All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 141 - Chapter 150

ฉีเฟยเยียนพลันเกิดความหวาดหวั่นอย่างรุนแรงขึ้นภายในใจ ร่างกายของนางสั่นเทาโดยมิอาจควบคุม“ไม่ใช่เจ้า เช่นนั้นก็ต้องเป็นคนอื่นในจวนเจ้า! ฝ่าบาทไม่มีทางผิดพลาด” เซี่ยอันมองรองเสนาบดีเหลียนด้วยแววตาเวทนาดูจากท่าทางหวาดกลัวของคนผู้นี้แล้ว คิดว่าคงไม่กล้าทำเรื่องใหญ่อย่างลอบค้าเกลือเถื่อนแน่แต่ข่าวกรองของฝ่าบาทไม่มีวันผิดพลาด เช่นนั้นก็ต้องเป็นฝีมือของคนอื่นในจวนแน่ได้ยินมาว่าบุตรชายของเขาเป็นพวกไม่เอาไหน ปกติหากไม่เที่ยวสตรีก็เล่นพนัน มีความเป็นไปได้ถึงแปดส่วนที่จะเป็นเขาสิ้นความคิดของเซี่ยอันเพียงชั่วครู่เดียวรองเสนาบดีเหลียนบัดนี้ได้พุ่งตัวเข้าใส่เหลียนเหวินฮุยที่เพิ่งถูกหิ้วตัวออกจากหอโคมเขียวและยังคงเมาไม่สร่าง ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ง้างมือขึ้น…รองเสนาบดีเหลียนเห็นมือของตนเองสวมโซ่ตรวนอยู่ จึงเปลี่ยนเป็นยกเท้าขึ้นเตะเขาไปเต็มแรง“เดรัจฉาน! เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่? เป็นเจ้าใช่หรือไม่?”“พอได้แล้ว เข้าไปด้านในแล้วค่อยตี” เซี่ยอันส่งสัญญาณให้ผู้ใต้บังคับบัญชาปิดประตูคุกจวนเหลียนเป็นครอบครัวสุดท้ายแล้ว หลังจากนี้เขายังต้องกลับเข้าวังไปถวายรายงานต่อฝ่าบาทอีกเหล่าเจ้านายในจวนเ

“ซูเซี่ยน เจ้ารีบไปหาเซิ่งจือหว่าน ให้นางเข้าวังไปทูลขอความเมตตาจากไทเฮาเดี๋ยวนี้เลย!”ชุยซื่อจับตัวฉีซูเซี่ยนไว้แน่น ราวกับยึดเหนี่ยวที่พึ่งสุดท้ายเอาไว้ “ก่อนหน้านี้ไทเฮามิใช่ทรงโปรดปรานเอ็นดูนางเป็นที่สุดหรอกหรือ? หากนางไปขอความเมตตา ไทเฮาต้องไม่เพิกเฉยแน่”“…” ฉีซูเซี่ยนหลบสายตาของมารดา“ไยเจ้าจึงเอาแต่เงียบแบบนี้!?” ชุยซื่อร้อนรนแล้วฉีซูเซี่ยนเอ่ยอย่างจนปัญญา “ท่านแม่ เซิ่งจือหว่านไม่มีทางไปแน่”ท่าทีที่นางมีต่อพี่หญิงใหญ่นั้นบ่งบอกทุกอย่างชัดเจนมานานมากแล้วพี่หญิงใหญ่เองก็เหลือเกิน ทั้งที่อุตส่าห์มากล่าวขอขมาลาโทษแล้วแท้ ๆ ยังจะวางท่าปั้นปึ่ง ลงไม้ลงมือกับเซิ่งจือหว่านอีก…ทุกวันนี้ที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซิ่งจือหว่านต้องเป็นเช่นนี้ ก็ใช่ว่าจะไม่มีสาเหตุมาจากพี่หญิงใหญ่เขาเพิ่งคืนสินเดิมของเซิ่งจือหว่านกลับไปไม่นาน แล้วจะให้เอาหน้าที่ไหนไปขอร้องอ้อนวอนนางอีกเล่า?“เหตุใดนางจะไม่ไป? เยียนเอ๋อร์เป็นพี่หญิงใหญ่สายเลือดเดียวกับเจ้า และเซิ่งจือหว่านนางก็เป็นภรรยาของเจ้า เรื่องที่เพียงเอ่ยปากสักคำก็จบ นางจะไม่ไปได้อย่างไร?” ชุยซื่อกัดฟันกรอด“พอได้แล้ว!” ฉีกั๋วกงตวาดเ

