Todos os capítulos de ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Capítulo 251 - Capítulo 260

390 Capítulos

บทที่ 251

วันนี้ ตู้อี้จืออยู่ที่ตรอกเจาเต๋อเป็นเวลานานมากทีเดียว สุดท้ายก็เป็นตู้เหิงที่ออกมาส่งเขาด้วยตนเองหลังจากเขาจากไปแล้ว ตู้เหิงผู้นำตระกูลตู้สายเหนือที่ปกติมักเก็บตัวเงียบเชียบมาตลอดก็ได้เรียกตัวหัวหน้าทั้งสิบแปดเรือนของตระกูลตู้สายเหนือมาร่วมหารือลับจนถึงดึกดื่นใช่แล้ว สิบแปดเรือนแม้ว่าตระกูลตู้สายเหนือจะมิอาจเทียบเคียงตระกูลตู้สายใต้ได้ ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่เหนือกว่า นั่นก็คือจำนวนคนของตระกูลตู้สายเหนือมีมากกว่า!อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ ทำให้ทรัพยากรที่เดิมเคยมีอยู่อย่างจำกัดถูกแบ่งสัดส่วนกระจายออกไป อีกทั้งคนในครอบครัวก็มีมาก จิตใจคนไม่เป็นหนึ่งเดียว จึงส่งผลให้ตระกูลตู้สายเหนือต้องตกอับอย่างทุกวันนี้ทว่าตู้เหิงต้องการคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้ได้!ช่วยไม่ได้ เพราะเงื่อนไขที่ตู้อี้จือเสนอให้นั้นเย้ายวนใจเกินไป…โค่นตระกูลตู้สายใต้ และทำให้ตระกูลตู้สายเหนือขึ้นเป็นใหญ่ ส่วนตู้อี้จือก็ต้องการเพียงตำแหน่งผู้นำตระกูลตู้ในนาม และควบคุมทิศทางหลักในอนาคตของสกุลตู้เท่านั้น ส่วนอำนาจการจัดการบริหารที่แท้จริงในส่วนอื่น ๆ ยังคงเป็นของเขาตู้เหิงนอกเหนือจากนี้ อีกหนึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุด
Ler mais

บทที่ 252

ฮูหยินผู้เฒ่าตู้พึงพอใจยิ่งนัก “เรื่องนี้พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว ข้าได้ส่งข่าวไปให้เจ้าเมืองเหยียนแล้ว ช้าสุดคงวันพรุ่งนี้ ตู้อี้จือจะต้องรีบหนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากจี้โจวแน่”ส่วนจะออกไปได้หรือไม่นั้น หึ!สิ้นวาจาของฮูหยินผู้เฒ่าตู้ ทุกคนต่างก็หันมามองหน้ากันทันที เจ้าเมืองเหยียนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตู้หมิงอี้ หลายปีมานี้ภายใต้การช่วยเหลือของตระกูลตู้สายใต้ ทำให้เจ้าเมืองเหยียนสามารถสร้างผลงานทางการปกครองในจี้โจวได้ไม่น้อย…และแน่นอนว่า ผลประโยชน์ที่ได้รับก็มีไม่น้อยเช่นกัน จุดยืนของเขาย่อมผูกติดอยู่กับตระกูลตู้สายใต้ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าตู้บอกว่าเขาจะลงมือ เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจทว่ามีเพียงนายท่านสามตู้เท่านั้นที่ยังคงขุ่นเคืองไม่หาย “ไยจึงปล่อยเจ้านั่นไปง่ายดายเพียงนี้! ตู้อี้จือเป็นพันธุ์ชั่วช้าโดยกำเนิด บิดาของมันชั่วช้าเลวทรามเหมือนกัน มันก็เหมือนกับบิดาของมัน…”เขาพูดมาถึงตรงนี้ นายท่านรองตู้ก็กระแอมขัดขึ้นมา คนอื่นในที่แห่งนั้นต่างก็มีสีหน้าแปลกประหลาดนายท่านสามตู้จึงหุบปากลงอย่างกระอักกระอ่วนเรื่องราวเมื่อปีก่อนนั้น ตู้หมิงฮ่าวเสียชีวิตด้วยสา
Ler mais

