All Chapters of พ่ายรักภรรยารอหย่า: Chapter 21 - Chapter 30

อีกด้านหลังจากที่ชมพิ้งนั้นขึ้นไปข้างบนแล้วหมื่นลี้ก็ขอตัวขึ้นไปบ้างโดยมีวิเวียนเดินตามมาติด ๆ ทว่ากว่าที่เขาจะสลัดเธอทิ้งได้ก็เล่นเอานานอยู่พอสมควร ระหว่างที่เล่นเกมอยู่นั้นเขาหาโอกาสมาตลอดว่าจะเอาคืนชมพิ้งอย่างไร ในขณะที่สายตาของเขาคอยลอบสังเกตภรรยาตัวเองแทบไม่วางตา ต้องขอบคุณวิเวียนที่เข้ามานั่งข้าง ๆ ได้อย่างพอดีกับอาร์ทที่เลือกสั่งให้ทำอะไรแผลง ๆ “กำลังทำอะไรอยู่นะ” เขชาพูดขึ้นขณะที่ตัวเขากำลังแนบหูอยู่ที่ประตูบานใหญ่เพื่อฟังว่าคนข้างในนั้นกำลังทำสิ่งใด ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงร้องไห้ฟูมฟายเท่านั้น ชายหนุ่มที่เป็นต้นเหตของเรื่องนี้ก็ไม่ได้รู้เสึกดีแต่อย่างใดเมื่อมาได้ยินว่าผู้หญิงคนข้างในนั้นกำลังโศกเศร้าเเสียใจโดยมีเขาเป็นผู้กระทำ ตอนแรกเขาคิดว่ามันจะสะใจมากกว่านี้แต่ทว่าความรู้สึกที่มีมันตรงกันข้ามเลยนี่สิไม่รู้ว่าเขาเริ่มมีความคิดแบบนี้ตั้งแต่แต่ตอนไหน แต่เขานั้นเลือกไม่เดินเข้าไปข้างในหากแต่ลงไปชั้นล่างก่อนเข้าไปในห้องน้ำด้านล่างแล้วเปิดน้ำในอ่างล้างมือก่อนที่เขาจะมองเงาของตัวเองที่อยู่ในกระจกบานนั้นอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเพียงแค่อยากประชดประชันผู้หญิงคนนั้นเขา

"คุณชมพิ้งครับ...ไอ้หมื่นลี้มันจะไปหาคุณตอนบ่าย ๆ แต่ว่า...มีรายงานหิมะถล่มและมันก็ติดอยู่อีกฝั่งตอนนี้...ยังหาตัวไม่เจอครับ" แซมพูดกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด เพราะเวลาผ่านไปราวสองชั่วโมงกว่าจนฟ้ามืดแล้วก็ยังค้นหาเพื่อนตัวเองไม่เจอ"ห้ะ!! ว่ายังไงนะคะ" คนที่ได้ยินแทบลงไปนั่งทรุดอยู่ที่พื้น โชคดีที่เพื่อน ๆ เธอรับเอาไว้ได้ทัน"พิ้งแก""พิ้ง!!" เพื่อน ๆ ต่างตกใจแต่ก็ยังช่วยกันรับตัวชมพิ้งเอาไว้ได้ก่อนพามานั่งที่เก้าอี้สนามจากทางเจ้าหน้าที่แทน"นานแค่ไหนแล้วแซม" พิพิมถามสามีพร้อมกับหยิบเอายาดมที่บังเอิญพกติดตัวส่งให้กับชมพิ้ง"สองชั่วโมงกว่าแล้ว" พวกเขายังคงยืนดูสถานการณ์ตรงหน้าอยู่ที่เดิม ต่างคนต่างก็ร้อนใจเป็นอย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เจ้าหน้าที่ทำงานอย่างสุดความสามารถตลอดเวลาที่ค้นหา ทว่าสภาพอากาศวันนั้นแย่เกินไปใครจะคิดว่าระหว่างที่ทำการค้นหาอยู่หิมะก็เริ่มตกและตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง หัวใจของชมพิ้งร้อนรนดั่งไฟหวังให้สามีนั้นปลอดภัยแต่แล้วก็มีตัวแทนของเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางที่ลำบากใจ และพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นแจ้งให้พวกเขาได้รับรู้แผนการและแน

