บททั้งหมดของ ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: บทที่ 261 - บทที่ 270

เว้นเสียแต่ว่า ในใจของเขาจะมีความละอาย และยิ่งมีความกลัว!ทว่า เขากำลังกลัวสิ่งใดอยู่?เพียงเพราะกลัวว่าสติปัญญาและความสามารถของนางจะเหนือกว่าบุตรแท้ ๆ ของเขาอย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้!นางเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งต่อให้วันหนึ่งจะรู้ฐานะที่แท้จริง ก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำสิ่งใดได้ และยิ่งไม่มีทางโค่นล้มอำนาจการปกครองของเขาได้เลยเช่นนั้นก็หมายความว่า... เขากำลังกลัวผู้อื่นผู้ใดกัน? คนของอดีตรัชทายาทอย่างนั้นหรือ?เซิ่งจือหว่านรู้สึกราวกับว่านางกำลังจะได้เบาะแสบางอย่างแล้ว“ยายหนู เรื่องที่เจ้าอยากรู้ก็ได้รู้หมดแล้ว เจ้าบอกย่ามาเถิด กระดิ่งคุ้มครองนี้เจ้าได้มาจากที่ใด?” คำพูดของไทเฮาขัดจังหวะความคิดของเซิ่งจือหว่านเซิ่งจือหว่านกลับจ้องมองนาง “เสด็จย่าทรงกลัวสิ่งใดอยู่หรือเพคะ? แล้วเหตุใดเสด็จย่าต้องทรงเกลียดชังเสด็จพ่อด้วย?”นางเห็นแววความเกลียดชังในดวงตาของเสด็จย่ากับตาตนเอง แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเกลียดชังผู้ใด แต่ทั้งใต้หล้านี้ ผู้เดียวที่ทำให้เสด็จย่าต้องอดทนอดกลั้น หรือจะกล่าวว่า จำต้องอดทนอดกลั้น นอกจากเสด็จพ่อแล้ว จะยังมีผู้ใดอื่นอีก?ดังนั้นนางจึงถามออกไปตรง ๆ เช่นนี้ ก็เพ

ตู้อี้จือจึงกล่าวต่อไปว่า “กฎหมายบ้านเมืองไม่อาจละเมิดได้ ตระกูลตู้สายใต้ในฐานะตระกูลใหญ่แห่งจี้โจว ทว่ายามที่บ้านเมืองประสบภัยหนาว กลับเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน สมรู้ร่วมคิดกับทางการ ช่างไร้ซึ่งมโนธรรม!”“เรื่องนี้รอให้ภัยหนาวในม่อเป่ยสิ้นสุดลงก่อน ข้าจะทูลรายงานต่อเบื้องบนด้วยตัวเอง ส่วนตระกูลตู้สายใต้... เฮ้อ!”เขาถอนหายใจออกมาแววตาของคนตระกูลตู้สายเหนือพลันเปล่งประกาย—— ตระกูลตู้สายใต้ จบสิ้นแล้ว!หลายปีมานี้ แม้ตระกูลตู้สายใต้และสายเหนือจะยังคงใช้สกุลตู้เหมือนกัน ทว่ากลับไร้ความผูกพันทางสายเลือดไปนานแล้วในเมื่อตระกูลตู้สายใต้ใช้วิธีการในตอนนั้นกดขี่ข่มเหงสามแม่ลูกตู้อี้จือได้ แล้วกับคนตระกูลตู้สายเหนือ มีหรือจะไม่ทำเช่นเดียวกัน?ยกตัวอย่างเช่น ตู้หยุ่นคุน บุตรชายของอาเก้าตู้ เขาเคยเป็นผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นที่สุดในบรรดาคนรุ่นเยาว์ของตระกูลตู้เพียงเพราะเขามีอายุไล่เลี่ยกับตู้ค่วง หลานชายของฮูหยินผู้เฒ่าตู้ โดยที่มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาทำคะแนนสอบได้สูงกว่าตู้ค่วงไม่กี่คะแนน กลับถูกม้าที่ตกใจเหยียบจนขาหักอาเก้าตู้เคียดแค้นตระกูลตู้สายใต้เข้ากระดูกดำ!ทว่าหลายปีมานี้เพื่อความอ