บทที่ 253

แววตาของตู้อี้จือพลันมืดทะมึน แต่ยามนี้เขาไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องเหล่านี้กลุ่มโจรเหล่านี้ลงมือเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก คนฝ่ายพวกเขานอกจากอาเจี่ยนแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพราน แม้มีพละกำลังและต่อสู้เป็น แต่ถึงอย่างไรก็เป็นการเข้าตะลุมบอนเข่นฆ่ากับคนจริงเป็นครั้งแรก เพราะเหตุนี้ระหว่างลงมือจึงยังมีความลังเลอยู่บ้างยามนี้แต่ละคนล้วนมีบาดแผลติดตัวกันบ้าง ไม่มากก็น้อยและในบรรดาคนเหล่านั้น คนที่เอาตัวเข้ามาบังลูกศรหน้าไม้แทนเขามีอาการสาหัสที่สุด!ลูกศรหน้าไม้ดอกนั้นแทงลึกเข้าไปในทรวงอกด้านหลังเขาอ้าปากค้าง เริ่มมีเลือดสำลักออกมาจากลำคออีกคนหนึ่งซึ่งอาจจะรู้จักเขา พลันปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้ “หูหลาย! เจ้าอย่าตายนะ! เจ้าตายไม่ได้… ลูกน้อยของเจ้ายังเรียกพ่อไม่เป็นเลย! เมียเจ้าก็ยังรอเจ้าอยู่ที่บ้าน!”ตู้อี้จือตะคอกเสียงเย็น “อย่าเพิ่งร้อง! เขายังมีลมหายใจ รีบไปเคลื่อนรถเข็นเข้ามาเร็วเข้า ตอนนี้ต้องรีบพาเขาไปส่งสำนักหมอโดยด่วน!”โลหิตของหูหลายย้อมหิมะบนพื้นจนเป็นสีแดงฉาน ตู้อี้จือสั่งให้คนเข้ามาประคองหูหลายไปนอนคว่ำบนรถเข็นอาเจี่ยนแหวกดูปากแผลของเขา แล้วก็ส่ายหน้า “แผลลึกเกินไปแล้ว
Ler mais

บทที่ 254

เขายังต้องไปดูสักหน่อยว่าพวกคนกลุ่มนั้นได้รับคำสั่งจากผู้ใดมาให้ลงมือทำร้ายเขา!ทว่าตอนที่เขากลับไปถึง จึงได้ทราบว่าทางที่ว่าการเพิ่งจะรวบตัวพวกโจรกลุ่มนั้นไปแล้วตู้อี้จือสีหน้ามืดครึ้ม “ที่ว่าการ?”เขามาถึงจี้โจว ข่าวคราวความเคลื่อนไหวที่แพร่ออกไปก็ใช่ว่าจะน้อย ทว่าจนถึงตอนนี้ที่ว่าการก็ไม่เคยโผล่หน้ามาเลยสักครั้งต่อให้ข่าวที่เขาทำงานให้องค์หญิงถูกแพร่ออกไป เจ้าเมืองเหยียนผู้นั้นก็ไม่เคยแสดงท่าทีใด ๆ ออกมาทั้งสิ้นทว่าบัดนี้เขาเพิ่งถูกดักซุ่มจู่โจมไม่ทันพ้นครึ่งเค่อ คนของที่ว่าการก็เข้ามาพาตัวกลุ่มโจรไปเสียแล้วยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ยังมีคนจำได้ว่าหัวหน้ากลุ่มโจรคนนั้นก็คือโจรขี่ม้าที่ทางที่ว่าการเพิ่งจับตัวไปดูท่าทาง คงจะเป็นคนของทางการกระมังที่จ้องเล่นงานตนเองอยู่?เพราะเหตุใดกัน?เป็นเพราะตนเองเข้าไปล่วงเกินกลุ่มพ่อค้าฝ้าย? หรือว่าเพราะไปล่วงเกินตระกูลตู้สายใต้?ลำพังแค่พ่อค้าฝ้ายไม่น่าจะมีอำนาจยิ่งใหญ่มากพอจะสั่งให้เจ้าเมืองท่านหนึ่งทำงานให้พวกเขาแน่ เช่นนั้นก็ต้องเป็นฝีมือตระกูลตู้สายใต้แล้วฮูหยินผู้เฒ่าตู้ยังคงโหดเหี้ยมอำมหิตมาตลอดเหมือนอย่างเคยในอดีตก็ไม่ลังเ
Ler mais