“คารวะผู้บัญชาการเซี่ย!” ฉีซูเซี่ยนก้าวเข้าไปเผชิญหน้า “ขอบังอาจถาม รายชื่อของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้าเกลือเถื่อนนั้น ตรวจสอบออกมาได้ความแล้วหรือไม่?”เซี่ยอันเห็นเขา ฝีเท้าพลันชะงักไป“ไม่ทราบว่าสกุลเหลียนมีผู้ใดเกี่ยวข้องอยู่ในนั้นหรือ?” ฉีซูเซี่ยนมองสีหน้าของอีกฝ่าย ก็รับรู้ได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างเซี่ยอันกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ฉีซื่อจื่อไม่ทราบจริงหรือ?”“อะไรหรือ?” ฉีซูเซี่ยนงุนงง เรื่องของสกุลเหลียน เขาจะไปล่วงรู้ได้อย่างไร?“คือ… ฉีเฟยเยียน เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เกี่ยวข้องในคดีค้าเกลือเถื่อนครั้งนี้”ฉีซูเซี่ยนผงะไป ชั่วแวบหนึ่งถึงกับนึกสงสัยขึ้นมาในใจว่าตนเองอาจจะฟังผิดไปทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของเซี่ยอันแล้ว เขารู้ทันทีว่าตนเองไม่ได้ฟังผิดไปแน่นอนฉีเฟยเยียน…พี่หญิงใหญ่ของเขา…กล้าพัวพันกับการลักลอบค้าเกลือเถื่อน!?นางไปเอาความกล้าหาญมากมายเพียงนี้มาจากที่ใดกัน?มิน่า เมื่อครู่นางถึงได้เป็นลมหมดสติไป ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าผู้กระทำเรื่องนี้คือตัวนางนั่นเอง!ฉีซูเซี่ยนหลับตาลง ข่มความรู้สึกและพยายามควบคุมสติให้สงบมั่นคง จากนั้นก็ประสานมือคารวะเซี่ยอัน

“เจ้า! เจ้า!”ชุยซื่อที่ฟื้นขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก ก็แทบจะหมดสติไปอีกครั้งด้วยความโมโห มือทั้งสองข้างสั่นรัว และชี้นิ้วไปที่เซิ่งจือหว่านเซิ่งจือหว่านลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว นางคว้านิ้วมือของชุยซื่อเอาไว้ แล้วค่อย ๆ หักให้งอลงทีละน้อย “ท่านแม่โปรดถนอมร่างกายให้ดี มิเช่นนั้น หากท่านโมโหจนร่างกายทรุดลงไปก่อน แล้วผู้ใดจะไปช่วยพี่หญิงใหญ่ล่ะเจ้าคะ?”“เซิ่งจือหว่าน!” ชุยซื่อรู้สึกว่ามีเลือดอึกหนึ่งพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอเซิ่งจือหว่านเบี่ยงหลบได้ทันท่วงที นางถอนใจพลางเอ่ยว่า “นึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะเกลียดชังข้าถึงเพียงนี้! ช่างเถิด ข้าไม่ควรอยู่ที่นี่ขวางหูขวางตาท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ”สิ้นคำพูด นางก็ไม่หันไปมองชุยซื่ออีก เดินนวยนาดออกไปอย่างสบายอารมณ์ชุยซื่อจึงกระอักเลือดออกมาเซิ่งจือหว่านตั้งใจมาดูเรื่องสนุก ไม่ได้มาปรนนิบัติเสียหน่อยในเมื่อดูเรื่องขบขันจนพอใจแล้ว หากยามนี้ไม่กลับ ยังจะอยู่ต่อทำสิ่งใดอีก?เซิ่งจือหว่านกลับถึงเรือนผิงหลานก็ตรงไปยังห้องหนังสือทันทีส่วนเรือนเหวินซีที่กว่าจะสงบลงได้อย่างยากเย็น ก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้งชุยซื่อพยายามฝืนทนไม่ยอมล้มพับลงไปพ

ยามเผชิญหน้ากับฉีซูเซี่ยนที่ดูอ่อนแอเปราะบางเช่นนี้เซิ่งจือหว่านเพียงแต่ยิ้มอย่างเย็นชา “ซื่อจื่อก็พูดเองว่า ฉีเฟยเยียนเป็นพี่สาวของท่าน นางตกลงไปในสระน้ำแข็งเพราะท่าน และยอมรับโทษแทนท่าน เช่นนั้น หากจะมีการทูลขอความเมตตาให้นาง ก็ควรเป็นซื่อจื่อที่ต้องไปจัดการเองมิใช่หรือ? เหตุใดจึงคิดจะมาหาเราด้วยเล่า?”ฉีซูเซี่ยนจ้องมองที่นาง “เจ้าสามารถไปทูลขอต่อไทเฮาได้”เซิ่งจือหว่านยิ้มหยัน “แต่ด้วยเหตุอันใดเล่า? ความเป็นตายของฉีเฟยเยียนเกี่ยวอันใดกับเรา? ซื่อจื่อคงมิได้ลืมกระมังว่า ก่อนหน้านี้ไม่นาน นางยังคิดจะตบหน้าเราภายในเรือนของเราด้วย”ฉีซูเซี่ยนเม้มริมฝีปาก และนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ฝ่ามือทั้งสองข้างค่อย ๆ กำเข้าหากัน “นางอาจจะเอาแต่ใจ และละโมบไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นพี่สาวของข้า...”“แล้วอย่างไรเล่า?” เซิ่งจือหว่านเอ่ยแทรกเขา“ในเมื่อนางเป็นพี่สาวข้า ก็ย่อมเป็นพี่สาวของเจ้าด้วย เซิ่งจือหว่าน... เจ้าจะนิ่งดูดายปล่อยให้นางตายไม่ได้” ฉีซูเซี่ยนจ้องมองที่นางเซิ่งจือหว่านยิ้มหยัน “ท่านยังช่วยไม่ได้ แต่จะให้เราช่วย?”“ฉีซูเซี่ยน เรามิใช่พระโพธิสัตว์ในอารามที่ให้คนมาอธิษฐานขอพร และย