Todos os capítulos de ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Capítulo 251 - Capítulo 260

วันนี้ ตู้อี้จืออยู่ที่ตรอกเจาเต๋อเป็นเวลานานมากทีเดียว สุดท้ายก็เป็นตู้เหิงที่ออกมาส่งเขาด้วยตนเองหลังจากเขาจากไปแล้ว ตู้เหิงผู้นำตระกูลตู้สายเหนือที่ปกติมักเก็บตัวเงียบเชียบมาตลอดก็ได้เรียกตัวหัวหน้าทั้งสิบแปดเรือนของตระกูลตู้สายเหนือมาร่วมหารือลับจนถึงดึกดื่นใช่แล้ว สิบแปดเรือนแม้ว่าตระกูลตู้สายเหนือจะมิอาจเทียบเคียงตระกูลตู้สายใต้ได้ ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่เหนือกว่า นั่นก็คือจำนวนคนของตระกูลตู้สายเหนือมีมากกว่า!อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ ทำให้ทรัพยากรที่เดิมเคยมีอยู่อย่างจำกัดถูกแบ่งสัดส่วนกระจายออกไป อีกทั้งคนในครอบครัวก็มีมาก จิตใจคนไม่เป็นหนึ่งเดียว จึงส่งผลให้ตระกูลตู้สายเหนือต้องตกอับอย่างทุกวันนี้ทว่าตู้เหิงต้องการคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้ได้!ช่วยไม่ได้ เพราะเงื่อนไขที่ตู้อี้จือเสนอให้นั้นเย้ายวนใจเกินไป…โค่นตระกูลตู้สายใต้ และทำให้ตระกูลตู้สายเหนือขึ้นเป็นใหญ่ ส่วนตู้อี้จือก็ต้องการเพียงตำแหน่งผู้นำตระกูลตู้ในนาม และควบคุมทิศทางหลักในอนาคตของสกุลตู้เท่านั้น ส่วนอำนาจการจัดการบริหารที่แท้จริงในส่วนอื่น ๆ ยังคงเป็นของเขาตู้เหิงนอกเหนือจากนี้ อีกหนึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุด

แววตาของตู้อี้จือพลันมืดทะมึน แต่ยามนี้เขาไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องเหล่านี้กลุ่มโจรเหล่านี้ลงมือเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก คนฝ่ายพวกเขานอกจากอาเจี่ยนแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพราน แม้มีพละกำลังและต่อสู้เป็น แต่ถึงอย่างไรก็เป็นการเข้าตะลุมบอนเข่นฆ่ากับคนจริงเป็นครั้งแรก เพราะเหตุนี้ระหว่างลงมือจึงยังมีความลังเลอยู่บ้างยามนี้แต่ละคนล้วนมีบาดแผลติดตัวกันบ้าง ไม่มากก็น้อยและในบรรดาคนเหล่านั้น คนที่เอาตัวเข้ามาบังลูกศรหน้าไม้แทนเขามีอาการสาหัสที่สุด!ลูกศรหน้าไม้ดอกนั้นแทงลึกเข้าไปในทรวงอกด้านหลังเขาอ้าปากค้าง เริ่มมีเลือดสำลักออกมาจากลำคออีกคนหนึ่งซึ่งอาจจะรู้จักเขา พลันปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้ “หูหลาย! เจ้าอย่าตายนะ! เจ้าตายไม่ได้… ลูกน้อยของเจ้ายังเรียกพ่อไม่เป็นเลย! เมียเจ้าก็ยังรอเจ้าอยู่ที่บ้าน!”ตู้อี้จือตะคอกเสียงเย็น “อย่าเพิ่งร้อง! เขายังมีลมหายใจ รีบไปเคลื่อนรถเข็นเข้ามาเร็วเข้า ตอนนี้ต้องรีบพาเขาไปส่งสำนักหมอโดยด่วน!”โลหิตของหูหลายย้อมหิมะบนพื้นจนเป็นสีแดงฉาน ตู้อี้จือสั่งให้คนเข้ามาประคองหูหลายไปนอนคว่ำบนรถเข็นอาเจี่ยนแหวกดูปากแผลของเขา แล้วก็ส่ายหน้า “แผลลึกเกินไปแล้ว