บทที่ 255

ฉีซูเซี่ยนกวาดสายตาอ่านเพียงไม่นาน สีหน้าที่เคยกระหยิ่มยิ้มย่องก็แข็งค้างไปทีละน้อยเขายืนนิ่งอึ้งมองจดหมายอย่างตื่นตระหนกเมิ่งยางมองเห็นสีหน้าของเขาไม่ชัดเจนนัก คิดเพียงว่าเขาคงดีใจมากเกินไป จึงส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างออดอ้อน “ท่านซื่อจื่อดีใจจนอึ้งไปเลยหรือเจ้าคะ?”“ด้วยการคาดการณ์ของข้า ท่านหลินคงมิได้หาเงินได้เพียงสามแสนตำลึง หากความฝันบอกเหตุของข้ามาถึงเร็วกว่านี้สักหน่อย และกักตุนฝ้ายให้ได้มากกว่านี้ก็คงจะดี…”เมิ่งยางนึกเสียดายเล็กน้อย หากรู้ล่วงหน้าว่าตนเองจะสามารถทะลุมิติข้ามกาลเวลามาได้ จะตั้งใจศึกษาประวัติศาสตร์ของยุคนี้ให้มากกว่านี้เฮ้อ…ทว่ายังดีที่ครั้งนี้ยังพอนับว่าได้รับผลตอบแทนกลับมาบ้าง“ท่านซื่อจื่อ?”นานแล้วแต่ยังไม่ได้ยินเสียงขานรับตอบกลับมาเสียที ในที่สุดนางก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติมุมปากของฉีซูเซี่ยนกระตุกขึ้นอย่างฝืน ๆ ก่อนจะส่งจดหมายในมือให้นางเมิ่งยางรับจดหมายมาอย่างงุนงง ครั้นได้อ่านเนื้อความด้านใน ดวงตาของนางก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น!เป็นไปได้อย่างไร…ไม่เพียงนางกับท่านซื่อจื่อเท่านั้นที่กักตุนฝ้ายเซิ่งจือหว่าน… เองก็มีฝ้ายมากมายเพียงนี้ด้
Ler mais

บทที่ 256

ฉีซูเซี่ยนไม่อยากเล่าเรื่องเหล่านี้กับเมิ่งยาง จึงถามเข้าประเด็นไปโดยตรง “เจ้ามีแผนการรับมือใดหรือไม่?”เมิ่งยางเงียบไป “…”สตรีตัวเล็ก ๆ ไร้ซึ่งอำนาจอิทธิพลใด ๆ อย่างนางจะมีแผนรับมืออะไรได้?เมื่อเห็นว่าฉีซูเซี่ยนเองก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดีอะไรเมิ่งยางกะพริบตาแล้วเอ่ยว่า “ท่านซื่อจื่อ เรื่องนี้บางทีอาจจะต้องถามความคิดเห็นขององค์ชายสาม”พูดมาก็มีเหตุผลฉีซูเซี่ยนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็ส่งเทียบเชิญไปเชิญองค์ชายสามมาลิ้มรสสุราชั้นดีที่เมิ่งยางเพิ่งหมักขึ้นใหม่เรื่องชิมสุราเป็นเป้าหมายลวง แต่การหารือเรื่องราวต่างหากเป็นของจริงเมิ่งยางเพิ่งแท้งบุตรจึงมิอาจต้องลมหนาว ทีแรกชิงหลิ่วตั้งใจจะสวมเสื้อผ้าให้นางหนาขึ้นกว่านี้สักหน่อย แต่เพราะเมิ่งยางเป็นห่วงภาพลักษณ์ จึงสวมเพียงเสื้อคลุมตัวใหญ่ทับชุดกระโปรงไว้ฉีซูเซี่ยนเห็นนางหนาวจนตัวสั่น ก็มุ่นหัวคิ้วเล็กน้อย พลางถอดผ้าคลุมไหล่ของตนเองคลุมทับให้นางเมิ่งยางสัมผัสได้ถึงไออุ่นบนตัว รู้สึกเพียงว่าทุกสิ่งที่ตนเองทำไปนั้นช่างคุ้มค่ายิ่งนักทว่านางกลับไม่เคยฉุกคิดเลยว่า หากฉีซื่อจื่อห่วงใยนางจริง ไยจึงยอมให้นางต้องถ่อสังขารหลังแท
Ler mais

