All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 381 - Chapter 388

“หลิวซาง เชิญพระชายาหวายอ๋องกลับไป” เซิ่งจือหว่านเอ่ยจบ หลิวซางก็ยื่นมือออกไปทันทียามนี้ในใจของหลิวซางรู้สึกย่ำแย่ยิ่งนักเดิมทีนางคิดว่าองค์หญิงของตนซึ่งเป็นบุคคลที่สูงศักดิ์ถึงเพียงนี้ เกิดมาก็ควรจะเติบโตขึ้นท่ามกลางความรักและการประคบประหงมจากผู้คนมากมาย นึกไม่ถึงเลยว่า...คนที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือพระชายาหวายอ๋องที่อยู่ตรงหน้านี้ ทั้งที่รู้ว่าองค์หญิงน่าสงสารถึงเพียงนั้น กลับคิดจะอาศัยเรื่องนี้มาหลอกใช้และทำร้ายจิตใจขององค์หญิงอีก!พระชายาหวายอ๋องถูกเชิญออกจากจวนองค์หญิงทว่ายังไม่ทันที่จะก้าวขึ้นรถม้า แม่นมผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ แล้วกระซิบข้างหูนางไม่กี่ประโยค สีหน้าของพระชายาหวายอ๋องก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มัวมาเสียเวลาเหม่อลอยอีกต่อไป รีบรุดจากไปทันที“บ่าวหูดีเพคะ ได้ยินแม่นมผู้นั้นบอกว่าในจวนเกิดเรื่องแล้ว ท่านหญิงหมิงเจียตบตีกับเมิ่งยาง ทั้งสองคนต่างก็ได้รับบาดเจ็บตามร่างกาย อีกทั้งท่านหญิงหมิงเจียยังคิดจะรัดคอเมิ่งยางให้ตายคามือด้วยเพคะ...”หลิวซางนำคำพูดที่ได้ยินมาบอกแก่เซิ่งจือหว่านเซิ่งจือหว่านเลิกคิ้วขึ้นทันทีเมิ่งยางถูกรั้งตัวให้อยู่ที่จวนหวายอ

เมื่อไทเฮาทรงคิดมาถึงตรงนี้ ก็ทรงเอามือทาบอกพลางหอบหายใจอย่างแรงผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงจะดึงสติกลับคืนมาได้นางตระหนักได้ช้าเกินไป และรับรู้ช้าเกินไป ยามนี้ทุกสิ่งทุกอย่างถูกกำหนดเป็นที่แน่นอนแล้ว ต่อให้ชิงชัง ต่อให้เคียดแค้น แล้วจะทำอย่างไรได้?!นางแก่ชราแล้ว ไร้ประโยชน์แล้วกระทั่งแม้แต่คิดจะช่วยระบายความคับแค้นให้แก่หลานสาวแท้ ๆ เพียงคนเดียวก็ยังมิอาจทำได้วันต่อมา ไทเฮาทรงออกพระราชเสาวนีย์ด้วยพระองค์เอง ให้ยกเลิกพระราชเสาวนีย์ฉบับก่อนหน้า และคืนฐานะอนุภรรยาให้แก่เมิ่งยางเมิ่งยางคุกเข่าลงขอบพระทัย แววตาเป็นประกายไหววูบเมื่อมีจวนหวายอ๋องเป็นที่พึ่งพิง แม้กระทั่งไทเฮาก็ยังต้องทรงยอมถอยให้ เช่นนั้นนางยังจะต้องหวาดกลัวเซิ่งจือหว่านไปไย?ลองคิดถึงหมิงเจีย นางเป็นแค่ท่านหญิงแท้ ๆ แต่ถือดีอย่างไรถึงกล้าวางแผนเล่นงานเซิ่งจือหว่าน ก็มิใช่เพราะมีจวนหวายอ๋องหนุนหลังหรอกหรือ และในยามนี้ ตนเองต่างหากคือบุตรีสายตรงผู้สูงศักดิ์ของจวนหวายอ๋อง!เมิ่งยางเงยหน้าขึ้น ใบหน้ากลับคืนสู่สภาพปกติ นางรับพระราชเสาวนีย์มาด้วยขอบตาที่แดงก่ำ พลางมองไปยังพระชายาหวายอ๋องนางขยับริมฝีปากเบา ๆ คล้ายกับคิดจะเ