ฉีซูเซี่ยนกวาดสายตาอ่านเพียงไม่นาน สีหน้าที่เคยกระหยิ่มยิ้มย่องก็แข็งค้างไปทีละน้อยเขายืนนิ่งอึ้งมองจดหมายอย่างตื่นตระหนกเมิ่งยางมองเห็นสีหน้าของเขาไม่ชัดเจนนัก คิดเพียงว่าเขาคงดีใจมากเกินไป จึงส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างออดอ้อน “ท่านซื่อจื่อดีใจจนอึ้งไปเลยหรือเจ้าคะ?”“ด้วยการคาดการณ์ของข้า ท่านหลินคงมิได้หาเงินได้เพียงสามแสนตำลึง หากความฝันบอกเหตุของข้ามาถึงเร็วกว่านี้สักหน่อย และกักตุนฝ้ายให้ได้มากกว่านี้ก็คงจะดี…”เมิ่งยางนึกเสียดายเล็กน้อย หากรู้ล่วงหน้าว่าตนเองจะสามารถทะลุมิติข้ามกาลเวลามาได้ จะตั้งใจศึกษาประวัติศาสตร์ของยุคนี้ให้มากกว่านี้เฮ้อ…ทว่ายังดีที่ครั้งนี้ยังพอนับว่าได้รับผลตอบแทนกลับมาบ้าง“ท่านซื่อจื่อ?”นานแล้วแต่ยังไม่ได้ยินเสียงขานรับตอบกลับมาเสียที ในที่สุดนางก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติมุมปากของฉีซูเซี่ยนกระตุกขึ้นอย่างฝืน ๆ ก่อนจะส่งจดหมายในมือให้นางเมิ่งยางรับจดหมายมาอย่างงุนงง ครั้นได้อ่านเนื้อความด้านใน ดวงตาของนางก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น!เป็นไปได้อย่างไร…ไม่เพียงนางกับท่านซื่อจื่อเท่านั้นที่กักตุนฝ้ายเซิ่งจือหว่าน… เองก็มีฝ้ายมากมายเพียงนี้ด้

เพราะเหตุใดหรือ?ในใจของฉีซูเซี่ยนมีความเคลือบแคลงต่อเรื่องนี้มาโดยตลอด องค์ชายสามเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ ขอเพียงไม่มีใจคิดกบฏ อย่างไรเสียก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลเพียงนี้เว้นเสียแต่ว่าองค์ชายสามมีใจคิดกบฏทว่ายามนี้ความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อองค์ชายสามนั้นเป็นที่ประจักษ์แจ้งแก่สายตาคนทั้งแผ่นดิน เหตุใดองค์ชายสามจะต้องเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ด้วย?เซิ่งหยวนฮ่าวเห็นความฉงนในแววตาเขา ก็หัวเราะเสียงดังลั่นออกมา “ฉีซื่อจื่อคิดว่าสิ่งใดสำคัญที่สุดสำหรับบ้านเมือง?”“ราษฎรพ่ะย่ะค่ะ!” ฉีซูเซี่ยนหวนนึกถึงถ้อยคำของเซิ่งจือหว่านเซิ่งหยวนฮ่าวได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มพลางพยักหน้า “ถูกต้อง และไม่ถูกต้อง ราษฎรสำคัญก็จริง แต่ราษฎรที่เป็นประโยชน์ต่างหากถึงจะสำคัญที่สุด ราษฎรที่ไร้ประโยชน์สำหรับแคว้นเซิ่งแล้วก็ไม่ต่างจากพวกมดปลวก เกาะกินต้นไม้ใหญ่ของแคว้นเซิ่ง แต่กลับมิได้สร้างผลประโยชน์อันใดให้แม้แต่น้อย!”ฉีซูเซี่ยนหัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินเซิ่งหยวนฮ่าวกล่าวต่อ “แท้จริงแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับแคว้นเซิ่งในยามนี้ก็คือการเติมเต็มคลังหลวงใ

“ชิ่งหนิง เจ้าทำอะไรให้เสด็จย่าของเจ้าขุ่นเคือง?” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งสืบเท้าเข้ามาเมื่อครู่ทิศทางที่ไทเฮาประทับหันพระพักตร์ไปทางประตู ด้วยสาเหตุนี้เมื่อฮ่องเต้ฉงเซิ่งเข้ามาในพระตำหนัก จึงเห็นหยาดน้ำตาบนพระพักตร์ของไทเฮาพอดีเซิ่งจือหว่านสัมผัสได้ถึงสายตาที่ทอดลงบนแผ่นหลัง จึงรีบเก็บกระดิ่งทองในมือซ่อนไว้อย่างเงียบเชียบไม่ให้เป็นที่สังเกตครั้นหันกายกลับมา บนใบหน้าก็มีหยาดน้ำตาเช่นกัน นางยอบกายทำความเคารพแล้วเอ่ยว่า “เป็นเพราะลูกอกตัญญู เพราะเรื่องหย่าร้าง ทำให้เสด็จย่าต้องทรงกังวล”“ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้”ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทอดสายพระเนตรไปทางไทเฮา “หากไทเฮาไม่เบาใจ ต่อไปค่อยหาคนที่เหมาะสมให้ชิ่งหนิงอีกครั้งก็ย่อมได้”“คนที่เหมาะสมไหนเลยจะหาได้ง่ายดายปานนั้น?”ไทเฮาเช็ดน้ำตา ก่อนจะทอดถอนใจแล้วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้แม้ข้าจะรู้สึกไม่พึงพอใจกับจวนกั๋วกงนัก ทว่ามองเพียงฉีซูเซี่ยนก็ยังคิดไปว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง ใครเล่าจะรู้ว่า…ช่างเถิด!”“หากจือหว่านไม่เจอคนที่เหมาะสม จากนี้ก็ให้นางเฝ้าอยู่ที่จวนองค์หญิงไปก็สิ้นเรื่องแล้ว!”ฮ่องเต้ฉงเซิ่งได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะร่า “จะมีสตรีใดเล่าไม่แต่งงานออ