บทที่ 257

เพราะเหตุใดหรือ?ในใจของฉีซูเซี่ยนมีความเคลือบแคลงต่อเรื่องนี้มาโดยตลอด องค์ชายสามเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ ขอเพียงไม่มีใจคิดกบฏ อย่างไรเสียก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลเพียงนี้เว้นเสียแต่ว่าองค์ชายสามมีใจคิดกบฏทว่ายามนี้ความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อองค์ชายสามนั้นเป็นที่ประจักษ์แจ้งแก่สายตาคนทั้งแผ่นดิน เหตุใดองค์ชายสามจะต้องเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ด้วย?เซิ่งหยวนฮ่าวเห็นความฉงนในแววตาเขา ก็หัวเราะเสียงดังลั่นออกมา “ฉีซื่อจื่อคิดว่าสิ่งใดสำคัญที่สุดสำหรับบ้านเมือง?”“ราษฎรพ่ะย่ะค่ะ!” ฉีซูเซี่ยนหวนนึกถึงถ้อยคำของเซิ่งจือหว่านเซิ่งหยวนฮ่าวได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มพลางพยักหน้า “ถูกต้อง และไม่ถูกต้อง ราษฎรสำคัญก็จริง แต่ราษฎรที่เป็นประโยชน์ต่างหากถึงจะสำคัญที่สุด ราษฎรที่ไร้ประโยชน์สำหรับแคว้นเซิ่งแล้วก็ไม่ต่างจากพวกมดปลวก เกาะกินต้นไม้ใหญ่ของแคว้นเซิ่ง แต่กลับมิได้สร้างผลประโยชน์อันใดให้แม้แต่น้อย!”ฉีซูเซี่ยนหัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินเซิ่งหยวนฮ่าวกล่าวต่อ “แท้จริงแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับแคว้นเซิ่งในยามนี้ก็คือการเติมเต็มคลังหลวงใ
Ler mais

บทที่ 258

หลังจากส่งเมิ่งยางกลับเรือนเว่ยยาง ฉีซูเซี่ยนก็หมุนตัวและเตรียมจะจากไป“ท่านซื่อจื่อ…” เมิ่งยางดึงเขาไว้เบา ๆ “ท่านยังโกรธข้าอยู่หรือเจ้าคะ? หรือว่าจนถึงตอนนี้ ท่านซื่อจื่อก็ยังคงใคร่ครวญเผื่อองค์หญิง?”ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้วมองนาง “นางหย่ากับข้าแล้ว ข้าจะใคร่ครวญเผื่อนางเพื่อสิ่งใดอีก เพียงแต่ฝ้ายเหล่านั้นถึงอย่างไรก็เป็นความหวังของราษฎรม่อเป่ย”“ข้าทราบดีเจ้าค่ะ…” เมิ่งยางกล่าว “ข้าเพียงรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนท่านซื่อจื่อ ทั้งที่ท่านซื่อจื่อคอยห่วงใยแทนองค์หญิงในทุกเรื่อง ทว่าองค์หญิงกลับแล้งน้ำใจไร้คุณธรรม ไม่ไว้หน้าท่านซื่อจื่อแม้แต่น้อย ถึงขั้นสั่งโบยท่านต่อหน้าคนจำนวนมากเช่นนั้น!”“พอได้แล้ว ก็บอกแล้วว่ามิได้ทำเพื่อนาง!” ฉีซูเซี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดในใจเขาสะบัดเมิ่งยางออก ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ เดินจากไปอย่างรวดเร็วส่วนเซิ่งจือหว่านที่ทั้งสองคนกล่าวหาว่าแล้งน้ำใจไร้คุณธรรมนั้น บัดนี้ได้มาถึงพระราชวังฉือฮุ่ยแล้วนี่เป็นการเข้าวังครั้งแรกของเซิ่งจือหว่านหลังการหย่าร้างปีนี้ไทเฮามีพระชนมายุห้าสิบแปดพรรษาแล้ว แม้จะบำรุงอย่างดีเพียงใด รอยเหี่ยวย่นบนพระพักตร์ก็ยังค่อย ๆ ป
Ler mais