สตรีที่สามารถหาเลี้ยงครอบครัวได้ ย่อมมีสิทธิ์มีเสียงมากกว่าสตรีที่ได้แต่พึ่งพาสามีเพื่อประทังชีวิตอย่างเห็นได้ชัดหากสถานะของสตรีสูงขึ้นในหนึ่งครัวเรือน ย่อมไม่มีผลอันใดมากนักหากสถานะของสตรีสูงขึ้นในร้อยครัวเรือน ก็ยังไม่นับเป็นอย่างไรได้เช่นกันแต่หากเป็นพันครัวเรือน หมื่นครัวเรือน หรือร้อยล้านครัวเรือนเล่า?เมื่อมีสตรีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่สามารถหาเลี้ยงดูตนเองและครอบครัวได้ด้วยสองมือของตน ใต้หล้านี้ก็จะมิได้มีเพียงเสียงของบุรุษเท่านั้นพวกนางไม่เพียงแต่เป็นช่างปักผ้าได้ หรือหญิงรับจ้างซักเสื้อผ้าเท่านั้น แต่พวกนางยังสามารถเป็นหญิงรับรองลูกค้า เสมียนบัญชีหญิง หรือเถ้าแก่หญิง...นางรู้ว่ายากยิ่งนัก แต่เรื่องที่ยากเย็นเพียงใดก็ต้องมีผู้ใดสักคนเริ่มลงมือทำก่อนเสมอค่าแรงที่เซิ่งจือหว่านเสนอให้ในร้านงานฝีมือสตรีแห่งนี้ เทียบเท่ากับค่าแรงตามเวลาทำงานของบุรุษในยามนี้ แต่เมื่อเทียบกับค่าแรงของคนงานสตรีทั่วไปแล้ว นับว่าสูงกว่าหลายเท่านักอีกทั้งเบื้องบนยังระบุไว้อย่างชัดเจนว่า รับสมัครเฉพาะสตรีเท่านั้นไม่ว่าจะเป็นทักษะการปักผ้าล้ำเลิศ คำนวณและดูแลบัญชีได้ เชี่ยวชาญการค้าขาย หรือ

ซางสิงอวี้กลับคล้ายจะอ่านความคิดของเขาออก จึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “หากมิใช่เพราะรองแม่ทัพทั้งหลายให้ข้าน้อยหยิบยืมกำลังทหาร ข้าน้อยก็คงมิอาจปราบโจรผู้ร้ายได้ราบรื่นเช่นนี้ขอรับ อีกอย่าง การปราบโจรเป็นไปได้อย่างราบรื่นง่ายดายเช่นนี้ ก็ด้วยอาศัยการนำทัพของรองแม่ทัพทุกท่านที่ร่วมกันกดดันข่มขวัญอยู่ด้านล่างด้วย”จะไม่ใช่การกดดันข่มขวัญได้อย่างไร?แค่เห็นกองทัพทหารแปดหมื่นนาย ต่อให้เป็นโจรภูเขาที่ดุดันร้ายกาจเพียงใด ต่อสู้ต้านทานกองทัพใหญ่ไปได้เพียงครึ่งทางก็สิ้นหวังกันหมดแล้วรังโจรบนภูเขาวอหนิวเมื่อครู่ ความจริงแล้วเป็นรังโจรเพียงแห่งเดียวที่มีการต่อสู้ต้านทานกับกองทัพใหญ่อย่างเอาจริงเอาจังสวีผิงใจสั่นหวั่นไหวยิ่งนัก!ถึงแม้จะทราบว่าสิ่งนี้เป็นเพียงวิธีการซื้อใจคนมาเป็นพวกพ้องของซางสิงอวี้ ทว่าใครบ้างที่มาเป็นทหารโดยไม่หวังสร้างผลงานรับรางวัล หรือแม้แต่หวังเงินทอง?!ก้อนเงินตำลึงสีขาวเรืองรองตอนนี้อยู่ตรงหน้าแล้วสวีผิงพลันกลืนน้ำลาย “เจ้าพูดจริงหรือ?”“ยังต้องรบกวนรองแม่ทัพสวี ช่วยเชิญรองแม่ทัพท่านอื่นมาร่วมหารือกันด้วยขอรับ” ซางสิงอวี้ประสานมือคารวะสวีผิงตบเข่าฉาด แล้วก็รีบร้