"คุณหมื่นลี้คะ พิ้งห่อข้าวไว้ให้แล้วนะคะ""อื้อ" หมื่นลี้ตอบรับผู้เป็นภรรยาเมื่อตอนเดินลงจากบันไดเพื่อออกไปทำงาน เขาหยิบข้าวกล่องที่ว่าพร้อมกับเดินออกไปที่รถตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดูจะเข้ากันได้ดีกว่าที่คิด วันนั้นพวกเขาตื่นขึ้นก็พบว่าหิมะหยุดตกแล้วจึงได้พากันเดินกลับไปอีกทางจนกระทั่งถึงหน้าบ้านพัก เพื่อน ๆ ดูจะเป็นห่วงพวกเขากันมากแน่นอนว่าชมพิ้งที่จู่ ๆ ก็หายไปเช่นนั้นก็ถูกเพื่อนรักทั้งสองและเพื่อนใหม่อีกหนึ่งบ่นตั้งแต่ญี่ปุ่นยันกรุงเทพ เล่นเอาหูชาไปหลายอาทิตย์ขณะที่หมื่นลี้เองก็เห็นด้วยกับที่ทุกคนว่าชมพิ้งทุกอย่าง แถมยังว่าจะเป็นห่วงใครก็ได้บนโลกใบนี้แต่ต้องรู้จักรักตัวเองด้วย หลังจากนั้นเขาเองก็เปิดใจให้กับคนตัวเล็กมากยิ่งขึ้น และเริ่มต้นด้วยการกินอาหารฝีมือของเธอและไม่ค่อยปฏิเสธเวลาที่อีกคนทำอะไรให้ หากแต่ชมพิ้งไม่ค่อยโทรตามเขาถี่เท่าเมื่อก่อนแล้ว ส่วนวิเวียนที่ขากลับแทบจะไม่มีบทบาทกับทุกคนแยกตัวไปอยู่เงียบ ๆ เพียงลำพังเพราะวันที่หมื่นลี้หายไปเธอเอาแต่อยู่ในห้องคงละอายใจกับการกระทำตัวเอง"คุณชมพิ้งครับนี่เป็นข้อมูลของลูกค้าที่เราต้องได้มาร่วมงานด้วยครับ" เ

เสียงดนตรีเพลงแจ๊ซดังขึ้นต่อเนื่องภายในงานเลี้ยงที่มีผู้คนระดับสูงอยู่คลาคล่ำ อีกทั้งยังมีทั้งของคาวของหวานและแอลกอฮอล์ชั้นดีคอยเสิร์ฟอยู่แทบตลอด ชมพิ้งเดินลงมาจากรถลีมูซีนของตระกูลพนากิจธิกุล วันนี้ไม่เพียงแค่มาเป็นตัวแทนบริษัทตัวเองแล้ว ยังมาออกงานในฐานะของสะใภ้ของตระกูลด้วยร่างสะโอดสะองในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ คลุมด้วยเบลเซอร์ตัวยาวสีครีมโทนเดียวกับเนกไทของหมื่นลี้ผู้เป็นสามีที่เดินเคียงมาข้าง ๆ เพียงก้าวเดียวที่พวกเขาเดินเข้ามาในงานก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานทันที"คุณหมื่นลี้คะ เดี๋ยวฉันขอแยกตัวไปทางนั้นก่อนนะคะ" หญิงสาวที่ทนต่อการเป็นเป้าสายตาไม่ได้ก็เลยขอแยกตัวออกไปอีกทาง งานนี้ไม่เพียงแค่เธอที่มาเท่านั้นเพราะเพื่อน ๆ ของเธอเองก็ได้รับบัตรเชิญเช่นกันเมื่อมองไปเห็นเต็มเดือนและน้ำฟ้าแล้วเธอจึงมุ่งตรงไปหาทันที ทิ้งให้ผู้เป็นสามียืนโดดเดี่ยวภายในงาน ทว่าเพียงไม่นานนักวิรัตน์เจ้าของงานก็เข้ามาต้อนรับเขาด้วยตัวเองทำให้ชมพิ้งไม่ต้องเป็นห่วงมาก ถือว่าครั้งนี้ทุกอย่างประสบความสำเร็จแล้ว"แล้วแกจะทิ้งเขามาอยู่ตรงนี้ทำไมเนี่ย" เต็มเดือนเอ่ยถามเพราะไม่เข้าใจจริตจะก้านอะไรของเพื่อนมากนัก

รถยนต์สีดำสนิทวิ่งไปยังถนนที่ไม่รู้ว่าจุดหมายคือที่ไหน คนขับไม่คิดถามหาส่วนคนนั่งข้าง ๆ เพียงปล่อยน้ำตาของความเสียใจไปช้า ๆ วันนี้เธอรู้แล้วว่าสุดท้ายในสายตาของผู้เป็นสามีเธอเป็นคนยังไง ผู้หญิงหน้าเงินที่ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ แม้กระทั่งเอาตัวเข้าแลก หึ! นั่นสินะ บางทีคนอย่างเธอก็อาจเป็นอย่างที่เขาบอกจริง ๆ นั่นแหละทั้งที่คิดว่าเรื่องจะดีขึ้นถึงได้ยอมมอบทั้งกายทั้งใจให้กับเขา ทั้งที่คิดว่าถ้าหากเป็นคนนี้เธอก็จะไม่เป็นอะไร ทั้งที่คิดว่าบางทีสัญญาการแต่งงานหนึ่งปีระหว่างเธอกับหมื่นลี้ที่ทำไว้กับคุณหญิงเม็ดพลอยนั้นบางทีอาจอยู่ยืดยาวจนตลอดไป วันนี้เธอรู้แล้วว่ารองเท้าที่ยืมเขามาต่อให้ใส่เดินไปไกลแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องเอาไปคืนเขาอยู่ ดีเป็นเรื่องที่เธอไม่อาจควบคุมได้"คุณชมพิ้งครับ ให้ผมไปส่งที่ไหนดีครับ" ชายหนุ่มถามร่างเล็กบางที่เอาแต่ร้องไห้จนไม่สนว่าเครื่องสำอางเลอะมากเพียงไหน ตอนนี้เขาวนรถมาทั่วเมืองราวชั่วโมงกว่าแล้ว เขาไม่รู้จะพาอีกคนไปยังตรงจุดไหนต่อจึงได้เอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบภายในรถ"ขอโทษที่ลากคุณเข้ามาเดือดร้อนด้วยนะคะ" ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้อย