บทที่ 259

“ชิ่งหนิง เจ้าทำอะไรให้เสด็จย่าของเจ้าขุ่นเคือง?” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งสืบเท้าเข้ามาเมื่อครู่ทิศทางที่ไทเฮาประทับหันพระพักตร์ไปทางประตู ด้วยสาเหตุนี้เมื่อฮ่องเต้ฉงเซิ่งเข้ามาในพระตำหนัก จึงเห็นหยาดน้ำตาบนพระพักตร์ของไทเฮาพอดีเซิ่งจือหว่านสัมผัสได้ถึงสายตาที่ทอดลงบนแผ่นหลัง จึงรีบเก็บกระดิ่งทองในมือซ่อนไว้อย่างเงียบเชียบไม่ให้เป็นที่สังเกตครั้นหันกายกลับมา บนใบหน้าก็มีหยาดน้ำตาเช่นกัน นางยอบกายทำความเคารพแล้วเอ่ยว่า “เป็นเพราะลูกอกตัญญู เพราะเรื่องหย่าร้าง ทำให้เสด็จย่าต้องทรงกังวล”“ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้”ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทอดสายพระเนตรไปทางไทเฮา “หากไทเฮาไม่เบาใจ ต่อไปค่อยหาคนที่เหมาะสมให้ชิ่งหนิงอีกครั้งก็ย่อมได้”“คนที่เหมาะสมไหนเลยจะหาได้ง่ายดายปานนั้น?”ไทเฮาเช็ดน้ำตา ก่อนจะทอดถอนใจแล้วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้แม้ข้าจะรู้สึกไม่พึงพอใจกับจวนกั๋วกงนัก ทว่ามองเพียงฉีซูเซี่ยนก็ยังคิดไปว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง ใครเล่าจะรู้ว่า…ช่างเถิด!”“หากจือหว่านไม่เจอคนที่เหมาะสม จากนี้ก็ให้นางเฝ้าอยู่ที่จวนองค์หญิงไปก็สิ้นเรื่องแล้ว!”ฮ่องเต้ฉงเซิ่งได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะร่า “จะมีสตรีใดเล่าไม่แต่งงานออ
Ler mais

บทที่ 260

เซิ่งจือหว่านจึงหยิบกระดิ่งทองที่ซ่อนเอาไว้เมื่อครู่ออกมา ไทเฮารับไปและประคองไว้บนฝ่ามือสายตาจ้องมองกระดิ่งเล็ก ๆ แต่กลับคล้ายจะมองเห็นเงาร่างของอีกคนซ้อนทับขึ้นมานั่นคืออิ้นเอ๋อร์ของนาง!อิ้นเอ๋อร์ที่นับแต่เยาว์วัยจนเติบใหญ่ ยอดเยี่ยมในทุกด้าน โดดเด่นในทุกเรื่อง อิ้นเอ๋อร์ที่ไม่ว่าเมื่อใดก็สามารถยิ้มปลอบโยนนางได้เสมอ!“เจ้า… เจ้าไปได้มันมาจากที่ใด?” ไทเฮาคว้าตัวเซิ่งจือหว่านไว้ แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังเซิ่งจือหว่านกลับกล่าวอย่างแข็งกร้าว “เสด็จย่าต้องบอกข้าก่อนว่าสิ่งนี้คืออะไร!”ไทเฮาพลันหยุดชะงัก จ้องมองกระดิ่งทองนิ่ง ๆ เนิ่นนานครู่ใหญ่ จึงยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเอ่ยว่า “เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าอยากรู้?”“เสด็จย่า ข้าแน่ใจเพคะ” เซิ่งจือหว่านผ่านความตายมาแล้วหนหนึ่ง ย่อมเตรียมใจไว้พร้อมก่อนแล้ว“ก่อนจะมีเสด็จพ่อของเจ้า ย่ายังมีโอรสอีกคนหนึ่ง เจ้าเองก็คงจะรู้อยู่แล้ว…” ไทเฮาดำดิ่งลงในห้วงความทรงจำเซิ่งจือหว่านรับฟังอย่างเงียบเชียบไม่ใช่แค่นาง แต่ผู้คนทั่วทั้งใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักอดีตรัชทายาทผู้สง่างามดุจจันทรากระจ่างแจ้งพระองค์นั้น—— เซิ่งเหยี่ยนอิ้นกล่าวกันว่าเขาฉลาดห
Ler mais
ANTERIOR
1
...
2425262728
...
39
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status