“ยามนี้ฝ้ายคือชีวิตของราษฎรเมืองจี้โจว พวกท่านจะเผามันได้อย่างไร? คนที่เขียนจดหมายฉบับนี้คือผู้ใดกันแน่ นี่เขามิใช่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาหรอกหรือ...”“เพียะ! ——”ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าของตู้เฉิงอย่างแรงนายท่านสามตู้คิดจะเข้าไปห้ามปราม กลับถูกบิดาของตนถลึงตามองคราหนึ่งจนต้องถอยกลับไป“เจ้าสาม ใครให้เจ้าพาเขามาด้วย?”ฮูหยินผู้เฒ่าตู้ก็ตื่นเต้นยินดีจนลืมสติ ถึงกับมิได้สังเกตว่าตู้เฉิงก็อยู่ที่นี่ด้วย!“ขะ... ข้า” นายท่านสามตู้คิดว่าในเมื่อเป็นจดหมายที่ท่านผู้นั้นส่งมา หากบุตรชายของตนอยู่ที่นี่ด้วย มิใช่ว่าจะมีโอกาสได้สร้างสายสัมพันธ์กับท่านผู้นั้นได้เร็วกว่าบุตรหลานคนอื่น ๆ หรอกหรือ?บางทีอาจจะได้ช่วยทำบางสิ่งบางอย่าง จนได้รับความเมตตาจากท่านผู้นั้นทว่าเขากลับคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสั่งให้พวกเขาเผาทำลายฝ้ายเรื่องเช่นนี้ พวกเขาที่เป็นผู้ใหญ่รู้ก็พอแล้วแต่คนรุ่นลูกรุ่นหลานที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างตู้เฉิง หากเกิดทำเสียเรื่องขึ้นมา——“เจ้าสาม ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมัดหรือผูกเขาไว้อย่างไร เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ! มิเช่นนั้น...”ฮูหยินผู้เฒ่าตู้เอ่ยมาถึงตรงนี้ ก็เห

ภายในสถานสงเคราะห์ ควันไฟตลบอบอวลเสียงร้องไห้ของทารกดังประสานไปพร้อมกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กที่โตกว่าหน่อยเปลวเพลิงโหมไหม้อย่างหนักทั้งต้นเพลิงก็ไม่ได้มีเพียงจุดเดียวอาเจี่ยนเห็นสตรีสองสามคนวิ่งตรงไปยังเรือนหลังหนึ่งที่เปลวเพลิงกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรงทว่าเพิ่งจะไปถึงหน้าเรือนนั้น คานไม้ที่หักก็พังครืนลงมา“ระวัง!” อาเจี่ยนถีบเท้าพุ่งออกไป คว้าตัวสตรีที่เกือบจะถูกคานไม้หล่นทับ แล้วม้วนตัวหลบออกมาสตรีผู้นั้นกลับมิได้สนใจบาดแผลตรงขาที่ถูกกระแทกแม้แต่น้อย นางตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา “เร็ว! รีบช่วยคนเร็ว!”“เถ้าแก่ ที่นี่คือเรือนรับเลี้ยงเด็กอ่อน ด้านในมีแต่เด็กเล็กไม่ถึงหนึ่งขวบที่ยังวิ่งไม่ได้เลยเจ้าค่ะ...”สตรีอีกคนก็ตะโกนร่ำไห้ขึ้นมาเช่นกันอาเจี่ยนถึงกับชะงักไปเสียงความเคลื่อนไหวของทางฝั่งนี้ได้ยินไปถึงเรือนข้าง ๆ นานแล้วตู้อี้จือย่อมรู้ดีว่าสถานสงเคราะห์ไม่มีทางเกิดไฟไหม้โดยไร้สาเหตุ! เคราะห์ร้ายที่ไม่ได้ก่อของสถานสงเคราะห์นี้ล้วนเป็นเพราะฝ้ายที่เก็บไว้เรือนข้าง ๆ จึงพลอยรับเคราะห์ไปด้วย!จะช่วยคน!หรือจะรักษาฝ้าย?“เถ้าแก่ตู้รีบไปดูเร็วขอรับ ทางนั้นก็ไฟไ

ทว่าต่อให้เป็นฝ้ายที่เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน ก็ถือเป็นสิ่งที่ชาวบ้านเหล่านี้ยอมทุ่มสุดกำลังเพื่อรักษาเอาไว้!ชาวบ้านอาจจะดูหัวอ่อนทว่าพวกเขาก็เป็นผู้ที่รู้บุญคุณมากที่สุดตู้อี้จือในใจรู้สึกขมขื่น“อุแว้—— อุแว้——”เสียงร้องไห้ของทารกปลุกตู้อี้จือให้ตื่นจากภวังค์ความคิด เขาหันกลับไป ก็เห็นเงาร่างหนึ่ง มือหนึ่งอุ้มเด็ก อีกมือหนึ่งก็ลากอีกคนออกมาจากในเรือนรับเลี้ยงเด็กอ่อน คานไม้ท่อนสุดท้ายพังถล่มลงมาไล่หลังเขา เขม่าควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตู้อี้จือดูเหมือนจะได้เห็นคนที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่!“บ้าเอ๊ย!” เจียงหมางสบถออกมา พลางส่งทารกในมือขวาให้สตรีผู้หนึ่ง แล้วรีบวางคนที่แบกไว้บนหลังลงกับพื้นตู้อี้จือจึงได้เห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน*ณ จวนสกุลตู้ภายในห้องโถงประชุม มีการจุดถ่านเงินชั้นดีไว้ในเตาหลายใบนายท่านผู้เฒ่ารองตู้ นายท่านผู้เฒ่าสามตู้ และนายท่านใหญ่อีกหลายท่านของสกุลตู้ รวมถึงเจ้าเมืองเหยียนต่างก็นั่งอยู่ด้านใน และในขณะนั้นก็มีคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง กำลังเล่าเหตุการณ์อย่างออกรสออกชาติ ตอนที่ตู้อี้จือสั่งให้ทุกคนทิ้งกองฝ้าย และเร่งไปช่วยคนออกมาก่อน