่งหุ้มบริเวณโคนขาของเขาไว้ แขนก็ขาดไปหนึ่งข้าง เหลือเพียงอีกข้างที่ใช้ตะเกียกตะกายคลานไปบนพื้นทั้งน่ากลัวและน่าเวทนายิ่งนักทว่าจางต้าหู่หาได้สนใจสายตาของผู้คนเหล่านั้นที่เข้ามามุงดู ตรงหน้านี้คือสำนักแพทย์แห่งที่ห้าที่เขา ‘เดิน’ มาถึงแล้วหลังออกมาจากที่แห่งนั้น ในที่สุดเขาก็เข้าใจความจริงอย่างถ่องแท้แล้วเสียที!ที่เซิ่งจือหว่านพูดมานั้นเป็นความจริง!หลายปีก่อนไม่มีหนทางถอนพิษเชียนจีซ่านนี้จริง แคว้นเหยียนเจี๋ยทั้งหกเผ่าล้วนอาศัยสิ่งนี้ ทำให้พลทหารของแคว้นเซิ่งต้องทนทุกข์ทรมานกับมันไม่น้อยทว่าราวยี่สิบกว่าปีก่อน หมอหลวงผู้เฒ่าซ่งได้คิดค้นโอสถถอนพิษเชียนจีซ่านขึ้นมาได้ ทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพพลันพุ่งทะยาน รายงาน

ฉีซูเซี่ยนครั้นได้รับข่าวจากศาลต้าหลี่ ก็รีบพาเมิ่งยางที่สีหน้าดูหวาดหวั่นออกจากจวนทันที จึงได้บังเอิญเจอเซิ่งจือหว่านที่กำลังก้าวเท้าขึ้นรถม้าอยู่หน้าประตูพอดี“เซิ่งจือหว่าน ผู้ร้องทุกข์คนนั้นคือคนที่เจ้าไปหามาใช่หรือไม่?”คนของศาลต้าหลี่มิได้แจ้งจุดประสงค์การมาชัดเจน ฉีซูเซี่ยนเกรงสายตาคนนอก จึงกัดฟันพลางโน้มตัวเข้าไปถามด้วยเสียงเบาหวิว“ซื่อจื่อพูดถึงอะไร? เราไม่เข้าใจ”เซิ่งจือหว่านกวาดตามองเขาปราดหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวหายเข้าไปในรถม้า“ท่านซื่อจื่อ…” เมิ่งยางรู้สึกพรั่นพรึงไม่สบายใจเพราะการที่จางต้าหู่หายตัวไปไร้ข่าวคราวมาโดยตลอด เปรียบเสมือนดาบแหลมคมที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของนาง พร้อมร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ บัดนี้ศาลต้าหลี่เรียกตัวนางเข้าไป หรือว่าเขาจะถูกจับกุมตัวได้แล้ว?“อย่ากลัวไปเลย ข้าไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเจ้าได้เด็ดขาด” ฉีซูเซี่ยนกระซิบปลอบด้วยเสียงแผ่วเบารถม้าสองคันของจวนกั๋วกงมาถึงศาลต้าหลี่ในเวลาไล่เลี่ยกัน ด้านนอกศาลต้าหลี่ยามนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดูเหตุการณ์กันอย่างแน่นขนัดแล้วเซิ่งจือหว่านลงจากรถม้าก่อน ดวงพักตร์งามเพริศพริ้งและกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามกดดันจากเซิ่งจือหว่าน เมิ่งยางลนลานอย่างถึงที่สุด“หม่อมฉัน…หม่อมฉันไม่ทราบ!”“ซื่อจื่อ หม่อมฉันไม่ทราบจริง ๆ เพคะ! พิษเชียนจีซ่าน จะมียาแก้พิษได้อย่างไร?” ทั้งที่มันเป็นสารพิษจากพืชที่แม้แต่ในโลกอนาคตยังไม่เคยมีการวิจัยมาก่อนด้วยซ้ำแม้แต่ในโลกอนาคต ยังทำได้เพียงใช้ยาแก้ปวดบรรเทาอาการ แล้วในโลกยุคโบราณที่ล้าหลังเช่นนี้ จะคิดค้นยาถอนพิษขึ้นมาได้อย่างไร?“พี่ใหญ่จาง ตอนนั้นข้าเพียงต้องการช่วยชีวิตพวกท่าน…ท่านเชื่อข้าเถิด ข้าหวังดีจริง ๆ!” เมิ่งยางทอดสายตามองจางต้าหู่พร้อมน้ำตาทว่าจางต้าหู่ไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวเล่นลิ้นเล่นสำนวนของนางอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะนางอวดดีอยากแสดงตนให้เป็นที่ยอมรับ อาศัยฉีซูเซี่ยนเบียดหมอทหารคนอื่นออกไป เขาจะลงเอยในสภาพเช่นนี้หรือ?น้องชายของเขาจะต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถเช่นนั้นหรือ!หวังดีแล้วอย่างไร คำว่าหวังดีคำเดียวมันแลกชีวิตคนนับร้อยกลับคืนมาได้งั้นหรือ?!“ใต้เท้า ข้าไม่เชื่อว่าหมอทุกคนจะทราบเรื่องนี้ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็ทำไปด้วยความหวังดี…” เมื่อเห็นจางต้าหู่ไม่สะทกสะท้าน เมิ่งยางจึงได้แต่หันไปทางเสนาบดีศาลต

“เหลวไหล! เจ้านางอสรพิษ!” จางต้าหู่คำรามเจียงหม่างชะงักไปชั่วพริบตาหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างขมขื่นออกมา “อันที่จริง จดหมายที่แม่นางเมิ่งวานให้ข้านำไปส่งมิได้มีข้อความระบุชัดเจนว่าให้จางต้าหู่ไปดักปล้นองค์หญิง ทว่า…”“ทว่านางชั่วช้าผู้นี้คำนวณถูกเผงว่าข้าไร้ปัญญา!”จางต้าหู่ตัดบทเจียงหม่างอย่างโกรธแค้น ทุกคำที่เอ่ยราวกับเบียดลอดผ่านไรฟันออกมา “คนไร้การศึกษาอย่างข้าจางต้าหู่ผู้นี้ เห็นผู้มีพระคุณต้องเผชิญกับความไม่เป็นธรรม แม้ต้องตายแต่เพื่อตอบแทนบุญคุณจะเป็นอะไรไป?”“หัวหลุดก็แค่แผลใหญ่ สิบแปดปีผ่านไปก็ได้กลับมาเป็นบุรุษกล้าหาญอีกครั้งแล้ว!”จางต้าหู่ยิ่งเอ่ยวาจา ความแค้นในดวงตาก็ยิ่งเอ่อล้นออกมา “ข้ารู้เพียงว่านางเคยช่วยชีวิตข้า และเก็บร่างเอ้อหู่ให้อย่างดี เพื่อนางผู้มีพระคุณคนนี้แล้ว ไม่ว่าอะไรข้าล้วนยินดีทำให้ทั้งสิ้น! ฮะ ฮ่าฮ่า นางคำนวณเรื่องพวกนี้ได้ก่อนแล้ว!”เจียงหม่างฟังอย่างเงียบเชียบ ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว มีเพียงนิ้วมือที่สั่นเทาที่เผยความรู้สึกข้างในเมิ่งยางแววตาไหววูบ จ้องมองฉีซูเซี่ยนอย่างเศร้าระทม “ท่านซื่อจื่อ! ข้าเปล่า ข้าก็แค่พลั้งปากบ่นไปไม่กี่ประโยค มิได้มีเจ